Şairin kendini ironik bir biçimde konumlandırdığı yer ve durum olan "Kalfa" 1965-1998 arası şiirleri.
Süreyya Berfe, son yıllarda dergi yapraklarından uzakta durmayı yeğliyor. Oysa 60'lı yılların 70'lere devrildiği dönemde, benzeri bir duyarlığı paylaştığı arkadaşlarıyla birlikte, yayın konusunda daha yoğun bir şiirsel uğraş içinde bulunuyordu yanılmıyorsam. Başlangıçta, devraldığı şiir anlayışı itibariyle II. Yeni şiiri'ne yakın duran şair, kısa süre sonra bu anlayışı terkeder ve izlek olarak "Kasaba"nın, taşranın doğal atmosferine dahil olur; kendine ait şiirini de taşranın ekseninde sabitleştirir. Halkın duyarlıklarından sökün eden bir şiire sahiptir Berfe. Kasabanın, köyün, kırsalın şairidir o; 'şehir'deki kasabanın, köyün ve kırsalın da aynı zamanda. Halkın yaşama biçimine, ortalama duyarlıklarına bitişik bir şiir dünyası kurması, yer yer popülizmin tuzağına düşürür kendisini. Özellikle işçi ve köylü sınıfıyla çevrili bir şiir algısını eksen alışı dolayısıyla, şiiri beklenen hacmi kazanmaktan uzaktır. Şiirinde dile gelen 'dünya' itibariyle döneminin Orhan Veli'si gibidir biraz.... Uzun veya kısa, hiç farketmez; Süreyya Berfe şiirinin menzili, daima 'öykü tadı' veren şartlanmayı haizdir. Şiirsel söz'ün muhayyile gücüne ket vurduğu bir 'ortalama'dan bakar kimi zaman ve dolayısıyla şiiri çaptan düşer. Şairin kendini ironik bir biçimde konumlandırdığı yer ve durum olan "Kalfa" (Yapı Kredi yay./464 say./İst./1999), 1965-1998 yıllarındaki şiirlerinden oluşan bir kitap. Gün ola (1969), Savrulan (1971), Hayat ile şiir (1980), Sen, basmasın (1985), Şiir çalışmaları (1991), Ruhumun (1998) adlı kitaplarından başka, Süreyya Berfe'nin kitaplarında olmayan şiirlerinden seçmelerin de yer aldığı Kalfa, böylelikle 'toplu şiirler' kimliğini haketmiş görünüyor. "Hiçbir şey düşünmedim hayal etmedim/Şiir yazdım, mazbut kaldım" (Şiir çalışmaları) mısraları Süreyya Berfe'nin hem şair kimliğinin, hem de şiirsel serüveninin tipik bir tanımını imler. "Mazbut"luk, 'hayat ile şiir'inin tipik bir göstergesidir sanki. Şairin dili olağan söyleyiş biçimlerini sindirmiş, yapısal karakterini oluşturmuş, dingin, rahat ve kendi içinde huzurludur. Son dönem şiirlerinde, şairin dünyaya içinde hikmetli bakışı da barındıran bir algıyla yaklaştığı hissedilir. Teknolojinin, modern yaşama biçimlerinin esir aldığı bir dünyada, sesindeki acılı çağrıyı duymamak imkânsızdır. Yer yer sitemkâr ve bir türlü hoşnut olamadığı bu dünyada, yine de bir sabır ağacı gibi buluruz onu. Dünya açlığı, beklenti ve özlemleri şiirinin ana motifi olmayı daima sürdürür. Tabiatta, insanların içtenliğinde, sahicilikte arar, 'aradığı şey'i. Kalfa, Süreyya Berfe'nin dünüyle bugününün bir bileşeni...
