Gelin kaynana problematiği

Geleneklerimizin etkisiyle olsa gerek, bizim ülkemiz kadar gelin-kaynana problemi yaşayan başka bir ülkenin olmadığını düşünüyorum. Hala pek çok bölgemizde gelin adeta kaynanasına ve kaynatasına hizmet etsin diye alınır. Oysa evlenen çiftler yeni bir aile kurmak, yeni bir hayat oluşturmak için evlenirler. Yani gelin kendisi için ve eşi için evlenir. Eşi de onun için.

Böyle bir gelenek olduğundandır ki, çoğu kaynana gelinini kıskanır, onu çocuğunu kendisinden koparan bir rakip olarak görür. Ama kızını kocaya veren kadın bir başkasının çocuğunu kazandığını düşünür. Onun için de damatlar daha çok sevilir.

Oysa çocuklarını evlendiren anne baba bu mürüvvet için Allah"a şükretmeli ve onların başarısı için dua etmelidirler. Hatta kendi durumları iyi, çocuklarının durumu kötü ise onlara yardım etmelidirler. Kendi evleri varsa ve kendilerine yeterli olabiliyorlarsa sırf bizim çocuğumuzdur, gelinimizdir, tabi ki bize hizmet etmelidirler diye onlara yük olmamalıdırlar.

Çocuklara gelince, tabii ki, herkes gibi onlar da anne babalarına bakmak, onlarla ilgilenmek zorundadırlar. Anne babalarının hiçbir maddi sıkıntısı ve ihtiyacı olmasa bile onlarla yine ilgilenmelidirler. Bu Allah"ın bir emridir, bir ibadettir, cenneti kazanmak için bir fırsattır. Ve herkes öncelikle kendi annesi babası için vardır. Yani bir anne babaya bakmak, onlarla maddi manevi ilgilenmek durumunda olan onların gelinleri değil, kendi öz çocuklarıdır.

Ne var ki, babayla ilgilenmekle, anneyle ilgilenmek arasında fark olabilir. Onlar sadece çocuklarından değil gelinlerinden de ilgi beklerler. Yirmi otuz yıl bakıp büyüttükleri çocuklarını alan bir kadının da onlara minnet ve saygı borcu olmalıdır. Dolayısıyla gelinin; bana ne, beni ilgilendirmez, ben onlara bakmak zorunda değilim gibi modern bir tavır içine girmesi kendi huzuru için de iyi bir şey değildir. Hayat arkadaşı olarak aldığı birisinin annesi babası onu ilgilendirmiyorsa kocasını sevdiğini iddia edemez.

Kocasının anne babası, özellikle de yaşlılıklarında çocuklarına gerçekten muhtaç olabilirler. O takdirde onları huzur evine gönderir gibi ayrı bir yerde kalmaya zorlayamazlar. Keyiflerinden fedakârlık edip onları da sıcak yuvalarına katmalıdırlar. Onlar da bunu bir nimet bilip huzursuzluğa sebep olmamalıdırlar.

Hüküm bellidir: Anne babaya bakmak gelinin değil, kendi çocuklarının görevidir. Ama onun bunu yalnız başına yapması mümkün olamayabilir. Hayat arkadaşı ona elbette yardım etmelidir. Benim anne babamı bir yabancı olarak gören bir eşle ben ne kadar huzurlu ve sevgi dolu bir hayat yaşayabilirim?

Şöyle de düşünebiliriz:

Eğer bir kadın Allah"ın rızasını düşünebilen bir kadın ise, muhtaç olmaları durumunda kocasının anne babasına bakmanın büyük bir sevap olduğunu bilir ve bu sevabı kaçırmaz. Kocası da onu elbette ödüllendirir.

Allah rızasını o kadar düşünememekle beraber akıllı ve vicdanlı bir kadınsa, kocasının gönlünü almak ve onun sevgisini kazanmak, böylece de aile huzurunu artırmak için onun anne babasına ilgi göstermek gerektiğini anlar ve yine ilgi gösterir.

Bunların hiç birisi yoksa ama kocasını seviyorsa ona olan sevgisi uğruna, yine onun anne babasına katlanır, onlarla ilgilenir.

Elbette anne baba da, hatta koca da anlayışlı olmak zorundadırlar. Gerekmedikçe kimseye yük olmamalıdırlar. Koca da anne babasına karşı karısından takatinin ve normalin üstünde işler beklememelidir.

Koca da, bakmak zorunda olmadığı halde yarın bir gün hanımının anne babası onlara muhtaç olurlarsa onlara aynı ilgiyi göstermelidir.

Kısaca, gelin kaynanasına ve kayınpederine hukuken bakmak zorunda değildir, ama onlarla ilgilenmesi ahlaken ve diyaneten gereklidir. Bu konuda dengeyi ayarlama durumunda olan ise elbette kocadır. Olabilir ki, annesi ya da babası gelinlerine haksızlık, hatta zulüm ediyor olabilirler. Benim annem babamdır, ne isterlerse yaparlar diyemez. Onları kırmadan hanımının hukukunu da gözetmek zorundadır.