Her diploma mutluluk getirmez

Türkiye genelinde 18 milyon öğrenci, 1 milyondan fazla öğretmen bugün dersbaşı yapıyorlar.

Öğrenciler heyecanlı ama veliler onlardan daha heyecanlı. Özellikle çocukları ilk kez okula başlayan ebeveynler heyecanlı oldukları kadar telaşlı.

Her anne-baba çocuğunun en iyi eğitimi almasını, geleceğe en birikimli, en donanımlı şekilde hazırlanmasını istiyor. Anne-babalardaki çocuklarına dair bu son derece tabii ve haklı kaygı, devasa bir eğitim sektörü ortaya çıkardı. Çok parası olan, çocuğunu anaokulundan başlayarak yüksek lisans bitene kadar iyi okullarda okutabiliyor. Parası olmayan ise devletin sunduğu imkanlarla yetiniyor.

Gelir dağılımındaki uçurum en çok da eğitimde kendisini gösteriyor. Ülkenin büyük kısmı çocuklarını devlet okullarına gönderirken, zengin azınlık ucu bucağı olmayan, sonu ve sınırı görünmeyen eğitim imkanlarını çocuklarının önüne seriyor.

Devlet okullarında çocuklar kıt kanaat imkanlarla eğitim görürken, özel okullarda seçkin çocuklar en yeni, temiz, steril, hijyenik, sağlıklı, güvenli, korunaklı binalarda, büyük ve 10-15 kişilik sınıflarda, özel ilgiyle, yakın takiple, prens ve prensesler gibi eğitim görüyorlar. Anaokulundan itibaren çocuklar İngilizce, piyano, bale, gitar, yapay zekâ, robotik, her türlü spor ve akla hayale gelmedik başka aktivite kurslarıyla yetişiyorlar.

Soru şu: İyi okullarda okumak, iyi bir eğitimi garanti eder mi?

Bir kere şunu görelim: Anaokulundan itibaren el bebek gül bebek yetiştirilen, adeta bir fanusun içinde tutulan öğrenciler, Batı’da en iyi okullarda yüksek lisans bile yapmış olsalar, eninde sonunda ülkelerine dönüyorlar. Bu prens ve prensesler, ülkenin tamamıyla aynı çarşı pazarı, aynı trafiği, aynı sokağı, caddeyi paylaşıyorlar. Eğitim hayatı bitip de iş hayatı başladığında ülkenin gerçeklerine tosluyor, halkla tanışıyorlar. Gerçek hayata dair hiçbir tecrübesi olmayan bu çocuklar büyük hayal kırıklığı hatta travma yaşamaya başlıyor, uyumsuzlaşıyorlar.

Çocukların en iyi eğitimi almış olması, iyi binalarda özel ilgiyle okuması, örneğin birkaç yabancı dil bilmesi, bale yapması, piyano çalması iş hayatında bir habitata dahil olmak dışında işe yaramıyor; onlara hiçbir şey katmadığı çok geç anlaşılıyor.

Gerek Türkiye’de, gerek Batı’da, müfredatı iyi tedris etmiş olsa bile gençler müfredat ile hayat, müfredat ile iş dünyası arasındaki uçurumu da çok geç fark ediyorlar.

En iyi eğitim imkanlarına sahip gençler kafalarını kaldırmadan ders çalışıp, vahşi bir rekabet ortamında tutunmaya çalışırken, hayatı, hayatın gerçeklerini, toplumu, ülkeyi ıskalıyor, eğitim bitip de hayata başladıklarında adeta yabancı bir ülkeye, yabancı bir topluma girmiş gibi, sudan çıkmış balık misali bocalıyorlar. Öbür taraftan kıt kanaat imkanlarla okumuş çocuklar ise bu prens ve prensesleri hayat tecrübesiyle geride bırakabiliyorlar.

Anne-babaların çocukları üzerine titremesi son derece tabii ama bu hissiyatın istismar edenlere, tuzaklara, tezgâhlara karşı da uyanık olmak gerekiyor.

Kendi hayallerini çocukları üzerinde gerçekleştirmek isteyenler, çocuklarını vahşi rekabetin öznesi yapanlar, kapitalizmin tuzağına düşenler, modanın, trendin tezgâhına gelenler, çocuklarına insan değil, insanüstü varlık muamelesi yapanlar, çocuklarını bir fanusa hapsedenler, çocuklarına iyi niyetle büyük kötülük yapıyorlar.

İyi okuldan alınmış bir diploma iyi eğitim alındığını göstermez. İyi bir diploma her zaman mutluluk üretmez. Çocukları serbest bırakalım, özgür bırakalım.