Krizden fırsat doğabilir…
04:00, 29/09/2026, Salı • Yeni Şafak Haber Merkezi
İstanbul Erkek Lisesi’nden kardeşim,
Prof. Dr. Acar Baltaş
bana bir soru sordu: “CHP’li belediye başkanlarının AK Parti’ye geçmeleri iktidar çevrelerinde nasıl karşılanıyor? Adalete güveni etkilemiyor mu?”Sevgili Baltaş hayli yerinde bir soru yöneltmiş. Nitekim, Türkiye’de adalet sistemine duyulan güven, yerlerde sürünürken son dönemde yürütülen başarılı çalışmalar sayesinde ciddi boyutta yükselişe geçti.
Yerel siyasette dikkat çeken diğer kritik nokta da 100’e yakın (06.07.2026, Cumhuriyet: 84) muhalif belediyenin AK Parti saflarına katılması ve başkanları adalete hesap vermek üzere görevden uzaklaştırılmış bazı belediyelerin başkan vekillerinin seçimleri ile ilgili yaratılmak istenen şaibe.
İktidar çevreleri açısından bakıldığında, muhalefet partilerinden gelen bu katılmalar ilk etapta kuşkusuz "
siyasi güç
" ve "cazibe merkezi
" iddiasının kanıtı olarak okunuyor ve gayet memnuniyetle karşılanıyor olabilir. Ancak meselenin iletişim ve algı yönetimi boyutuna bakıldığında madalyonun diğer yüzünü de dikkate alma gereği ortaya çıkıyor.Seçmen; bir partinin adayı olarak gördüğü, programına ve temsil ettiği siyasi kimliğe oy verdiği bir ismin başka partiye geçmesini ya da muhalefetin deyişiyle “Belediye başkan yardımcılarının seçimi sırasında çeşitli manipülasyonlarla yönetimin ele geçirilmesini”, güven zedelenmesi, temsil adaletsizliği, halkın iradesine saygısızlık olarak algılayabilir. Nitekim, “Adalar Belediyesi’ni, seçimlerde %22 oy alan AK Parti yönetecek.” şeklindeki mesajlar sosyal medyada ciddi boyutta dolaşmaktadır. Bu durum, seçmenin siyasete ve genel olarak "sandık adaletine" olan inancını sarsabilir, seçmeni sandıktan uzaklaştırma riski taşıyabilir.
Peki, AK Parti cephesi bu riski nasıl yönetebilir? Bilindiği gibi “usulü veçhile amel edildiğinde” krizlerden fırsat doğabilir.
Tam bu noktada devreye "
AK Parti Belediyeciliği
" markası ve bu markanın algı yönetimi gücü devreye girebilirse işte o zaman durum fırsata dönebilir. AK Parti Belediyeciliği
, kökleri 1994
yılında Recep Tayyip Erdoğan
’ın İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı dönemine dayanan, ideolojik vaatlerden ziyade somut icraat, fiziksel altyapı ve ulaşım projeleri, kentsel dönüşüm ile çevre ve şehirciliği merkeze alan; yaşlılara, engellilere, dar gelirlilere ve kimsesizlere doğrudan ulaşan sosyal yardımları içeren bir yerel yönetim modelidir. Bu modelin günümüz muhalif belediyelerinde çalışmadığı açıktır. CHP sayesinde bugün belediyecilik;
suistimal, irtikap, rüşvet, hırsızlık, adam kayırma
ve ahlaksızlık
kavramlarıyla yan yana anılmaktadır. Sayısı 100’e ulaşan il ve ilçe belediye başkanı ile belde yöneticisinin katılımıyla oluşan bu yeni tablo, iktidar için sadece bir "sayısal artış" değil, aynı zamanda çok güçlü bir "
hizmet sınavı
" anlamı taşımalıdır. Eğer bu belediye başkanları ve vekaleten seçilen yeni başkan yardımcıları;
1. Kentlerinde somut, gözle görülür, yaşam kalitesini artıran projelere imza atar ve "
AK Parti belediyecilik rüştünü
" sahada kanıtlarlarsa,2. "Bize oy verilmedi ama biz ayrım yapmadan halkın esenliği için şu hizmetleri getirdik" mesajını iletişim kanallarıyla net bir şekilde ifade ederlerse,
3. Sürecin başındaki olumsuz algıyı, yapacakları tarafsız ve bilimsel algı ve memnuniyet araştırmalarıyla ölçüp, kamuoyuna olumlu sonuçlarla sunabilirlerse her şey değişebilir.
İşte o noktada, baştaki o "adalete güven zedelendi mi?" sorusu, yerini "
Demek ki hizmet için bu karar doğruymuş
" kanaatine bırakabilir. Siyasette ve iletişimde esas olan sonuçtur. Soru sormaya devam…
Tazelenme Üniversitesi’nden, Akdeniz Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Gerontoloji Bölümü hocalarından
Prof. Dr. İsmail Tufan
’ın kaleme aldığı "Gençlik İksiri Soru Sormaktır" başlıklı makaleyi yollamışlar. Merakla okuduk.Yalnızca yaşlanma bilimi açısından değil, insanın varoluşsal yolculuğu, zihinsel dinamizmi ve iletişim dünyası açısından ufuk açıcı bu metinde özetle; “Sorular, zihnin pencereleridir; keşfedilmemiş bir dünyaya açılan kapılardır” deniyor.
Bizim de sıklıkla dile getirdiğimiz;
Ruh - Zihin - Beden Tekâmülü
sürecinde kullanılan araçların en önemlilerinden birisi de hiç şüphesiz, ‘soru sormak’tır.Tekâmül, evvela verili olanı, dünyevi kalıplaşmış düşünceleri ve ezberleri “reddiye” ile başlar. Ardından soru sormak ve verilen cevapları yeniden sorgulamakla, biz buna ‘yeniden üretmek’ diyoruz, kesintisiz bir süreç olarak devam eder.
İsmail Hoca “Anladım ki, ömür boyu öğrenme, ömür boyu soru sormakla mümkündür; soruları tükenenlerin ise, kendilerinin de tükendiğini ender diyemeyeceğim kadar sık gördüm” diyor.
Gerçek bilgi, daha doğrusu ‘hakikat’, enformasyon paketlerinden ibaret değildir. Veri (data) - malumat (information) - bilgi (knowledge) - bilgelik (wisdom) şeklindeki tekâmül çizgisinde, nerede bulunulduğu son derece önemlidir.
Sokrates’e gönderme yapan İsmail Hoca, bilgiyi ezbere tüketmek yerine, içgörünün insanın kendi içinde doğmasına alan açmasının gerekliliğine vurgu yapıyor.
Bizim kadim kültürümüzde de Yunus Emre’nin o muazzam kelamında ifadesini bulduğu gibi: "İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir, sen kendini bilmezsen, ya nice okumaktır."
Makalede bir gerçekliğe daha vurgu yapılıyor; “Ansiklopedi sayfalarında ya da arama motorlarında bulunamayan, ancak zihinsel bir keşif ve öz-tanıma süreciyle yanıtlanabilecek sorulara yönelmek, ruhun en büyük gençlik iksiridir.”
Hocanın makalesi bize, “tasavvufta kulun kendi benliğini, sıfatlarını ve varlık bilincini Allah'ın varlığı içinde yok etmesi, yani "ölmeden evvel ölmesi" manasına gelen manevi bir makam” olarak tanımlanan “
Fenâfillâh
” mertebesine ulaşana kadar soru sormaya devam etmenin önemini bir kez daha hatırlattı.