Bir AYM kararı ve bir Adli Tıp raporu

Anayasa Mahkemesi''nin kararından başlayalım. Önümdeki haber “Türk ve Tuğluk''a yargıdan ret” başlığını taşıyor. Türk ve Tuğluk''un milletvekilliklerinin devam etmesi talebi oy çokluğu ile reddedilmiş.

Konuya ilişkin önceden bir yazı yayımladığım için haber özellikle ilgimi çekti. Geçen yılın 11. Ayında “Türk ve Tuğluk niçin Meclis''te değil?” dile sormuştum.

Biliyorsunuz, 12 Eylül referandumunda Anayasa''nın 84. Maddesi yeni bir hal alınca, Türk ve Tuğluk, DTP ile ortadan kalkan milletvekillerinin iadesi için TBMM Başkanlığı''na başvurmuş, Başkan da bu talebi –özetle- “kuvvetler ayrımı ilkesi buna izin vermiyor” diyerek geri çevirmişti. TBMM Başkanı bu konuda yapılacak başvurunun adresi olarak da Anayasa Mahkemesi''ni işaret etmişti. Söz konusu yazıda Osman Can ve Mehmet Uçum''un kaleme aldığı “Türk ve Tuğluk''un hakları tanınmalıdır” (Taraf, 20 Kasım 2010) başlıklı yazıdan alıntılar da yapmıştım. Yazarlar TBMM Başkanı''nın başvuruyu geri çevirmesini eleştiriyor, Türk ve Tuğluk''un 12 Eylül 2010 referandumunun resmi kesin sonuçları Resmi Gazete''de yayımlanmasıyla birlikte tekrar milletvekili statüsünü kazanmış olduklarını söylüyorlardı. Ayrıca, parti kapatma davalarında da –”tipik ceza davaları niteliğinde olmasa da”- tüm ceza güvencelerinin uygulanması gerektiğini ve dolayısıyla 12Eylül''de gerçekleşen anayasa değişiklikleri “cezai sonuçlar”dan birisini ortadan kaldırdığı için “lehe olan düzenlemenin derhal hüküm doğurması, sona ermiş statünün yeniden ihdası, engellenmiş hakkın tanınması, sona erdirilmiş yetkinin yeniden geçerli kılınması”nın şart olduğu belirtiliyordu.

Anayasa Mahkemesi''nin 17 Mart 2011 tarihli kararının gerekçesini henüz bilmiyoruz. Ama doğrusu Türk ve Tuğluk gibi ben de kararın gerekçesini çok merak edenler arasındayım. AYM bu kararında bakalım nasıl akıl yürüttü. Bu arada AYM''nin bu karara varırken bizi şaşırtan biçimde hızlı davrandığını unutmayalım. Çünkü mahkeme işi biraz daha ağırdan alsa üç ay sonra yeni bir Genel Kurul oluşacağından alınan kararın –olumlu ya da olumsuz- hiçbir değeri olmayacaktı zaten!

Gelelim “bir Adli Tıp Raporu”na:

Amel defterinde yer alanlar Prof. Mehmet Haberal''ın “Ergenekon Davası”nın tutuklu sanıkları arasında yer almasına yeter mi yetmez mi bilmiyorum. Yeter diyenler de var yetmez diyenler de. Davaya ilişkin iddianameye bilhakkın vakıf olmadığımdan bu konuda fikir yürütmeye çalışmayacağım. (Bu hususu özellikle belirtiyorum, çünkü peşinen “Ergenokon''u itibarsızlaştırma” adı verilen bir suçlamanın yolunu kesmek istiyorum.!) Ancak medyaya yansıyan iddiaların ciddiyeti benim nazarımda da tartışmaya açık bir nitelik taşıyor. Haberal''ın iyi bir hekim olduğunu herkes gibi ben de biliyorum. Haberal hakkında dolaylı olarak edindiğim bir bilgi ve kanaat de kendisine ait olduğu söylenen bir televizyon kanalında geriye doğru üç beş yıl içinde karşılaştığım programların niteliği. Bu programların üzerinden özellikle bir dönem nasıl da “ulusalcılık” ve giderek “ayrımcılık” kokusu yükseliyordu…

Neyse, bu bahsi bırakıp gelelim Haberal''ın tutuklu kalmasına izin veren/vermeyen sağlık durumuna. Bu konuyu tartışalı iki yılı geçti herhalde. Bir hastanenin Haberal''ın tutuklanlanmasını son derece sakıncalı gören raporu, ardından bu raporu düzenleyen hekimler hakkında açılan davalar ve nihayet Adli Tıp''ın olaya el koyarak son sözü söylemesi.

Bu konuyu daha önce de değerlendirmeye çalıştığım hatırlıyorum. “Her şeyi anladık ama bu ülkede hekimlerin verdiği raporlar da mı bu derece tartışmaya ve polemiğe açık?” diye sormuştum. Bugün de aynı fikirdeyim. Tamam, Suç ve Ceza''ya ilişkin polisin ve Yargı''nın girişimleri ve kararları tartışmaya açık olabilir. Ama hekimlerin elinden çıkan raporların da mı güvenilirliği yok? Eğer öyle ise, bu “güven bunalımı”nın bulaşamayacağı alan yok demektir. Bu durumun adının “cadı kazanı” olduğunu hatırlatmaya gerek var mı?

Adli Tıp sonunda kararını verdi ve Haberal''ın Silivri''de ikâmetinin sağlığı açısından en ufak bir sakıncası olmadığını açıkladı. Adli Tıp uzmanlarının (bir üyenin itirazı dışında) açıkladığı Haberal''ın sağlık raporunun özellikle bir bölümü –sizi bilmem ama- beni gülümseten bir içeriğe sahipti.

Şu bölüm (bir haberden aktarıyorum) yani: “Raporda, (…) yapılan efor testinde elde edilen bulgular ışığında Mehmet Haberal''ın yapabiliceği aktiviteler sıralandı. Rapora göre Haberal''ın ''merdiven ve yokuş çıkabileceği, düz yolda saatte 6.4 km hızda yürüyüş yapabileceği, kısa mesafe koşabileceği, ev işi yapabileceği ve eşya vs taşıyabileceği, golf, bowling, tenis ve dans dahil birçok spor aktivitelerini yapabileceği'' belirtildi.”

Gördüğünüz gibi, bir önceki hastane raporunun neredeyse “dokunursanız ölür” diye rapor düzenlediği Haberal, Adli Tıp Kurumu uzmanlarına gire birçoğumuzdan çok daha sağlıklı imiş…

Bu raporda beni “gülümseten” yana gelince: Muayene edilen kişinin “golf, bowling, tenis ve dans” gibi aktiviteleri yapabileceğinin belirtilmiş olmasını–olay Türkiye''de cereyan ettiğine göre- nasıl izah edeceğiz? Nereden çıktı bu aktiviteler; golf, bowling ve tenis oynayıp dans etmek gibi aktiviteler ne zamandır Adli Tıp raporlarında yer alıyor? Yoksa bu raporu kaleme alan kurul çok uzun süre ABD''de yaşadıktan sonra ülkelerine yeni dönen hekimlerden mi oluşuyor? Fakat hayret! Adli Tıp çıkışlı bu golflu, bowlingli, tenisli ve danslı rapor hemen hiç kimseyi şaşırtmadı.

Sonuç olarak, bir ülkede bir bilim dalı (birada “tıp”) ile iştigal edenlerin kararları-raporları da ideolojik zeminde tartışılır hale gelmiş ise, o ülkede işlerin iyi gitmediğini söyleyebiliriz.