“Gömülecek toprağınız kalmasın”

Silivri’den gelen ilginç bir görüntüye takıldı tüm Türkiye. Görüntülerden anladığımız kadarıyla tozun toprağın içinde sırt üstü vaziyette ayaklarını yere vura sinir krizi geçirip jandarmaya “gömülecek toprağınız kalmasın” diye beddua eden genç kızın adı Burçin. Ve Burçin, 21. yüzyılın düşünsel yükünün ürettiği “yeni insan” modelinin neredeyse mükemmel bir örneği.

Burçin’in ayaklarını yere vura vura sinir krizi geçirmesine ve jandarmaya “gömülecek toprağınız kalmasın” diyerek beddua etmesine gerekçe ise Türkiye’de ve dünyanın hemen her yerinde “yasaklı ırk” sayılan köpeğinin jandarma eşliğinde ilgili merkeze götürülmesi. Hani şu saldırırsa insan öldürme potansiyeline sahip, “katil ırk” diye bilinen o köpeklerden birinin sahibi Burçin.

Ve hayır, yazıdaki meselem Türkiye’deki güncel başıboş köpekler sorununa yahut iyice tuhaflaşan hayvanseverlik kavramına buradan bir pencere açmak değil. Çünkü ne Burçin’in yasaklı ırk köpeği sahipsiz ne de Burçin bir hayvansever. Tipik bir “21. yüzyıl insanı” olarak Burçin, dilediğini yapabileceğine, dilediği şeye sahip olabileceğine inanan ve bu inancı zedelendiğinde sinir krizleri geçirip beddualar savurabilen, eline fırsat geçse sahip olduğu “Şey”e zarar gelmemesi için diğer bütün “şey”leri yok edebilme potansiyeline sahip bir “sıkışmış.”

O sıkışmışlığın nedeni şudur. İnsanı bir “performans makinesi” olarak konumlayıp tanımlayan çağdaş düşünsel zemin insana aynı zamanda sürekli ve kesintisiz olarak “sahip olabilirsin” demektedir. İstediğin her şeye, istediğin her şekilde, hukuku, kuralları, verili yaşamı, toplumsallığı ve elbette diğerini hiç hesaba katmadan sahip olabilirsin. Dilediğin her şeyi, dilediğin her şekilde, hiçbir baraja takılmadan yapabilirsin. Yasaların, diğerinin hukukunun, ahlakın, geleneğin, toplumsallığın senin mutlu hissetmene engel olamayacağı bir “kendi sanrılı cennet” kurabilirsin kendine. Ve elbette bu düzleme yönelen herhangi bir tehdit olduğunda yapman gerekeni yapar, sorunları ortadan kaldırırsın.

21. yüzyıl insanını amaçlarından (daha doğrusu amaç zannettiği kurgusal saçmalıklardan) vazgeçirebilecek hiçbir “kural” kalmamıştır artık. Yaptığını yapmaktan onu alıkoyan bir kuralla karşılaştığında sinir krizine girmesi de tam bununla ilgilidir. Nasıl olur da onu bir kural, bir yasa, bir ahlaki ilke durdurabilir ve nasıl olur da bunu ortadan kaldırmaya güç yetiremez?

Burçin’in basitçe “ben yasaklı ırk olarak sınıflanan ve dünyada pek çok insanın ölümüne neden olan bir köpeğe sahip olamam, vahşi bir hayvan besleyemem, yanımda bir katille dolaşamam, bu insanların canını tehlikeye atacak bir aptallık olur” diye bir an olsun düşünmemesini, düşünememesini sağlayan şey “sonsuz sahip olma performansı”nın sürmesi zorunluluğudur ve Burçinler için bu zorunluluk asla ama asla herhangi bir kesintiye uğramamalıdır.

17 yaşında bir genç erkeğin “sahip olamadığı” kızı öldürmesi olasıdır bu kurguda artık. Sahip olamadığı kıza “sahip olanı” öldürmesi ise daha yüksek bir olasılıktır. Çünkü “sahip olma performansı” yaralanmıştır.

21. yüzyıl insanının ne menem bir şey olduğunu tam anlamıyla anladığımız temsil John Wick film serisinin ilk filmidir. Köpeği öldürüldüğü için 100 kişiyi öldüren ve bununla ilgili olarak “sıfır duygu” barındıran, köpeğine karşı geliştirdiği merhameti, şefkati, sevgiyi öldürdüğü 100 kişiye karşı geliştirmeyen John Wick.

Gerçeğin çölü burasıdır artık insan için. Burçin ile John Wick’i aynılaştıran, Wick’in kurşunu ile Burçin’in “gömülecek toprağınız kalmasın” bedduasını eşitleyen yer burasıdır.

İnsanın mutluluğunu “sahip olmak”la eşitlerseniz insanı bir performans makinesine dönüştürürseniz elinizde sahip olmadığına karşı sıfır his üreten, sahip olduğuna yönelik tüm tehditleri ortadna kaldırmaya ayarlı bir android kalır.

Abartıyor muyum? İnsanlığın sulh ve selameti için umarım abartıyorumdur.