Arabasını satıp yaptı: İçinde gezdiğimiz zaman hem huzur hem de mutluluk veriyor

Babasının fidanları çocukları ve torunları gibi sevdiğini aktaran Ummuhan Korkmaz, “Babamızla çok gurur duyuyoruz. O fidanı, yeşilliği çok seven bir insandı. Hep fidanlarla uğraşırdı. Hiç parası olmasa bile bulduğu parayla fidan alır ve dikerdi. Çok fidan dikti. Ağaç onun hayaliydi, ölmeden önce başka bir arazimiz vardı oraya da fidan dikeceğim, evlatlarıma torunlarıma kalsın diyordu. Fidan almak için para yetiştiremediğinde arabasını sattı."

"Bütün parasını fidan almaya harcardı. Buraya girdiğimiz zaman kendimizi cennette hissediyoruz. Bütün yorgunluğumuz, kırgınlığımız geçiyor. Torunları da çok seviyor ama onlar babam gibi dikemiyorlar. Babam hastanede yattığı süre boyunca bize diktiği fidanları sulamasını söylüyordu. ‘Fidanlarıma iyi bakın’ diyordu. 8 torunu vardı, fidanlarını onlar gibi seviyordu” diye konuştu.

Mahalleye ağaç sevgisini dedesinin aşıladığını belirten İbrahim Kaya’nın torunu Zeki Korkmaz, “Dedem bu ormanı 2008’in kasım ayında kendi imkânlarıyla yaptı. Maddi manevi bütün desteğini kendisi sağladı. Dedemle birlikte biz yaklaşık 5 sene buranın sulamasını yaptık. Sonra da zaten su istemedi. Yıllar geçtikçe sedir ağaçları büyüdü. Mahallenin içinde güzel bir görüntü oluşturdu. Bir miras, armağan oldu bu bize. Biz haftada birkaç kez geliyoruz buraya, içinde gezdiğimiz zaman hem huzur veriyor hem de mutluluk veriyor. Arazi 25 dönüm ve dedemin diktiği sadece 5-10 tane fidan kurudu, geriye kalanlar tuttu. Boyları da 4-5 metreye ulaştı. Mahallede yaşayanlar da çok memnun. Birisi fidan dikeceği zaman hep dedemi de götürürdü. Dedemin diktiği fidan tutardı” dedi.