Böyle diktatöre can kurban

23 Nisan günü, Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlığı''ndan ilk kez 1915 için Ermenilere taziye sunuldu. İlk kez 1915 tehciri gayri-insani sonuçları bakımından eleştirildi. ''Sözde Ermeni soykırımı'', ''Büyük Ermeni yalanı'' gibi alçak klişelerle resmi tarih şemsiyesinin ardına saklananlara inat, ilk kez bir Başbakan bu konuyu tartışmaya açtı.

Doğruya doğru, ''Ermeni'' kelimesinin küfür, hakaret yerine kullanıldığı bir Türkiye''den, 1915 ile ilgili yazıların yazıldığı, kitapların basıldığı, konferansların yapıldığı, konunun televizyonlarda konuşulduğu, ''soykırım''ın, en azından, tartışıldığı bir Türkiye''ye gelmiş bulunuyoruz. Bu bir gelişmedir, resmi tarih açısından yeni bir sayfadır.

Ancak ''istemezükçü'' Türk aydınlarını bu tatmin etmiyor, ''Yetmez, eksikleri var,'' deniyor. Ermenileri, Diaspora''yı bir kenara koyarak söylüyorum, çünkü ''mağdur'' olarak atılan adımları yetersiz bulma, beğenmeme, eleştirme hakları sonuna kadar var. Zira onlar bu meseleye Türkiye Cumhuriyeti devletinin kendi vatandaşına, kendilerine reva gördüğü zulüm açısından bakıyor, gelişmeleri bunun yaralarını sarma perspektifinden değerlendiriyorlar. Lakin ''Türk entelektüellerin'' durumu öyle değil. Onların kısır zihin dünyasında Başbakan Erdoğan''ın attığı adım, yarım ağızla söylenen ''Önemli ve olumlu bir gelişme'' ama ya Gezi? ''Ermeni taziyesi iyi de…'' diye başlayan, ''Ben beğendim'' , ''Zamanın ruhu bölümünü çok sevdim'' diye devam eden yorumların istisnasız tamamı, Gezi''ye işaret ederek bitiyor. 100 yıllık geçmiş, yalancı resmi tarih, bir devletin insanlık ayıbı, Beyaz Türkler''in yaşam tarzı isyanıyla eş tutuluyor. Fille böcek aynı teraziye konuluyor.

Bu her şeyden ve herkesten önce mağdurlara ayıp ancak bu refleks, tanıdığımız, hatırladığımız bir refleks. Bu refleks, Gezi olayları sırasında Erdoğan''ı Hitler''e benzetme cüretini, biber gazını Auschwitz toplama kamplarına benzetme terbiyesizliğini gösterenlerin, amaca giden yolda her türlü mübalağayı mubah görmesinden kaynaklanan ve her şeyden önce Nazilerin sistematik şekilde yok ettiği milyonlarca insanı, tırnağı kırılan Beyaz Türkler''e eş tutmaya eş, aşağılık bir reaksiyon.

Kapandı diye yeri göğü inlettikleri, özgürlüğün, demokrasinin, eşitliğin ve adaletin mutlak platformu addettikleri Twitter''da, Başbakanlık mesajının ardından açılan başlıklarda, beraber Gezi''ye çıktıkları ırkçı, kafatasçılar tarafından ''Erivan''ın Sözcüsü, İhanet''in Öncüsü Recep Tayyip Erdoğan'' ya da ''Ermenilere taziye, Vatan''a ihanet'' sloganları atılıyormuş, olsun. Erdoğan yıkılacaksa, gecikmiş adaletin yerini bulmasının üzerinde de tepinilir, ''devrim'' sağ olsun.

Tarihi bir taziye mesajını güncel üzerinden değerlendirerek illa ki eleştirmek isteyen bu ''Türk'' köşe yazarları takımı, keşke eleştirilerini hala adaletin yerini bulmadığı Hrant Dink, dün ölümünün ikinci yıl dönümü olan Sevag Balıkçı davaları üzerinden yapabilse ve en azından kendi içlerinde tutarlı olabilseydi. Ama her fırsatta Gezi''ye selam durmak, Beyaz Türkler''in yaşam tarzı şımarıklığını büyük bir insanlık dramıyla aynı kefeye koymak, üstelik de ataları bu dramın mimarıyken, daha taziye mektubunun gecesinde CHP milletvekili Ali Özgündüz katıldığı bir programda, ''Olan olmuş ne yapalım. Rahatsızız çünkü Ermeniler toprak istiyor, tazminat istiyor,'' tarzı argümanlarla Ak Parti''ye karşı bel bağladıkları CHP''nin 1915''in gerisinde kaldığını gösterirken, irrasyonel de olsa bir ''devrimcilik'', sarkastik bir ''Don Kişot''luk, bunun hakkını vermek gerek.

''Ama''sız, ''şüphe''siz, ''samimi değiller''siz, ''gizli ajandaları var''sız, hiçbir demokratikleşme adımına memnuniyetle yaklaşamayan bu garip insanları çıldırtadursun, Erdoğan seküler gericiliğe, laik Türkçülüğe inat, sessiz, kansız, savaşsız bir devrimin inşasına devam ediyor. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu''nun geçtiğimiz yıl Karadeniz Ekonomik İşbirliği toplantısı için Erivan''a gitmesi, 1915 için bir adımdı, Başbakanlık açıklamasıyla ikinci adım atılmış bulunuyor.

Bir diğer yanda, Kıbrıs müzakerelerinde çözüm için bir momentum yakalanmış, neticeye ulaşmak için çaba sarf ediliyor.

Öte yanda, önce sabote edilen Oslo müzakereleri, sonra başarıyla süregelen İmralı görüşmeleriyle, tüm engellemelere rağmen Türkiye, Kürt vatandaşlarıyla barışmaya çabalıyor, bir çözüm süreci devam ediyor.

Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı, Dersim katliamı nedeniyle devlet adına özür diliyor. Başlattığı tartışmayla, resmi tarihin tozlu sahtekârlığı altında kaybolmaya yüz tutan gerçeğin belgelerini açığa çıkarıyor.

Kürtçe müzik dinlemenin, Kürtçe konuşmanın, okumanın, yazmanın yasak olduğu bir ülkede, devlet Kürtçe dilinde televizyon kanalı açıyor, ana dilde savunmanın, ana dilde eğitimin önünü açıyor. Bu memleketi esir almış kafatasçı Türkçü, evvelinde alkış aldığı ''Kürt diye bir ırk, Kürtçe diye bir dil yok'' hezeyanlarını dile getirmekte utanıyor artık. Bir baba nüfus müdürlüğüne gidip yeni doğan kızının adını ''Kürdistan'' koyabiliyor.

Kürtlerin partilerinin kapatıldığı günler tarihe karıştı, Türkiye Kürdistan Demokrat Partisi adıyla Türkiye''de parti kurulabiliyor. Kentler, Kemalist dikta rejiminin kendilerinden aldığı isimlerini geri kazanıyor.

Gayrimüslim vakıflarının Hazine''ye devredilen gayrimenkulleri, çıkarılan kanun hükmünde kararnameyle geri veriliyor.

Mardin''in Midyat ilçesindeki binlerce yıllık Mor Gabriel Manastırı''na arazinin tapuları, üstelik de Yargıtay Hukuk Genel Kurulu daha iki yıl evvel ilgili davada arazilerin hazineye devredilmesine dönük karar vermişken, Demokratikleşme Paketi kapsamında Süryanilere devrediliyor.

Kültür Bakanlığı, Alevi dedelerini Necef, Kerbela, Mekke ve Medine''ye götürüyor.

Roman Dil ve Kültür Enstitüsü kuruluyor.

Burada sayamadığım yüzlerce reform gerçekleşiyor.

Demokratikleşme adına yeterli mi? Değil elbette. Türkiye Cumhuriyeti tarihi o kadar büyük adaletsizlikler, o kadar yüklü acılarla dolu ki atılan adımlar yeterli olmuyor. İttihat ve Terakki zihniyeti hala o denli canlı ki bu adımlarda dahi kıyamet kopuyor. Ama olsun, ''Ermeniyim, Aleviyim, Kürtüm, Arabım, Romanım'' diyenin karşısına geçip bayrakların açıldığı, ''Ne mutlu Türküm diyene'' sloganlarının atıldığı, lincin meşru görüldüğü zamanlar bitiyor, hak teslimlerinin yetersiz kaldığı zamanlar başlıyor.

Ve bu adımları kimseyi memnun edememesine, edemeyecek olduğunu bilmesine, bir taraftan ''hain'' öte taraftan ''faşist'', bir yandan ''radikal İslamcı'' öte yandan ''bu nasıl Müslüman'' eleştirilerine maruz kalmasına rağmen, ''diktatör'' ilan edilen bir Başbakan yapıyor.

Ne diyelim, böyle diktatöre can kurban…