Atımı kaybetmedim, sadece onunla ilgili sizin düşündüğünüz gibi düşünmüyorum

O oyunu oynamayı bilmediğimi zannediyorsunuz. O koşuyu yapmayı, o pası atmayı, o topu çizgiden çıkarmayı bilmediğimi düşünüyorsunuz. O misketi o kuyuya yuvarlamakta ne var halbuki? O eli daha hızlı çırpmakta ne var?

O oyunu oynamayı bilmediğimi zannediyorsunuz. Her doğrunun her yerde söylenmeyeceğini bana kimse öğretmemiş sanıyorsunuz? Nerede boynumu eğerek omuzlarımı düşürüp ellerimi hafifçe ovuşturacağımı hiç görmedim sayıyorsunuz.

O oyunu oynamayı bilmediğimi zannediyorsunuz. “Tel cambazının tel üzerindeki durumunu anlatır şiirdir”i hiç okumadığımı, okusam da anlamadığımı, sizin alınızın al, morunuzun mor olduğunu bilmediğimi zannediyorsunuz.

Yanılıyorsunuz.

Sizin oyununuzu iyice biliyorum. Sizin o kazanmak için kendinizi deli bir hırsa kaptırdığınız oyununuzu Ankara’nın köhnemiş otobüs garajlarında, Akmar Pasajı’nın önündeki bir “laylon” tezgâhta, aşırı kurumsal bir şirketin aşırı boğucu odasında gördüm ben. Gördüm, kurallarını anladım, dahası bu oyunu iyice oynayabileceğimi de sezdim.

Basitti çünkü. Kendinizde olmayan bir güç vehmetmek, geçmişinizi ustaca değiştirmek -ki insanın değiştirebileceği tek şey geçmişidir- ve insanı bir satranç tahtasında yenilebilir piyonlar, çalışılabilir filler, çalıştırılabilir atlar, birlikte olmayı çok önemsemeniz gereken vezirler ve karşısında ellerinizi ovuşturacağınız şahlar olarak sınıflandırdığınızı anladım iyice.

Oyununuzu bilmediğimden değil. Türk şairiyim ben. Oyununuzu bilmesem bu mübarek dilin içinde kalamam, şiir yazamam. Oysa “dünyalarca dağılıp çevgenlerce terleyen / aşk ola deyince aşka düşenlerin değil miyiz biz senin” dizelerini yazabiliyorum hala. Çünkü yakarmanın bin çeşidini bilsem de tek bir yakarışa tutundurmaya çalışıyorum her şeyimi: “Ne olur oyunumu güzel oynamama imkân ver.”

Oyununuzu bilmediğimden oynamıyor değilim. Ortada oynamaya değer bir oyun görmediğimden oynamıyorum. Akıl oyunlarınızla, özgüven kırmalarınızla, güç gösterilerinizle, değiştirdiğiniz geçmişinizle bu yüzden ilgilenmiyorum. Oyununuz bu yüzden ilgimi çekmiyor. İlişki kurma biçimlerinizden bu yüzden hoşlanmıyorum. O ince stratejik dalgınlıklarınızdan, o basit numaralarınızdan, o oyunu oynamayı sadece kendinizin bildiğinden emin olduğunuz havalı pozlarınızdan hoşlanmıyorum. Kale deyince aklıma Exupery geliyor benim ve bunun için kimseden özür dilemeye de pek niyetim yok.

Oyununuzu bilmediğimden oynamıyor değilim. Oyununuzu sevmiyorum lan ben. Hiçbir zaman sevmedim. Hayatımın hiçbir evresinde sevmedim. O yüzden hiç kimsenin patronu olmadım ve hiç kimse benden “çalışanım” diye bahsetmedi.

Siz sürekli bana oyunu öğretmeye çalıştınız. Aslında bütün meselenin oyunu bilmememden kaynaklandığını düşündünüz. “Şöyle şöyle yapmalısın” dediniz. Aklınız çoktu ve sürekli nasihat ettiniz. Sürekli “oyunun kuralı bu” dediniz. “Öğren artık” dediniz.

Öğrenmeyeceğim çünkü zaten biliyorum oyununuzu. Ben bildiğim tek yolla, akıl erdirdiğim tek yöntemle yaşamaya bakacağım. Sizi de kurallarını benim koyduğum bir oyuna davet edecek değilim. Bu bana oyununuzu oynamak kadar kötü hissettirir.

O yüzden şöyle yapacağım: Yavaşça çekileceğim aranızdan. Siz de şöyle diyeceksiniz: “Salak bu, oynamayı bir türlü öğrenemedi.”

Oyuna devam edebilmek için beni “salak” bulmanız gerekiyor biliyorum bunu. Varsın öyle olsun. Oyununuzu o kadar sevmiyorum ki salaklığı bir madalya olarak göğsüme takıp devam edeceğim oyunuma. Geliştiriyorum kendimi kendi oyunum konusunda.