Boş külah

Genç kadın bir elinde sigara bir elinde cüzdan yanında da beş altı yaşlarında kız çocuğuyla dükkânın önündeki makine dondurma satan çalışan kızın yanına geldiler.

Kadın, çocuğa çikolatalı bir dondurma aldı, dondurmanın parasını ödedi ve dükkânın hemen yanı başındaki parkın girişinde kaldırımın kenarındaki banka doğru yürüdü.

Bankın biraz ilerisinde otobüs durağı vardı.

Durak epey kalabalıktı.

Kadın banka oturdu küçük kız elinde dondurmayla peşinden geldi.

Tam banka oturmak üzereyken dengesini kaybetti ve kaldırıma yüzüstü düştü.

Düşerken elindeki dondurmayı sıkı sıkı tuttuğu için düşmenin etkisiyle külahın içine tam yerleşmemiş olan dondurma külahtan fırladı ve yere yayıldı.

Anne güldü, bir şeyler söyledi.

Kız çocuğu da güldü ve ayağa kalktı.

Elindeki boş külahı sıkı sıkı tutmaya devam ediyordu.

Annesinin yanına oturdu ama gülmesi yerini ağlamaya bıraktı.

Anne sigarasını içmeye devam ederken yine bir şeyler söyledi, kız da ona cevap verdi ama için için ağlamaya devam ediyordu.

Küçük kızın elinde boş külahla annesinin yanında için için ağlaması çevredeki izleyen herkesi duygulandırmıştı.

Duraktaki herkes anne ile kızın bu halini gizli ve açık bir şekilde izlerken muhtemelen annenin kızına tekrar dondurma almasını bekliyordu.

Ancak annenin üç metre yakınındaki dondurmacıdan küçük kıza dondurma almaya pek niyeti yok gibiydi.

Sigarasını içine çekerken yola bakmayı sürdürüyordu.

Muhtemelen otobüs bekliyordu.

Olayı izleyenlerin bir kısmı sanki küçük kıza yeniden bir dondurma almayı düşünüyordu ama genç kadının tepki gösterme ihtimalinden dolayı bir şey yapamıyorlardı.

Küçük kıza dondurma veren dükkandaki çalışan kız da onları izliyordu.

Ancak o kararsız kalmadı.

Yeni bir külahlı dondurma yaptı ve elinde çikolatalı dondurma ile küçük kızın yanına geldi.

Küçük kızın sıkı sıkı tuttuğu boş külahı aldı, yeniden doldurduğu dondurmalı külahı verdi.

Dünya işleri de böyle.

Herkes seyirci olduğunda sorun çözülmüyor.

Birilerinin durumdan vazife çıkarması gerekiyor.

İnsan kalitesini ortaya çıkaran da sorunlar ve bulunan çözümler oluyor.

O sırada kadının beklediği otobüs durağa girdi.

Kadın ayağa kalktı kız da peşinden otobüse doğru yürüdüler.

**

Fanatizmin insanları nasıl insanlıktan çıkardığını görmek istiyorsanız bir kere maça gidin.

Taraftarın hepsini aynı sınıfa sokmak doğru değil ama onlar da bu ahlaksız tezahüratları normalleştirmişler.

Hemen yanıbaşlarında maç izlemeye gelen kadın ve çocuklar umurlarında bile değil.

Maçtan önce başlayıp maç sonuna kadar 1.5 saat sinkaflı küfür ediyorlar.

Maç bittikten sonra küfürlü tezahürat maç çıkışında da metro, tramvay ve otobüste de devam diyor.

Spor kulüpleri sahalarda neden küfretmeyi yasaklamıyor?

Haydi yasaklamaya niyetin yok, maç esnasında bütün stadı inleten anonslarla taraftarı küfür etmemeye saygılı tezahürata neden davet etmezler?

Çünkü fanatizmden para kazanıyor, fanatizmden besleniyorlar.

O fanatizmden forma satıyor, atkı satıyor, bilet satıyor, ayakkabı satıyor, oyuncak satıyorlar.

Bu sinekten o kadar çok var ki.

Spor kulüplerinin yöneticileri ağızlarından düşürmedikleri spor dostluktur, kardeşliktir sözüne kendileri inanıyorlarsa maç esnasında statlarda iki takımın seyircisini ayırmasınlar

Yan yana izletsinler.

Seyirci bir süre sıkıntı çeker ama duruma alışır.

Hiçbir kavga çıkmaz ve sorun kendiliğinden çözülür ama yapmazlar.

Neden?

Sahilde çekirdek satan, pamuk şeker satan, haşlanmış ve közde mısır satan, balon satan, simit satan seyyar satıcılar neden kovalanır, mallarına ve seyyar arabalarına el konur?

Zabıtalarla seyyar satıcılar neden sürekli kavga ortamına sokulur?

Bu kavganın kime faydası vardır?

Bilmek istiyoruz.