Herkesin siyasetle bir ölçüde ilişkisi vardır. Herkes bulunduğu ülkenin kendi düşüncesi ile ve kendi düşüncesinde olanlar tarafından yönetilmesini ister. Bu son derece doğaldır. Bu durum bir yarışı da beraberinde getirir. Herkes kendisini anlatmaya çalışır, sermayesini pazarlar, diğerlerini buna iknaya çabalar.Bir müslüman da kendi inancıyla, kendi ahlakıyla ve kendi hukukuyla yaşamak ister. Bunun için çalışır, çalışmalıdır. Çalışmazsa önce görevini yerine getirmeyen tembel bir müslüman olur, sonra
Herkesin siyasetle bir ölçüde ilişkisi vardır. Herkes bulunduğu ülkenin kendi düşüncesi ile ve kendi düşüncesinde olanlar tarafından yönetilmesini ister. Bu son derece doğaldır. Bu durum bir yarışı da beraberinde getirir. Herkes kendisini anlatmaya çalışır, sermayesini pazarlar, diğerlerini buna iknaya çabalar.
Bir müslüman da kendi inancıyla, kendi ahlakıyla ve kendi hukukuyla yaşamak ister. Bunun için çalışır, çalışmalıdır. Çalışmazsa önce görevini yerine getirmeyen tembel bir müslüman olur, sonra hem inancından, hem ahlakından, hem de hukukundan çok şey kaybeder ve bir gün bunların teker teker elinden gittiğini görür. Önce üzülür gibi olur, sonra bunların yerine gelene alışır, onu benimser ve artık öyle yaşamaya başlar.
Hayat durağanlık tanımaz. Her şey Herakleitos"un dediği gibi, her an değişmektedir. Tahterevalli dengede durmaz.
Bu üç ölçüt; inanç, ahlak ve hukuk açısından ülkemize baktığımızda karşımıza çıkacak manzara nedir, merak ederim.
Önce inancı ele alalım. Bir defa inanc"ın imanı karşılamadığını bilmeliyiz. İman orijinal bir İslam kavramıdır ve pek çok diğer kavramlarla alakalıdır, o sadece inanç değildir: Temin, mümin, emin, emanet, eman bunlardan bazılarıdır. İmana inanç dediğiniz an bunların hepsiyle alakasını koparmış olursunuz. Bu ayrı bir konu.
Allah, elçisine der ki, "sen hırs göstersen de insanların çoğu iman etmeyecektir" (12/103). Buradaki iman, elbette olması gereken imandır. Yoksa her hangi bir boyun eğdirici güce inancı olmayan insan yoktur.
İki ayet sonra; "inananların çoğu da Allah"a ancak şirk koşarak inanırlar" buyurur. Şirk koşanlar, yani Allah"ın egemenliğini başka güçlerle paylaşanlar. Bunu yapana da müşrik denir. Ve Allah müşrikleri asla af etmeyeceğini söyler. (4/48).
Türkiye"de ateistlerin, yani hiçbir tanrıya inanmadığını söyleyenlerin oranı yüzde onu geçmiyor. Burada, "söyleyenlerin" diyoruz, çünkü hiçbir tanrısı olmayan insan yoktur. O halde Türkiye"de yaşayan insanların yaklaşık yüzde doksanı inanç olarak kendisini müslüman diye tanımlar. İslam; imanı, ahlakı ve muamelatıyla (hukukuyla) İslam"dır. Şeriat bir bakışla bu bütünün tamamı, bir bakışla da muamelat kısmıdır. Oysa şeriat isteyenlerin oranı doksanlarda yüzde on sekiz iken şimdilerde yüzde dokuza düşmüştür. O halde iman açısından Türkiye"nin İslam"ı budur. Yani insanlar çoğunlukla Allah"a inandıklarını söylerler ama onlar da diğerleri gibi dünyevileştikçe O"nun hukuk alanındaki egemenliğini başka sistemlere devrederler. Bu durum Allah"ın dediğini doğruluyor: "İnanların çoğu da Allah"a şirk koşmadan inanmazlar".
Gelelim ahlaka. İslam"ın ahlak ilkelerinin başında güven ve dürüstlük gelir. Mümin demek zaten güvenen ve güvenilen insan demektir. Dürüstlüğün kendisini gösterdiği en önemli alan ise ticarettir. Beş vakit namazlı olduğu halde sözüne sadık ne kadar tüccarınız ya da esnafınız vardır? Semt pazarlarından başlayın, uluslararası ticarete kadar, ne diyorsa o, diyebileceğimiz kaç müslüman vardır? Allah Rasulü, "Şaka ile dahi olsa yalan söylemeyeceksiniz" diyor. Ölesiye dürüst müslümanların da yüzde dokuzu geçeceğini asla sanmıyorum.
Hukuku zaten Avrupa"dan ithal ettik. Tabii olarak aynı olmak zorunda olan evrensel hukuk normları dışında hukukunuzun ne kadarı İslam"dır? Yapılmakta olan anayasada İslam"a uygun kaç madde vardır? O halde hukuki alanda İslam asla yüzde dokuza bile ulaşmaz.
Ekonomide ölçütü sermaye olarak alırsanız burada yüzde otuzları yakalayabilirsiniz. Ama bu sermayeyi elinde tutan müslümanlara bakarsanız onları da yukarıdaki ölçülere vurmanız gerekir. Bankalardan geçen para olarak alırsanız, zoraki İslamî kabul ettiğimiz katılım bankalarına paranın sadece yüzde altısının uğradığını görürsünüz.
O halde ey İslam"dan korkanlar, endişe etmenize hiç gerek yok. Bu manzaraya rağmen korkuyorsanız siz ödleksiniz ve ey İslam adaleti isteyenler, siz iddianızı yüzde onlarla asla gerçekleştiremezsiniz. Önce iman ve ahlakla işe yeniden başlamalısınız.
