Kırılganlık

Turnuva bizim için neredeyse kusursuz gidiyordu. Oynadığımız 4 maçın üçünü kazanarak geldiğimiz çeyrek final mücadelesinde, Merih’e verilen anlamsız ve taraflı ceza, motivasyonumuzu başka bir seviyeye çıkarmıştı. Grup maçlarından ziyade Avusturya maçında gösterdiğimiz mükemmele yakın takım savunması Hollanda maçına dair umutlarımızı artırmıştı. Yıllardır üzerinde durduğumuz “ekolümüz yok” Montella ile belli dakikalarda oluşuyor. Bu zamana kadar çok hoşumuza gitmeyen savunma öncelikli geçiş oyunu, sonuçları lehimize çevirdikçe içimize sinmeye hatta hoşumuza gitmeye başladı. Hollanda’nın son oynadığı Romanya maçındaki etkili görüntüsü Montella’ya maçı defalarca çalıştırtmış. Oyuncular değişse de takım savunması adına değişmeyen anlayışımıza oyuncularımızın adapte olması, taktik disipline sadık kalması bu turnuvada kazandığımız en önemli özelliğimiz. İlk yarıda net pozisyon vermediğimiz gibi, Hollanda’nın en etkili bölgesi olan kanatlara başta Ferdi ile “Dur” dedik. Yan toplardaki etkimizi geride kalan maçlarda net görmüştük. Bu maçta da Merih'e selam çakarcasına çok iyi bir Arda-Samet birlikteliği gördük. İkinci yarıda oyunu fazlaca sahamızda kabul ettik. Rakibe kontra atak tehlikesi hissettiremeyince, Hollanda bütün riskleri aldı. O zamana kadar kusursuz yaptığımız savunma, paylaşım ve pozisyon alma hatası ile aleyhimize döndü. Gol yemek dünyanın sonu değil elbet ama kırılgan halimiz peş peşe gollere neden oldu. Kalan sürede zorlasak da yetmedi. Pozitif işlerimizin yanında gediklerimize de odaklanarak uzun yürüyüşümüzü sürdürmeliyiz.