“Kimsin sen? Şüphesiz sen sen değilsin”

Bir güzel şöyle söyledi: Nasipsizliği sordular meczuba, “vaktin sahibine mülkünde vakit ayırmamaktır” diye cevap verdi. Mülkün O’na ait olduğunu iliklerinde hissedinceye, varlığının O’nun mülkü olduğunu anlayıp O’nda kayboluncaya kadar devam.

Bir başka güzel şöyle söylemişti: Kim yürürse kazanır, kim kazanırsa yürümeye devam eder.

Bunu yazdırıp odamın duvarına asmak istiyorum. “Men seleke meleke ve men meleke seleke.”

Yürüyen kimdir ve kazanç nedir? Eh zaten bunu öğrenmeye geldik dünyaya. “Sanman taleb-i devlet ü câh etmeye geldik / Bu âleme bir yâr için âh etmeye geldik” diyene kulak vermeye gelmiş de olabiliriz. Başını örtseler ayağı, ayağını örtseler başı açıkta kalan güzelin kazandığı şey neyse onu kazanmaya gelmiş de olabiliriz.

“Kazancın o olduğunu düşünmek kazancı yanlış anlamaktır” dedi biri. “Hangi kazancı?” diye sordular, “o kazancı” diye cevap verdi. Bu şuna benzer: Bulduğun aradığın değildir ama aramaktan vazgeçemezsin.

Çünkü yürümek müstakil ve mücerret bir eylem olmanın ötesinde bir yerde tecessüm ettiğinde yürümek olur; ulaşmayı mutlaklaştırdığında değil. Ki zaten ulaşamazsın. Ulaşabilmeye yakınlaşabilmeyi hayal edebilirsin. O da yeteri kadar talihliysen.

Kafanızı karıştırmak isterim. Çünkü benimkisi yeteri kadar karışık.

“Yürürken ‘ben yürüyorum’ dersen yürümüyorsun demektir” de demek isterim bu kafa karışıklığını artırmak için. Hem zaten madem kafamız ne yaparsak yapalım karışacak bari bu konuda karışsın da “bu ne güzel karışıklık” diyelim.

“Yürümek bizatihi bir atılım, bir gözü pekliktir” diyor şair ve çok haklı. Çünkü yürümeye cesaret etmek, hele seni bir noktadan alıp bir diğer noktaya götüren bir yürüyüşe değil de seni O’ndan alıp tekrar O’na götüren bir yürüyüşe cesaret etmek ancak gözü peklikle olabilir. Hem sen pehlivanlığı başka ne sandın efendi? Kendini yenemeyene pehlivan denir mi?

Dönelim başa.

“Kim yürürse kazanır, kim kazanırsa yürür” için şöyle dedi bir güzel: Yürüyen ilk kertede nefsini alaşağı etmek için yürür ve kazanırsa yürümeye devam eder. Bu kez yürüyüş esrara, hakikate muhatap olmaya doğrudur ve bu öyle bir kazanç biçimidir ki kazandıkça yürümeye yazgılanırsın.

“Kimsin sen? Şüphesiz sen, sen değilsin” diyen adamı anlamaya yanaşmamak için o adamın hiçbir şeyin yaratılmamış olduğuna dair bir iddiası olduğunu ileri sürüyorlar. Ne büyük haksızlık.

Sadece o değişmez hakikati işaret ediyor halbuki: Perde kalktığında anladığın ilk şey perdenin olmadığı olacaktır.

Sorumluluktan kaçarak ve “nasılsa O bendir, ben de O’yum” diyerek yürümeyi başaranı gören var mı? Yoktur ve olamazdır. Çünkü benim benliğim ile O’nun O’nluğunun aynı şeyler olmasının insanı sorumluluktan azade kıldığını gören yoktur. Tam tersinedir hatta. Perde kalktığında perdenin olmadığını fark etmek sana sorumluluğunu hatırlatır öncelikle.

Gerisi boş laftır ve yürümek boş lafı hiç sevmez.

Allah. Eyvallah.