10. yılında 15 Temmuz: Barış mümkün mü?

15 Temmuz hain darbe girişiminin üzerinden 10 yıl geçti.

Fetullahçı Terör Örgütü’nün elebaşı Fetullah Gülen 2024 yılında öldü. Örgütün görünürlüğü azalmış olsa da hem bütünlüğünü koruyor hem de faaliyetlerini sessiz, derinden sürdürüyor. Başta Afrika’dakiler olmak üzere okullarında ABD ve İsrail çıkarları için çalışacak ajan yetiştirmeye, bu ajanları devletlerin kritik noktalarına taşımaya devam ediyorlar. Örgüt üyeleri ABD ve Avrupa’da dayanışma halindeler. Türkiye’de de bu dayanışma çeşitli vasıtalarla muhafaza ediliyor.

10 yıllık süreçte FETÖ içinde bazı kanatlar özeleştiri girişiminde bulundular. 15 Temmuz darbe girişiminin FETÖ tarafından yapıldığını ve bunun hata olduğunu itiraf eden, örgüt üst yönetimini eleştiren gruplar oldu. Son günlerde de örgütten ayrıldıklarını, devletle barışmak, “Terörsüz Türkiye” süreci düzenlemelerinden yararlanmak istediklerini bildiriyle duyuran bir grup ortaya çıktı.

Türkiye bir süredir 50 bin kişinin katili, bölücü terör örgütü PKK’yı etkisiz hale getirme girişiminde bulunuyor. Bu girişim şimdilik başarıyla ilerliyor: PKK kendisini feshetti, silah bıraktığını açıkladı, uzunca bir süredir terör eylemlerinde bulunmuyor. Üstelik örgüt Suriye’de gücünü yitirdi, İran’a karşı kendisini kullandırtmadı. TBMM’nin yapması beklenen düzenlemelerle PKK ve terör meselesi tamamen gündemden kalkabilir, örgüt Türkiye’nin yakasından tamamen düşebilir.

Bu süreçten FETÖ de faydalanabilir mi? Devlet, FETÖ mensuplarının başını okşayabilir, “Sizi bir daha buralarda görmeyeyim” babacanlığıyla örgüt üyelerine af getirebilir mi? Yurt içinde ve yurt dışında aileleriyle birlikte sayıları 1 milyona yaklaşan kitle ile barışılabilir mi?

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, PKK gibi kanlı bir örgütü artık şiddet kullanarak da yok etmesi mümkün hale gelmiş iken suhuletle, kan akıtmadan ortadan kaldırmayı tercih etti. Böylece “iç cephe” de güçlendiriliyor. Türkiye dışındaki mensupları dış güçlerin kullanımında olan, içerdeki mensupları da dış güçlerin kullanımı için potansiyel tehdit teşkil eden FETÖ ile de suhuletli bir yol izlenebilir, “iç cephe” daha da güçlendirilebilir mi?

Bu elbette mümkün ama bazı şartları var:

PKK ile bir sürecin başlaması, örgüte ABD desteğinin sona ermesi, İsrail’in de örgütü kullanımının engellenmesi ile mümkün oldu. FETÖ için bir affın gündeme gelebilmesi için önce ABD ve İsrail ile olan iplerini açık, net şekilde koparması gerekir.

FETÖ’nün varlık sebebi ABD ve İsrail çıkarları için çalışmak. Örgüt üst yönetimi elbette irtibatlarını koparmak, varlık sebeplerini ortadan kaldırmak istemeyecektir. Ama örgüt üyelerinin ayrışması, kopması, bunu samimiyetle açıklaması bir ilk adım olacaktır.

Örgütün Türkiye’den kaçan unsurları Avrupa ülkeleri tarafından kucaklandılar. Avrupa’nın örgüte sahip çıkması tabii ki “insanî” kaygılardan kaynaklanmıyor; örgüt üyelerini Türkiye aleyhine istihbarat ya da operasyon aparatı olarak kullanıyorlar. Örgüt üyeleri, Avrupa’daki bu taşeronluk, ajanlık faaliyetlerine son vermedikçe Türkiye’de bir yumuşama olmayacaktır.

FETÖ’nün hem yurtiçindeki hem yurtdışındaki unsurları meselelerinin AK Parti ya da Erdoğan’la olduğunu iddia etseler de aslında Türkiye Cumhuriyeti Devletine, millete, hatta kimi zaman İslam dinine bile taarruz ediyorlar. Her bir FETÖ mensubunun, yanlış yolda olduklarını, sapkın bir örgüte hizmet ettiklerini, Siyonizmin hizmetkarı olduklarını, bu yolda insan katletmiş bir örgütün üyesi olduklarını kabul ederek, biriktirdikleri öfke, nefret ve intikam duygusundan sıyrılması, bu hastalık halinden kurtulması, sağlıklı ve sağduyulu bir zeminde meseleyi ele alması gerekiyor. Her bir FETÖ mensubunun, kendilerine yönelik tepkinin AK Parti ya da AK Parti seçmeninden değil, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının tamamından geldiğini, iktidar değişse bile kendilerine yönelik tavrın değişmeyeceğini idrak etmesi de gerekiyor.

FETÖ’cüler, belli siyasi partilere sızarak, kendilerini “ultra-Kemalist”, ırkçı, solcu, Alevici gibi göstererek bir yere varamayacaklar. Son kaleleri CHP, son umutları Ekrem İmamoğlu idi. İmamoğlu hapiste ve artık kimse için umut değil. CHP arınıyor, en başta da FETÖ’den arınıyor. Özgür Özel’in ise kendisini bile kurtarabileceği meçhul. FETÖ mensupları, sinsice sızarak Türkiye’de bir şey elde edemeyeceklerini artık anlamak durumundalar. Nerede kümelenirlerse, orası imha edilecek. Bunu kabullenmek zorundalar.

FETÖ’nün bürokraside, devlet kademelerinde, özellikle de ekonomik faaliyetlerde yeniden palazlanma gayretleri de hem devlet hem millet tarafından çok yakından takip ediliyor.

Özetle FETÖ mensupları, PKK’ya yönelik girişimin benzerini kendileri için görmek istiyorlarsa, önce, hırslarını, kinlerini, öfkelerini bastırmalı, içine düştükleri hastalıktan ve sapkınlıktan çıkmalı, sinsice faaliyetlerden vazgeçmeli, Siyonizmin uşaklığından istifa etmeli, örgütle aralarına mesafe koymalıdır.

Uyaralım: 15 Temmuz’un 10’uncu yıldönümünde, başta siyasette kümelendikleri inler olmak üzere, kafayı kaldırmaya çalıştıkları her alanda FETÖ’cülere yönelik yeni bir yumruk darbesi yaklaşıyor. Şartlar, bu yumruğun en sert şekilde inmesi için müsait. İsrail’in Türkiye’yi hedef gösterdiği bir zeminde İsrail uşağı FETÖ’cüleri artık ne Özgür Özel ne de Ekrem İmamoğlu koruyabilir.

FETÖ artıkları için son çıkış yaklaşıyor; ya şartları yerine getirecek, pişman olup af dileyecekler, ya da artık esameleri okunmayacak.