İtiraf

Yaratılmış her şeyin yaratılmış diğer her bir şeyle muazzam bir irtibatı var. Tek bir istisna fark etmeksizin, zamanı, mekânı, eşyayı, mahluku aşan bir boyutta hem de. Akıl almaz bir kader örgüsüyle her şey her şeye rabtedilmiş. Dünyanın bir ucunda kendi halinde akan bir derenin dünyanın diğer ucunda susuzluk çeken boynu bükük bir çiçekle, ilk yaratılan insanın son ölecek insanla, büyük patlamanın en son üflenecek surla, şimdi sararmış bir çimenin yüz elli milyon yıl önceki güneşle, içtiğimiz bir yudum suyun dünya göğünde oluşan ilk bulutla, insanın kimyasının uzak yıldızların milyar yıl önceki serseri tozuyla irtibatı var. Sizi bilmem ama bendeniz buna can u gönülden inanıyorum.

Bilim insanlarıyla özellikle kuantum fiziği sonrasında bu hususların bir kısmında sanırım mutabıkız. Fakat ben onların henüz ispat etmediği için inanmadığı, hatta fark etmediği için ispata da ihtiyaç duymadığı bir yerden daha bakıyorum meseleye. Açalım mı?

Sen varsın bir de senin dışında yaratılmış her bir şey var. Onların kendi aralarındaki irtibat şimdilik bir kenarda duradursun ve seni bu büyük oyunun bir an için dışına çıkaralım. Sana yok muamelesi yapalım. Sen olmasan evren yok, zaman yok, eşya yok, her şeyi var edenden başka hiçbir şey yok. Nasıldı o söz: Gözlemci yoksa ekşın yok! Ama diyeceksen ki ‘ben varım’, o halde senin yaptığın ya da yapmadığın her şeyin, hatta hiçbir şey yapmasan dahi sadece var olmanın olan yahut olmayan her bir şeyle öyle ya da böyle bir bağı var.

Hayatımda, çevremde, dünyanın dört bir yanında yaşanan her hadiseye gayrı ihtiyari buradan bakıyorum. Yaşanan her şeyin izah edemediğim ama hissettiğim ilginç bir irtibatı var benimle. Bu irtibat duygusu sorumluluk yüklüyor omuzlarıma. Ben doğru olsam hiçbir şey eğri olmayacak gibi geliyor. Ben tam olsam yeryüzünde noksan kalmayacak gibi… Bir yerlerde yanlış bir şeyler oluyorsa o ben bir doğruyu ihmal ettiğim için gibi… Anlıyor muyum bilmem ama anlatamıyorum.

Azerbaycan’da tesettürüyle okula alınmayan balalar kan ağlıyor mesela. Aliyev’e, Azerbaycan’ın iç dinamiklerine, İran etkisinin bu suretle ortadan kaldırılıp kaldırılmayacağına, İsrail’le yakın olmalarının bu meselenin neresinde durduğuna filan bakmıyorum hiç. Bizim yaşadığımız benzer tecrübeler, bin yıl sürecek zannedilen kahrolası zamanlar falan aklıma geliyor elbet. Yaradanın da bir hesabı var deyip teselli buluyorum, âkıbetin hayır olacağına dair bir niyazı umutla büyütüyorum içimde. Ama o çocukların gözyaşlarını gördükçe tek bir soru düğümleniyor boğazımda: Allah’ım, yine neyi yanlış yaptım, nerede hata ettim yine ki bu çocukların güzelim hicabı okullarına girmelerine mâni oluyor?

İtirafsa itiraf, kimseye kızmayın, o çocuklar benim yüzümden bu halde! Kim bilir hangi seherin tesbihini ihmal ettim, hangi gönlü incittim durduk yere, hangi ameli savsakladım, yapmamam gereken neyi yaptım, hangi davete icabet etmedim, hangi işimi üstün körü yapıp geçtim. Kim bilir benim hangi günahım yüzümden o çocuklar giremiyor mekteplerine?

Yağmur yağıyor İstanbul’a, metrekareye bilmem kaç yüz kilo yağış düşüyor, sel götürüyor sokakları, büyük bir afet yaşanıyor. Belediyelere, dere yatağına ev yapanlara, yollardaki su tahliyelerini adam gibi yapmayanlara, yeşili yok edip şehir kuranlara, ihmali bulunan zevata, iklim değişikliğine sebep olacak haltların yenmesine, bulutlara, mevsime filan kızmıyorum hiç. Bütün bunlara kızanlara da kızmıyorum, onların da vardır elbet bir bildiği. Biliyorum ki benim yüzümden bu halde İstanbul! O güzelim hafız delikanlı benim yanlışlarım olmasaydı vefat etmeyecekti. Elektrik kaçağından biliyor herkes ama suçlu benim! Teselli arıyor bir yanım, buluyor da. Babası diyorum beş ay önce vefat etmiş, acaba çok mu seviyordu ciğer paresini. Yahut hafızım babasını çok mu özlemişti. Ya da babasını katına alan kudret hafızı geride kalanlardan daha çok seviyordu da günahsız ve tertemiz yanına mı alıverdi lutfen ve keremen. Bilmem. Bildiğim bir şey var ki ben olmam gerektiği gibi olsaydım, emrolunduğum gibi istikamet üzere olsaydım sel götürmeyecekti İstanbul’u.

Gazze’nin felahı için kaç kitap okumam lazım Rabbim, kaç gönle girmem gerek, kaç seher seccademe dökülmeli gözyaşlarım? Doğu Türkistan’ın azat olması için hangi işimin daha ne kadar hakkını vermeliyim, hangi yanlışlarımı terk etmeliyim, hangi günahlarımdan vazgeçmeliyim? Afrika’nın âkıbeti bilmem hangi doğruyu hayatıma katabilmemle alakalı, hangi tercihi adam gibi yapabilsem yüzü gülecek kara kıtanın? Zekatı artırsam, infaka daha çok akçe ayırsam, daha çok selam versem, tebessüm etsem daha çok, bilmem milletin kaybını kendine kâr sayan yoldan çıkmışlar yola gelir mi?

Biraz hissediyorum, seziyorum biraz ama hiç bilmiyorum!