Herkes güzel şeyler temenni ediyor:
Birlik olalım, ümmet olalım, mümin olalım, kötü sözden uzak duralım.
Herkes kötü şeyleri eleştiriyor:
Mezhepçilik günahtır, iftira günahtır, gıybet etmek, yalan söylemek, hırsızlık yapmak bir cana kıymak büyük günahtır...
Peki neden mübarek Ramazan ayında, Müslüman Müslümanı öldürüyor?
Peki neden mezhebini din edinmiş insanlar
, diğer mezheptekileri yok ediyor?
Peki neden insanlara iftira atlıyor?
Neden kendine Müslüman diyenler, arkadaşının gıybetini yapıyor, yalan söylüyor, hırsızlık yapıyor?
Herkes etkileyici ayetler, hikmetli hadisler, güzel sözler paylaşıyor. Hepsi aklı selimi, düşünmeyi, mümin olmayı tavsiye ediyor...
Herkes seviyesizlikten, dibe vuran ahlaktan, nezaketsizlikten, küfürden şikayetçi.
Peki neden Müslüman dünyası cehaletten geçilmiyor?
Peki neden Müslüman topluluklar daha kaba, daha nezaketsiz, daha tahammülsüz?
Herkes ahlaksızlıktan, adaletsizlikten, ilkesizlikten dert yanıyor.
Herkes davadan, mücadeleden, dinden, imandan bahsediyor.
Herkes büyük medeniyetimizden, büyük imparatorluğumuzdan, milletimizden bahsediyor, örnek veriyor.
Peki kimdir bu etrafımızdaki ilkesiz insanlar?
Kimdir bu dava bayrağını elinden düşürmeyip, menfaatinin peşinde olanlar?
Kimdir, adilce paylaşmak yerine, cebini dolduranlar?
Kimdir, din, iman deyip, insanları dinden soğutacak kadar ahlaksız olanlar?
Herkes konuşuyor, iyi konuşuyor, iyiyi tavsiye ediyor ama neden bu halde insanlar? Millet, ülke, İslam dünyası, dünya, neden daha yaşanılmaz bir hale geldi.
Üstat Neşet Ertaş'ın muhteşem türküsünü hatırlayın.
Karadır bu bahtım kara
Sözüm kar etmiyor yâre
Yüreğimi yaktı nara
Eyvah, eyvah...
Bu kara bahtı değiştirmek için söz kar etmiyor artık. Yoksa bu kadar güzel söz söyleyen insanların olduğu ülkenin, milletin, ümmetin insanlıkta en zirvesinde olması gerekirdi.
Bu kadar güzel bir dinin, bu kadar güzel bir medeniyetin, gurur verici bir tarihin sahipleri, varisleri bu halde mi olmalı?
Demek bir yerlerde yanlışlık var. Söz neden kar etmiyor, bunu bulmak lazım.
Herkesin iyiliği emrettiği, kötülükten sakındırdığı bir dinin mensupları, sanki iyiliği yasaklamış, kötülüğü emretmiş gibi.
Belki de bu yüzden aziz Ramazan gününde, bayramda, kandilde Müslüman Müslümanı gözünü kırpmadan öldürüyor.
Belki de bu yüzden kırk yıllık dostluklar aniden bitiyor, dava arkadaşlarına ihanet ediliyor, günahın içinde yüzülüyor.
Neşet Ertaş bu duruma şöyle diyor:
Kendim ettim, kendim buldum
Gül gibi sararıp soldum
Eyvah, eyvah
Suçu kimsede aramayalım. Çözüm de başkasında değil.
Sözün kar etmediği zamanlardayız.
Neden sözün etki etmediğini bulmak gerekir.
Sonra da nasıl bu dibe vurmuş durumdan kurtulacağız, onu bulmalıyız.
#Mezhepçilik
#Neşet Ertaş
#Ramazan ayı
