DTP''lilerin “Açılım İmralı ile bitmiştir…” şeklindeki hamakat yüklü ifadesi, çeyrek asırdır süren çatışmanın devamı dışında neyi vaat ediyor bu ülkenin insanlarına?“Demokratik açılım”, yani barışa giden yol bitmişse, ne kalıyor geriye?Yine kan, yine gözyaşı, yine viran olmuş haneler değil mi?Apo''nun odası avuç içi kadar küçültülmüş diye kıyametleri kopartmak; “açılımı” ateşe vermek niye?Haydi diyelim kaos, Ergenekon gibi örgütlerin ekmek kapısı; DTP''ye ne oluyor?!Bu rest çekmelerle, bu tehditlerle
DTP''lilerin “Açılım İmralı ile bitmiştir…” şeklindeki hamakat yüklü ifadesi, çeyrek asırdır süren çatışmanın devamı dışında neyi vaat ediyor bu ülkenin insanlarına?
“Demokratik açılım”, yani barışa giden yol bitmişse, ne kalıyor geriye?
Yine kan, yine gözyaşı, yine viran olmuş haneler değil mi?
Apo''nun odası avuç içi kadar küçültülmüş diye kıyametleri kopartmak; “açılımı” ateşe vermek niye?
Haydi diyelim kaos, Ergenekon gibi örgütlerin ekmek kapısı; DTP''ye ne oluyor?!
Bu rest çekmelerle, bu tehditlerle neyi elde edeceğini sanıyor?
“Demokratik açılım”ı hıyanet-i vataniye mesabesinde gören CHP ve MHP ile “Açılım bitmiştir!..” diyen DTP arasında (barışa giden yolda) sonuç itibariyle ne fark var?
CHP ve MHP barışa giden yollara ta baştan beri barikat kurmaya çalışmıştı; DTP ise şimdi.
İş bahaneye kaldıktan sonra da, elbette var herkesin bir “bahanesi!”
Mesela…
İmralı''daki koşulların kötüleştiği iddiası DTP için ne kadar “haysiyet” meselesi ise, “açılım” da CHP ve MHP için o kadar “endişe” meselesi.
Sahi, PKK taşlı, bombalı saldırılarla neyi başaracağını sanıyor?
Bu entipüften bahaneli eylemlerin, bedeli ne olursa olsun “açılımı” sürdürme kararlılığını ifade edenlere bedel ödetmenin veya Ergenekon''un avukatlığına soyunanlara ödül vermenin dışında ne anlamı var?
Ergenekon dedim de aklıma geldi:
28 Şubat''ta, yani, demokratik normale post modern müdahale döneminde, çatapat bile atmayarak adeta rol çalmamaya itina gösteren PKK, “demokratik açılım” sürecini dinamitleyen eylemlerle kime hizmet ettiğini sanıyor?
Hepsi bir yana da, barış neden bu kadar zor geliyor insanlara? Üstelik barış için bin yıllık nedenimiz olduğu halde!
Ölürüz, ve, kurtlar böcekler beyinlerimizi yerken kara toprakta, hangi ırka mensup olduğumuza bakmaz.
Öldürmek maharet değil.
Öldürmekten kolay ne var zaten? Bir virüs bile öldürür bizi.
Domuz gribi bile neler yapıyor görüyorsunuz işte!
Ya kanser?
Bu illet yüzünden dün oldukça genç sayılabilecek yaştaki kuzenimi kaybettim!
Rahmetli kuzenim, aynı hastalık nedeniyle 7 ay evvel de eşini kaybetmişti.
Yetim ve öksüz iki çocuk bıraktılar geriye…
Dillerimiz ne söyleyebilir ki; gözlerimiz “kan çanağı anlamında…”
Ne güzel söylemiş “Satranç Dersleri”nin şairi merhum İlhami Çiçek: “ve sabır / olmasaydı / yeryüzünde / bir gün / kalınabilir miydi?”
Ölümler bu kadar çok, ölümler bu kadar yakınken...
“Bize sabır ver ya rabbelalemin!” demek yerine, birbirimizi bu kadar öldürmek niye?
