Başbakan Recep Tayip Erdoğan; cumhurbaşkanı adayı olarak Abdullah Gül''ün ismini açıkladığında, iki şeyden etkilendim: Erdoğan''ın üslubundan ve Gül''ün yer gök inlerken mahçup bir şekilde oturuşundan. O oturuşta Türkiye''nin ihtiyacı olan her şey vardı. Makamın ağırlığını taşıyordu Gül. Sorumluluğun ağırlığını taşıyordu. Ve sloganlarla inletilen salonda samimiyetinin ve tevazuun resmi gibi oturuyordu. Orada mutlu bir adam değil, “Allah''ım utandırma” diyen bir mümin kalp vardı.Dokuz mart''ta Kayseri''ye
Başbakan Recep Tayip Erdoğan; cumhurbaşkanı adayı olarak Abdullah Gül''ün ismini açıkladığında, iki şeyden etkilendim: Erdoğan''ın üslubundan ve Gül''ün yer gök inlerken mahçup bir şekilde oturuşundan. O oturuşta Türkiye''nin ihtiyacı olan her şey vardı. Makamın ağırlığını taşıyordu Gül. Sorumluluğun ağırlığını taşıyordu. Ve sloganlarla inletilen salonda samimiyetinin ve tevazuun resmi gibi oturuyordu. Orada mutlu bir adam değil, “Allah''ım utandırma” diyen bir mümin kalp vardı.
Dokuz mart''ta Kayseri''ye gitmiş ve sizinle paylaşmıştım. Hatırlayacaksınız. Kraliçelere layık Kayseri diye. İnsanı büyütüp besleyen ailesi değildir yalnız. Doğduğu yerdir aynı zamanda. Ruh dünyamızın bütün renklerini ilk on beş yılımızın geçtiği mekanlardan alırız. Tıpkı ilk onbeş yılda okuduklarımızın, duyduklarımızın,seyrettiklerimizin benliğimize vurduğu fırça darbeleri gibi, yaşadığımız şehir/şehirler bizi biz yapan kadim atalarımız olur.
Kayseri benim en çok merak ettiğim şehirlerdendi. Üç şehri gezdirdim zihnimde bu yaşıma kadar. Yalnızca Konya''yı görme imkanım oldu. (Kayseri''yi görmüş saymıyorum kendimi. Henüz…) Konya, Kayseri, Sivas. Üçü de Selçuklu''yu idrak etmiş şehirdi. Ve Osmanlı mirasını anlayabilmek için önce Osmanlı''nın devr aldığı Selçuklu mirasını anlamak gerektiğine inandım.Merhum Nurettin Topçu ve Osman Turan bu konuda zihnimi açan ilk hocalarımdır. Kayseri''ye gittiğimde, Erciyes''i gördüğümde, Mimar Sinan''ı anladım.İdrak ettim. Taşa Erciyes''i nakşeden Mimar Sinan''ı.
Cumhurbaşkanı adayı olarak Abdullah Gül''ün ismi açıklandığında aklıma ilk düşen şey yine Erciyes oldu. Dağlara yaslanmış bir Cumhurbaşkanımız olacaktı. Abdullah Gül, bilgisi, birikimi, zarafeti, uluslar arası tecrübesi ve istişare etme geleneğini sürdüren ve danışmanları ile istişare etmeyi başaran ender siyasetçilerden. Onun için skandalların, katliamların “Yeni Türkiye”sinin değil, bütün kesimlerin birbiriyle kucaklaştığı; kimsenin kimseyi öteki ilan etmediği, insan ilişkilerinin ötekilik değil, yekdil olmak üzerinden gerçekleşeceği “Yeni Türkiye”nin cumhurbaşkanı olacağı ümidini, kalbimize bir maya olarak çalmamızı kolaylaştırıyor.
Uzun bir aradan sonra, cumhurbaşkanlığı koltuğuna bir imaj değil hakiki bir kimlik oturacak. Ahmet Necdet Sezer''i tanımıyorduk. Bir imaj içinde tanıdık ve zaman içinde onu sevmemizi bağrımıza basmamızı saygı duymamızı sağlayan imajından nasıl uzaklaştığını gördük.
Başbakan Recep Tayip Erdoğan, muhalefetin kendisine kurduğu bütün tuzakları basireti ile atlatarak, gerçek bir lider olduğunu gösterdi.14 Nisan mitinginin hedefi, esasında Erdoğan''ın köşke çıkmasına engel olmak değil onu özelikle köşke çıkartmaya zorlamaktı. Bu tepkilere karşılık, başbakanın inadına bir refleks göstereceği hesaplanmıştı. Muhalefetin bu stratejisinin mimarının Demirel olduğunu telaffuz etmeye gerek yok sanırım. Ama başbakan bütün bu planları önceden okuyarak ve okumuş olduğunu hiç belli etmeyerek yıpratıcı süreci çok iyi aştı.
Türkiye yeni bir şans yakaladı. Bu şansı iyi değerlendirebilmek için en büyük vazife muhafazakar aydınlara düşüyor. Özellikle Türklük-Kürtlük, yerlilik-göçmenlik gibi söylemlerden vazgeçerek, Abdullah Gül''ü Türkiye''nin gülü olarak selamlamayı başarmalıyız. Hele ki Balkanlar''a her hafta yardım götüren Kayseri şehri''nin yardımseverliğini bir maya olarak gönlümüze çalmalı kışkırtıcı üslup kullananları, baltalarını topraktan çıkaranları basiret ile selamlamalıyız.
Beklediğimiz ismiyle müsemma bir cumhurbaşkanı.
Abdullah: Allah''ın kulu.
Gül: Yüzü gül, duruşu gül.
İnşalah ismi Türkiye''nin bahtı olur.
