Mekân krizi olarak SP

Bu haftayı tematik olarak mekân üzerinden okumaya karar verdim. Pazartesi günü geçtiğimiz haftayı mekan krizleri üzerinden değerlendirmiş ama haftanın önemli olayı olarak SP''nin kayyuma teslim edilmesini konu etmemiştim.

Çünkü bu konuda müstakil bir yazı yazmak niyetinde idim.

SP''da yaşananlar ideolojik hesaplaşma ya da kadro meselesi değil.Tapusunu elinde bulundurdukları bir "mülk" ün hesaplaşması.

Fatih''in "muhterem babası" Numan Kurtulmuş''u SP''nin başına getirirken onun daima "bahçede "kalacağını evin eşiğinden içeri girmeyeceğini düşünüyordu.

Bahçede kaldığı sürece Numan Kurtulmuş temiz bir "genç",emaneti sahibine teslim edecek efendi adamdı.

Ne zaman eşikten içeri adımını attı ve evin tanzimi ile ilgili uygulamalara girişti, işte o zaman istenmeyen adama dönüştü Kurtulmuş.

Mary Dauglas''ın kir tanımını bir defa daha hatırlatmış olalım: "Kir yanlış yere konumlanmış maddedir."

Numan Kurtulmuş Partiyi küresel dünyanın kriterleri üzerinden tanzim etmeye katlığında; istenmeyen yere giren, istenmeyen adam ilan edildi.

Dikkat ediniz burada SP liderinin bir başarısızlığı, imaj kaybı söz konusu değil.

Tam tersine kamuoyunda efendi duruşu, sağduyulu analizleri, düzgün konuşması ile takdir toplarken oldu "olan"lar.

Yani Türk siyasi hayatında bir "özne" olarak öne çıkarken.

Ak Sakallıların tecrübe yerine ihtiras aktaran gölgesidir hepimizi hayal kırıklığına uğratan.

İlk defa Türk Siyasi tarihinde bir parti; bir dava olarak başlattığı, peşinden milyonlarca insanı sürüklediği dilini, basit bir mülk işgaline dönüştürmüş oldu.

28 Şubat olmasaydı belki bu "mülkleştirme" süreci Hoca''nın ve ailesinin ihtirası ile çok daha önce başlamış olacaktı.

Numan Kurtulmuş bundan sonra ne yapacak?

Ne yaparsa yapsın bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

"Görevimiz Tehlike" adlı bir dizi vardı bir zamanlar.

Dedektiflere peşine düşecekleri konu hakkında bütün bilgiler bir kaset yardımı ile iletilir, herkes konu hakkında bilgi sahibi olduktan sonra kaset kendini imha ederdi.

Erbakan ve mesai arkadaşları hoş bir anı olarak bile hatırlanmak istenmiyorlar.

Kendi kendilerini imha ettiklerini söyleyenleri duyacak kulakları yok ne yazık ki!