Geçmişteki seçimlerden birinin arefesinde Mersin’deydim. Sohbetimiz sırasında dostlardan biri aday adayı olma konusunu istişareye açmıştı.Bu işlerde tecrübeli olanlarımızdan biri ona “Senden iyi aday adayı mı olur; hemen temaslara başlayalım” diyerek, süreci de şöyle özetleyivermişti:“Önce parti’nin Gençlik Kolları’na gideceğiz, ardından Kadın Kolları’na, İlçe Başkanı’na ve son olarak İl Başkanı’na gidip, kararımızı ileteceğiz.”İlgili arkadaş 1998’den beri tanıdığım; Mersin’de hasta, yaşlı, yardıma
Geçmişteki seçimlerden birinin arefesinde Mersin’deydim. Sohbetimiz sırasında dostlardan biri aday adayı olma konusunu istişareye açmıştı.
Bu işlerde tecrübeli olanlarımızdan biri ona “Senden iyi aday adayı mı olur; hemen temaslara başlayalım” diyerek, süreci de şöyle özetleyivermişti:
“Önce parti’nin Gençlik Kolları’na gideceğiz, ardından Kadın Kolları’na, İlçe Başkanı’na ve son olarak İl Başkanı’na gidip, kararımızı ileteceğiz.”
İlgili arkadaş 1998’den beri tanıdığım; Mersin’de hasta, yaşlı, yardıma muhtaç kim varsa, erişebildiğince onların yardımına koşan, kapısına gelen hiçbir kimseyi eli boş çevirmeyen, doğru sözlülüğüyle ve dini gayretleriyle maruf bir arkadaştı. Bir onun bu durumuna bir de zikredilen sürece bakınca şaşırdım. Çünkü böyle birinin aday adaylığı değil doğrudan adaylığı için işin merkezinde yer alanların ancak ricacı olmalarının beklenebileceğini düşünüyor, gençlik, kadın vb. kollarında çalışanların, parti yararı kadar kendi yararları nedeniyle orada bulunduklarını, dolayısıyla dava çilesi çekenlerin siyasi rol ve pozisyonlarını belirlemeye haklarının olmayacağına inanıyordum.
PARTİLİ “OLMAK YA DA OLMAMAK, BÜTÜN MESELE BU!”
Zamanla öğrendim ki benim o günkü anlayışım uygulaması ertelenmiş bir hakikat iken, söz konusu sürecin gerçekliği geçerliymiş.
Şöyle ki, kitle partisi olmanın doğal verisi, parti için çalışan kişilere yükselme imkanı vermek olduğu kadar, parti dışındakilerin siyasi yüksekliklere erişme taleplerini de onların kararına bağlı tutmakmış.
Bunu öğrendim ama şimdi ortaya çıkan kimi durumlar var ki, bu kez de bunlara akıl yetiremiyorum.
Örneğin münevverane ilgileri, kültürel çalışmaları, edebiyat sevgileriyle tanıdığım arkadaşların, millet vekilliği aday adaylığı için kuyruğa girmeleri karşısında, ilk öğrendiğim şeye tutunarak “hangi ara parti hizmetinde bulundular da bu kuyruğa tutundular acaba” diye hayretle sormadan edemediğim gibi, onların büyük bir çoğunluğunu siyaseti sel olarak görüp, sele doğru müdahalenin ancak selin dışında durmakla mümkün olabileceğine inanan kişiler olarak tanıdığımdan “hangi ara düşüncelerinde böylesine bir temel değişiklik geçirerek siyaset tutkunu oluverdiklerini” merak etmeye başlıyorum.
Bunu derken, “şunlar siyaset yapmaya layıktır, şunlar değildir” şeklinde bir antidemokratik ayrımın derdinde olmadığımı belirtmeliyim. Temel bir insani hak olan seyahat etme özgürlüğüne sahip olan herkes siyaset yapabilir ve bu asla engellenemez!
Çerçeveyi tam daraltarak söyleyecek olursam, benim kastım İslamcı mahalledekilerle; hani particilik anlamında siyasetle uğraşmayı sekülerleşmenin asıl nedeni olarak görüp, daha düne kadar demokrasi oyununa aldanmamayı ve bu nedenle öncelikle siyasete mesafeli durmayı salık verenlerle ilgilidir.
AĞABEY DURUMUNDAN ADAY ADAYI
Uzun zamandır parti hizmetinde olduklarından veya siyaset karşıtlığından siyaset sevdasına tutulu verişlerinden habersiz oluşumla haklarında hayretle (“öğrenmenin yaşı yoktur” esasınca) yukarıdaki soruları sormama neden olan arkadaşların, kendi durumlarını aydınlatan makul cevaplarının olabileceğini de elbette göz ardı etmiyorum.
Ancak bu cevabın dava gayreti içeren değil, doğrudan doğruya selden kütük kapmakla ilgili bir cevap olacağını umuyorum.
Çünkü cevap böyle olmazsa sekülerleşme, siyasetle mesafe ve mevcut tercih arasındaki çelişkileri büyüyeceğinden, muhataplarını ikna etmeleri de zorlaşacaktır.
Bu arada, ağabey emriyle siyasete giriyormuş gibi bir intiba verenlerin ve dolayısıyla ağabey durumundan aday adayıymış gibi görünenlerin ise durumlarının her türlü sorudan, meraktan, mantıktan ve izahtan vareste olduğunu da belirtmeliyim.
Bir okurum bana onlardan birinin adaylık beyannamesini özetleyerek gönderip, sormuş.
“Abi, bu nedir:
-Falan ağabeyin dergisinde çalışmaya başladı ve ilk yazısını o ağabeyin dergisinde yazdı.
-Matbaasında o ağabeyin kitaplarını bastı.
-Matbaayı satıp kendini o ağabeyin hizmetine verdi.
-Şimdi o ağabeyle Türkiye’yi dolaşıyor.”
Okuruma diyebileceğim tek şey şudur: “Bu sence neyse, bence de odur! Partili olmak ya da olmamak! Bütün mesele budur!”
twitter.com/OmerLekesiz
#seçim 2015
#parti
#milletvekili aday adayları
