Seyyid…
Efendi…
Mekke’nin efendisi, Medine’nin efendisi, Hicaz’ın, Arabistan’ın, dünyanın efendisi.
Kâinatın, bu dünyanın, öte dünyanın, iki dünyanın, yaratılmışlarının efendisi.
Yaradılışından bugüne, geçmişin, şu anın, geleceğin, tüm zamanların efendisi.
Efendimiz.
Gönlümüzün, kalbimizin, ruhumuzun, aşkımızın efendisi…
Tüm yaratılmışların en yücesi.
Seyyid’ü Beni Âdem; insanoğlunun efendisi.
Seyyidü’l-Mürselîn; gönderilmiş bütün elçilerin efendisi.
…
Ebu Hureyre (ra) rivayet ediyor: Resulullah (sav) buyurdular ki: “Ben kıyamet gününde âdemoğlunun efendisiyim. Kendisinden ötürü kabri ilk yarılan (açılan) ve ilk şefaat isteyen ve kendisine ilk şefaat hakkı verilen olacağım.” (Sahih-i Müslim, K. Fedâil, Davudoğlu Şerhi, c. 10, s. 43, H. N. 3)
O, sadece kıyamet gününün efendisi değildir elbette.
İnsanların da cinlerin de efendisidir.
Bu dünyada bazı insanlar onun kıymetini bilmese de ona inanmasa da o, insanlığın efendisidir.
Kıyamette, herkesin tedirgin olduğu, tarifi imkânsız bir endişeye kapıldığı, kendi hesabının ne olacağını düşündüğü bir ortamda Peygamber Efendimiz (sav), ümmetini, müminleri düşünecektir. Onlar için Rabbine yalvaracak, ağlayıp secdelere kapanacaktır.
Bu konuda gönderilmiş diğer elçiler bile sınırsız bir korku yaşayacak ve Peygamber Efendimiz’den (sav), ilahî rahmet için bir vesile arayacaklardır.
Seyyidü’l Mürselîn
Tüm peygamberlerde var olan güzel hasletlerin mecmuu.
Allah (cc) her bir peygambere bambaşka özellik, güzellik ve mucizeler vermiştir.
Diğer peygamberlerde var olan o mükemmel hasletlerin her biri, Efendimiz’de (sav) zirve noktasında bulunmaktaydı.
Mesela Nuh (as) kavminden akıl almaz inatçılık görmüştü, mücadeleci bir kişiydi.
İbrahim Peygamber halim ve cömert idi.
Yusuf (as) kardeşlerinin ve Züleyha’nın elinden az çekmemişti.
Musa (as) haksızlık karşısında tepkisini hemen veren, sert yapılı idi.
Eyüp (as) hastalık ve nankörlükler karşısında çok sabırlıydı.
Davud ve Süleyman peygamberler, kral peygamber idiler.
Ve daha her bir peygamber farklı sınavlardan, nimetlerden geçtiler. Hepsi de başarılı oldu.
Ancak Efendimiz (sav); bu dünyada onların çektiği sıkıntıların hepsini çekmiş, yaşadığı nimetlerin hepsine nail olmuştur. Ve bunun için de diğer peygamberler sadece kendi kavimlerine gönderilirken, Resulullah (sav) bütün bir insanlığa gönderilmiştir. İnsanlara ve cinlere gönderilmiştir. Pek çok üstün meziyetlere sahip olmuştur.
Bu yüzden de seyyidü’l mürselîn; Allah tarafından gönderilmiş bütün elçilerin, peygamberlerin efendisi olarak anılmış, bilinmiştir.
Yüce Efendimiz’e (sav) sonsuz salât ve selam olsun.
Sultanım Efendim
Ruhum sana, varlık sana hayrandır Efendim,
Bir ben değil, âlem sana hayrandır Efendim.
Ecrâm ü felek, levh ü kalem mest-i nigâhın,
Dîdârına Âşık, Ulu Yezdân’dır Efendim.
Mahşerde nebiler bile senden meded ister,
Rahmet, diyen âlemlere Rahman’dır Efendim.
Ta Arş’a çıkar her gece âşıkların âhı,
Medheyleyen ahlakını Kur’an’dır Efendim.
ULVÎ de senin bağrı yanık âşık-ı zârın,
Feryadı bütün âteş-i sûzândır Efendim.
Aşkınla buhurdan gibi tütmekte bu kalbim,
Sensiz bana cennet bile hicrandır Efendim.
Doğ kalbime bir lâhzacık ey Nur-ı dîlâra,
Nurun ki gönül derdine dermandır Efendim.
Kıtmîrinim ey Şah-ı Rüsül, kovma kapından,
Asilere lütfun yüce fermandır Efendim.
Ali Ulvi Kurucu
