Karşı masanın gözleri

Keyifsizliği her halinden belli olan, asık yüzlü, otuzlu yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim, seküler görünümlü bir hanım ve dört yaşlarında, sevimli, biraz da haylaz bir erkek çocuğu gelip karşımdaki masaya oturdular. İlkin anne ve oğul olduklarını tahmin ettim. Fakat kadının çocuğa giderek şiddeti artan ikazlarını ve azarlarını görünce belki de annesi değildir dedim. Dadı, hala yahut teyze olabilirdi. Onlar da pek böyle yapmazlardı ama neyse.

Ben siparişimi verdim, çocuk kalktı ve kaykayıyla oynamaya gitti. Kadın bağırarak geri çağırdı çocuğu, kolundan tutup biraz da hırpaladı. Gözlerine baktım, nefret vardı. Annesi olamazdı, olmamalıydı, bir anne sebep ne olursa olsun evladına böyle hınçla bakamazdı. Bana ne, dedim. Tanımadığım ve bir daha muhtemelen asla karşılaşmayacağım iki insanın trajedisini kalbime yük etmeyeyim diye telefonu elime aldım, birkaç görüşme yaptım. Kahvem geldi o sıra. Hafif yana döndüm, anlamsız kızmaları ve özellikle de o bakışları görmek istemiyordum. Çocuk bir ara hiçbir şey olmamış gibi ‘anne bak bak şuna bak’ deyince eyvah dedim, dadı değilmiş.

Hayat bu, garip. Dışarıdan bakınca yargılamak kolay. Kim bilir ne derdi vardı kadıncağızın. Kocası yeni ölmüş olabilirdi. Ama hayır! O zaman hem evladına daha çok sarılırdı hem de kafede ne işi vardı. Kavga mı etmişlerdi yoksa? Olabilir, abus çehreyi bununla izah edebilirim ama o bakışlar, o nefret… Zoraki bir evliliğin hesapta olmayan, zamansız meyvesi miydi bu çocuk? Belki. Adama kızdım, kadının anne babasına sonra. Belki de çocuğu olunca özgürlüğünün elinden gittiğini düşünen sorumsuz yeni yetmelerden biriydi anne. Çağa, medyaya, fenomenlere, inflouncerlara, instagrama, tiktoka sövdüm. Bu çocuk bu kadının bu kadın da onların yüzünden bu haldeydi.

Kahveni iç ufaktan uza, karşı masayı geride bırak. Yapılması gereken bu ama yapamadım. Kadın belki de hastaneden geliyordu, amansız bir hastalığa yakalandığını haber almıştı. Belki kocası az önce terk etmişti onu telefonda. Ne bileyim ben. Kuruyordum sürekli. Bir annenin şahsında annelik mefhumuna halel getirebilecek her şeyi mazur gösterecek bir bahane arıyordum ama nafile. O bakışlardaki derin nefreti izaha gücü yetmiyordu hiçbir bahanenin, hiçbir kurgunun. Bir şey yapmalıydım!

Kızım geldi gözümün önüne, daha geçen hafta evlendi. Evden çıkışı, arkasından gelin arabası gözden kayboluncaya kadar donup öyle bakışım. Annesi değildim ama ona hiç böyle bakmadığım için şükrettim Allah’a. Özledim Aybalamı, kolum yine acıdı. Bu çocuk da büyüyüp evden gidecekti bir gün. Erkekler de giderdi. Bu kadın çok ağlayacaktı, bu an bir daha geçmeyecekti ellerine, bu çocuğun gönlünü yapmalıydı, gözlerine tövbe, bakışlarına istiğfar lazımdı bu annenin. Ne yapsam ki acaba?

İnsan ellilere yaklaşınca daha bir derinden anlıyor. Hayat boşa geçiyor. Birkaç istisnası var bunun. Herkes kendince tarif eder bu istisnaları. Bende tablo net. İbadete, hizmete, okumaya ve öğrenmeye, çalışmaya ve aileye harcanan vakit boşa geçmemiştir. Bunların dışında kalanlar olsa da hû olmasa da! Günümü böyle değerlendiriyorum başımı yastığa koyunca ve böyle planlıyorum evden çıkarken. İbadetler tamamsa, bir insanın işinin halline Allah beni vesile etmişse, ailemin yüzünü güldürdümse, helal lokma için çalıştımsa, yeni bir şey öğrendimse o gün yaşanmıştır kardeşim. Tablo net bende. Her zaman yapabiliyor muyum? Hepsi mümkün olmuyor elbette. Ama birkaçı tamamsa Allah eksiğiyle noksanıyla kabul etsin o günümü diyorum. Gidip bu kadına bir şeyler söyleyeceğim.

Masadan kalktım yavaşça, yanlarına varıp merhaba dedim. Üç çocuğum var, büyüdü benimkiler. Bizim de iyi kötü günlerimiz oldu. Çocuk bu, bazen yaramazlık yapabiliyor. Hayatın ne getireceği belli değil insana. Ama aile mühim, evlat gözbebeği. Bırak biraz yaramazlık yapsın, idare et, sev. Bak ne kadar sevimli kerata. Saçlarını okşadım çocuğun şefkatle. Gözlerine baktım, üç evladıma baktığım merhamete büründü bakışlarım. Gözlerim merhamet oldu çocuğa bakarken. Allah seni dostlarına dost etsin yavrum dedim. Allah sana salih ömür versin. Sonra kadının gözlerine diktim gözlerimi. Celal oldu gözlerim, kahır oldu, şimşek oldu. Kadın yıldırım çarpmış gibi yere yığıldı. Başına su döktüler, kendine geldiğinde gözleri değişmişti. Çocuğuna sarıldı ‘yavrum’ diyerek. Kadının gözleri şefkat oldu ağladıkça.

Garson, hesabı istemişsiniz beyefendi deyince hayalden uyanıp kendime geldim. Gitmedim karşı masaya. Kadına bir şey demedim, diyemedim, dua ettim çocuğa oturduğum yerden.

Hesabı ödeyip kalktım.