Pisi pisikopatım!

Aktör Jim Carrey ya da onun ismiyle çakma hesap açmış biri şunları yazmış sosyal medyaya: “Bugün Starbucks’ta bir adam gördüm. Akıllı telefonu, tableti veya dizüstü bilgisayarı yoktu. Orada oturup sadece kahvesini içiyordu. Tam bir ‘psikopat’ gibi...” Kahveyi çay ile değiştirirseniz, beni de bu devrin psikopatları arasına katabilirsiniz. Çünkü benim de akıllı telefonum yok, diğerleri var ama yanımda taşımıyorum.

Oturup şüphe çekici bir vaziyette çayımı içiyorum ve aklımdan birtakım düşünceler geçiriyorum. Biraz etrafı gözleyip kendime dönünce ben bile zaman zaman kendimden şüphe etmeye başlıyorum. Etrafımda yaşanan bu ‘şey’ ne ise, belli ki ben onun bir parçası değilim. Dışarıda kalmış durumdayım. Ne konuşuluyorsa o mecralarda, haberdar değilim. Son izlenen videoları, son gülünen esprileri, son beğenilen yorumları, son yazılan dedikoduları bilmiyorum, son gösterilen tepkileri, son edilen küfürleri bilmiyorum. Bugün kimler kahvaltı sofrasının fotoğrafını paylaştı, kimler satın aldığı kitaplarının yanına havalı kahve fincanını koydu, kimler orta boy bir peribacasının önünde selfie çektirdi, kim tavuklara atsan yemez ifadelerine bir çuval popüler hashtag (yani etiket) ekleyerek ilgi görmeye çalıştı, kimler yakalayabildiği herkese sayfamı ziyaret edin diye yalvardı, kimler sahibinin 3-5 yılını vererek yazdığı romanını seyyar bilirkişi edasıyla ‘okunası’ bulup geçti, hiç haberim yok. Haberim yok diyorum ama işin aslı tam öyle değil; bütün bu saçmalıklardan artık hiçbirimizin kaçıp saklanabileceği bir yer yok. Sizin elinizde bir akıllı telefon, tablet vesaire olmaması sizin ‘ağ’ın tamamen dışında kalmanızı sağlamıyor. Çünkü hayatın kesişim kümesinde bütün bu fuzuliyatın dışında bir şey kalmadı. Sosyal medya mecralarında yazılıp çizilip tıklananlar, sonrasında söze dönüştürülerek hayatın içine salınıyor, aynı şeyler bir de orada konuşulup tartışılıyor, gülüşülüp söyleniliyor. Aramızda her gün dönen, döndürülen çarkıfelek bu... Bahtımıza ne çıkarsa çarkıfeleğin üstünde yazılanlardan çıkıyor. Hem bu dijital atmosferin havasını mecburen soluyup hem de kendini dışarıda tutmaya çalışan benim gibi aklı evveller de, ekran ışınlarına maruz kalarak kızarmış cümle gözlere elbette tam bir ‘psikopat’ gibi görünüyor. Psikopatlık derecesine varır mı bilmiyorum ama normalin ibresini genele koyarsak, az buçuk bir sapıklık var gibi...

Sakin sakin yazdığıma bakmayın, insanlığın ekranlara bakmaktan önünü göremeden yürüdüğü bu körlemesine gidişat beni zihinsel olarak kıvrandırıyor. Ben bir yanda kıvranırken, internet bağlantısı olmayan akılsız telefonum da diğer yanda sağdan soldan ezbere gönderilen multimedya mesajlarını alabilmek için kıvranıyor. Bazen yarım yamalak bir şeyler alıyor, bazen hiçbir şey alamıyor. Ayrıca, bu şartlarda doğal olarak whatsapp kullan(a)madığımdan, doğduğu günden itibaren whatsapp kullanmış ve kullanmakta olan onlarca kişi tarafından her gün düzenli olarak kınanıyorum. Çünkü onların normal dokunmatik yaşama düzenlerini bozuyorum, ilgili mevzuları bana ilkel bir şekilde mesajla iletmek zorunda kalıyor, bir sürü zahmete giriyorlar. Pek dillendirmeseler de biliyorum, akılsız teknolojilerde ikamet ısrarım yüzünden bana içten içe gıcık oluyor, düzeni bozduğumu düşünüyorlar. Müsterih olsunlar; muhtemelen telefon firmaları çok yakın zamanlarda akılsız telefon üretmeyi tamamen durduracaklar ve ben hiç istemesem de bir akıllı telefon alarak aralarına katılacağım ve kaçınılmaz olarak toplum normallerine uygun hareket edeceğim. O gün gelinceye kadar mecburen böyle psikopat psikopat devam edeceğim, ne olur beni anlayışla karşılayın!