Süreci son derece iyi analiz eden bir yazı

Ahmet Şık''ın “yayınlanmamış” kitabına –nihayet- ulaşılınca bazı köşe yazarlarına yeni bir uğraş çıktı. Bu uğraşı şöyle özetleyebiliriz: Kitabın yeni tek bir bilgi içermediğinin özellikle altının çizilmesi ve “24 Mart muhtırası”nın (bu adlandırmayı birazdan alıntılar yapacağım Orhan Gazi Ertekin''in -saklanıp arada bir dönüp hatırlanması gereken- yazısından ödünç aldım) varlık nedeninin bu önemsiz kitap değil onu kimlerin yazdırdığının keşfedilmesine yönelik olduğunun vurgulanması. Milletin akıl sağlığıyla oynamaya ahdetmiş bir akıl yürütmeyi rehber edinmiş bir uğraş bu.

Bu çerçevede bir örnek verirsem söylemek istediğim daha iyi anlaşılır: “Kitabı okuyan herkes ''kitapta bir şey yokmuş. Mahkeme bunun için mi adam tutukladı?'' sorusunu sormuştur sanırım. Oysa savcılar Şık''ı yazdıklarından değil ''yazmadıklarından'', yani kitaptaki notlardan dolayı soruşturuyor.”(!)

“Milletin akıl sağlığıyla oynamaya ahdetmiş” derken yanlış mı yapmışım? Üstelik bu satırlar ile bir “iyi gazete”de karşılaşıyoruz. İnanılır gibi değil gerçekten…”Ergenekon''un itibarsızlaştırılması” gibi biraz yaklaşınca üzerinden “Moskova Duruşmaları” kokusunun yükseldiğini hissettiğiniz formüllerin ortalığı kaplaması yetmezmiş gibi, şimdi de insanların “yazdıklarından değil yazmadıklarından” dolayı soruşturulmasını okurlarına makul bir uygulama olarak göstermeye çalışan satırlar…

Dünkü (3 Nisan 2011) gazetelerden birinde (Radikal İki) karşılaştığım bir yazı yukarıda dile getirdiğim değerlendirmeme bambaşka boyutlar kazandırdı. Orhan Gazi Ertekin''in “24 Mart muhtırası” başlıklı yazısı bu. Ertekin ismini -hiç değilse- 12 Eylül referandumu öncesinde HSYK''nın yeniden yapılandırılmasına ilişkin tartışmalar dolayısıyla hatırlıyorsunuzdur. Konuya ilginiz referandum sonrasında da devam etmiş ise Ertekin''in yeni HSYK''ya ilişkin açıkladığı –son derece haklı- eleştirileri de hatırlıyorsunuzdur. Ertekin, bir yargıç. Ama ayni zamanda bir “hukukçu”. Bu son hatırlatmayı yadırgıyor olabilirsiniz; “Bir insan ''yargıç'' ise zaten otomatik olarak ''hukukçu'' değil midir” diye soruyor olabilirsiniz. Ama –bence- yadırgamayın. Çünkü -bizde âdetten olduğu gibi- her yargıç ya da avukattan”hukukçu” olarak söz etmek doğru değil. Bu sıfatlar birbirinin yerine kullanabilecek sıfatlar değil. Her yargıç ve avukatı “hukukçu” olarak nitelemek doğru değil. (Neyse, bu kısa kesilecek bir konu değil, belki bir gün konuyu ayrı bir yazıda değerlendirebiliriz.)

Biz geçelim yargıç-hukukçu Ertekin''in yazısının değerlendirilmesine. Hemen söyleyeyim ki bu yazı benim nazarımda, malum “kitap”a ilişkin haftalardır karşılaştığımız değerlendirmeler içinde baş köşeye yerleştirilecek niteliktedir. Ertekin, bir “hukukçu” olduğu için “24 Mart muhtırası” ile başlayan ve bizde giderek bir “rüya”, daha doğrusu bir “karabasan” izlenimi bırakan süreci bambaşka bir açıdan, hukuk ve siyaset felsefesi açısından değerlendiriyor.

Yazının temel aldığı şu teşhise bakın mesela: “ ''27 Nisan Muhtırası'' nasıl hepimizin özgürlüğünü ve iktidar üzerindeki siyası haklarımızı tehdit etmişse bu karar da hepimizin hak ve özgürlüklerini bir sonraki emre kadar askıya alındığını duyuran bir siyasi otoriterliğin bir başka biçimde ilanını sergiliyor. Dolayısıyla bu kararı, artık ''24 Mart Muhtırası'' olarak muhtıralar tarihimize kaydetmekte bir sorun yok.”

Ertekin, bu tespitinin devamında “askeri muhtıralar”ın toplumu kendi kafasına göre belirlediği “doğru siyaset” ve “doğru demokrasi” yoluna sokmak için nasıl-ne türden “yol haritaları” çizdiğini hatırlatıyor. Sözü –tabii ki- “yargı muhtırası”na getirmek üzere:

“”Derin devlet'' davasına ilişkin bir soruşturmada C.Savcılığının peşine düştüğü sonra kerli ferli hukukçu ve gazetecilerin ve nihayet bütün memleketin merakına düştüğü sorulara bir bakın hele: Ahmet Şık''ın kitabına eklemeleri kim yaptı? Şık''ın Odatv''de bulunan kitabındaki şerhler kime ait? Şık kitabını Odatv''ye kendisi mi gönderdi? Kitabın yazımı için Ahmet Şık''ı kim yönlendirdi. (…) Soruları daha da çoğaltabilirsiniz. Fakat, sorduğunuz fazladan sorular da sözün ve yazının sınırlarını bir türlü aşamıyor. Çünkü meraklarımızı silaha, cebire, şiddete veya bunların övgüsüne dair bir soruşturmaya kadar taşıyacak tek beyana dahi rastlamıyoruz. Bunun yerine bu kitapların hikayesini bir ''terör örgütü''ne veya özelde de ''Ergenekon örgütü''ne bağladığımızda yargı soruşturmasının hukuksal sırrına ereceğimiz müjdeleniyor ve yargının sorunu çözmesini beklememiz isteniyor. Bu kitapların terör örgütü olan Ergenekon ile ''irtibat'' içinde ve onun amaçları doğrultusunda kaleme alındığı şüphesi var çünkü! Bu nedenle suç soruşturmasının iddianameyle tamamına ermesini bekleyelim! Aldık mı cevabımızı? Hayır almadık! İkna olduk mu? Olmadık! Hatta ikna olmadığımız gibi tam tersine sorularımızı acilen bizzat soruşturmayı yürüten C. Savcılığına ve yargıya doğru yöneltmemiz gerektiğini anlıyoruz.”

Görüyorsunuz, Ertekin''in “yargı muhtırası” değerlendirmesi o derece tutarlı bir açılış ile başlıyor ki, sözünü kesip araya giremedim. Değerlendirmenin devamı da önemli, özellikle de bugün niçin bir “yargı muhtırası” ile karşılaşıldığının cevabının ülkenin “iki farklı anayasalı” hukuk rejiminde arandığı satırlar.

Dolayısıyla Ertekin''in yazısını gözden geçirmeye yarın da devam edelim.