Yaşayan Ömer Halisdemir: Bir mermi daha…
04:00, 16/08/2026, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
İzleyenlerin neler hissettiğini tahmin ediyorum. Aktaracaklarım, yaşananları biraz daha anlamlandırmaya yönelik olacak.
15 Temmuz gecesinin bilinmeyenlerini ekrana taşıyan Asırlık Gece drama belgesel serisinin 9 ve 10’uncu bölümleri cuma günü yayımlandı. Anlatısı ve kurgusu olağanüstü olan bu yapıt, o karanlık gecenin bilinen ve bilinmeyen kahramanlarını ekrana getiriyor.
İlk sekiz bölümün sonunda, ihanet sarmalından kurtulmamızı sağlayan asıl kırılma anlarına henüz gelinmemişti. Darbe girişimi sürüyor, kontrol hâlâ FETÖ’cülerin elinde görünüyordu.
“Fotoğraf ne zaman netleşecek?”
diye düşünürken, sorumun yanıtını son iki bölümü verdi.İddiamı en başta söyleyeyim: O gece darbenin seyrini değiştiren doğal bir “inisiyatif zinciri” oluştuğu çok net. Cumhurbaşkanı Erdoğan iradesini ortaya koydu. Halk canı pahasına direndi. Medya, karartmaya rağmen yayınlarını sürdürdü. Polis tavrını en baştan gösterdi.
Lakin FETÖ’cüleri ele geçirdikleri karargâhlarda durduran, sindiren ve başarısızlığa iten büyük güç TSK içindeki cesur komutanlar ve onlara güvenen askerlermiş.
O gece İstanbul’daki Moda Deniz Kulübü’nde bir düğün vardı. Sonradan da çok konuşuldu.
Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Abidin Ünal, Korgeneral Mehmet Şanver ve on general oradaydı. Başka bir ifadeyle,
Hava Kuvvetlerinin komuta kademesi, takım elbise ve kravatlı halde sivildiler.
İşte o düğün henüz başlamışken Ankara’daki Hava Kuvvetleri Harekât Merkezinin ele geçirildiği haberi geliyor. Kaçırılan F-16’lar fark edilir edilmez komutanlar yemek masasından kalkıp “hainlerle savaş” masasına oturuyor. Abidin Paşa, Akıncı Üssü’nü darbe girişiminin komuta merkezi olarak belirliyor, Eskişehir’deki Birleşik Hava Harekât Merkezini Türk hava sahasının tek meşru otoritesi hâline getiriyor. Ardından komuta kademesine şu emri gönderiyor:
“Şu andan itibaren üssünden uçak kalkan komutan Divan-ı Harpliktir.”
Saat 23.55’te darbeci özel kuvvetler düğünü basıyor ve Ünal ile Şanver başta olmak üzere generaller gözaltına alıyor. Oysa hava kuvvetlerinin komutası çoktan Eskişehir’e verilmiştir. Oradaki ekip, darbecilerin kaldırdığı sekiz uçaktan yedisini telsizle uyararak güvenli alanlara indiriyor.
FETÖ’cüler havada kıstırılıyor.
Aynı saatlerde karada da iki albay, İstanbul sokaklarına tankların çıkarıldığı bir kışlayı canları pahasına hainlerden geri almaya çalışıyor. 66. Mekanize Piyade Tugayının konuşlu olduğu Topkule Kışlasında yaşananlar bir geceye sığsa da
filmlere sığmazmış meğer.
Albay Davut Ala ve Albay Sait Ertürk, tankların emir komuta zinciri dışında kışladan çıkarıldığını fark edince bunun bir FETÖ kalkışması olduğunu saniyeler içinde teşhis ediyor. Lojmanda güven içinde beklemek yerine, yalnızca iki kişi olmalarına rağmen kışlaya gidip komutayı geri almaya karar veriyorlar.
Vali yardım-cısından istedikleri destek, Özel Harekât Polisi Serdar Gökbayrak ve iki arkadaşıyla geliyor. Fakat yol boyunca büyük bir güvensizlikle hareket ediyorlar. Gölbaşı Özel Harekât Daire Başkanlığının vurulduğu haberini alan polisler askere güvenmiyor. Öyle ki Gökbayrak,
“Siz FETÖ’cü müsünüz?”
diyerek Ertürk’ün başına silah dayıyor. Beş kişinin bulunduğu araçta karşılıklı silahlar çekiliyor. Aynı safta, aynı amaç uğruna mücadele ettiklerini ancak böyle anlıyorlar.Kışlaya girdiklerinde Davut Ala, orada bulunmaması gereken, koltukları sökülmüş bir helikopter görüyor. Komutanlar, ne olduğunu bilmeden emre uyan askerleri de kendi saflarına çekiyor. Ardından ele geçirilen o tankın namlusu helikoptere doğrultularak kalkış engelleniyor.
Karşılarında ise tam bir ihanet manzarası var.
Üniformalı teröristler onları çapraz ateşe alıyor.
Albay Sait Ertürk ve Özel Harekâtçı Serdar Gökbayrak şehit düşüyor.
O sahneyi tekrar tekrar izlemek de bir vazifedir. Çünkü Ertürk’ün şehadet anı ve yanı başına düşen Gökbayrak’ın son sözleri, adeta 16 Temmuz Türkiyesini müjdeliyor.Davut Ala ise sabaha kadar çatışıyor. Silahının tutukluk yaptığını sandığı anda, tetiği çeken parmağının koptuğunu bir askerin uyarısı ile fark ediyor. Yetmiyor, bacağından, sırtından, kolundan ve ciğerinden toplam yedi kurşunla vuruluyor. Buna rağmen helikopterin kalkmasını engellemek için son gücüyle sürünmeye devam ediyor.
Bir mermi daha, bir mermi daha…
O anlar, yaşanmamış olsa zaten böyle canlı izletir gibi canlandırılamazdı.Cesur Albay, takati tükendiğinde kendini toprağın bağrına bırakıyor. Şehadetten başka bir seçeneğin kalmadığını düşünse de gözlerini açtığında günlerden 19 Temmuz’dur.
Artık kahraman bir gazidir.
Davut Komutan’ı izlerken,
“Yaşayan Ömer Halisdemir”
dedim.Ömer Halisdemir, darbeci generali durdurmak için tetiği çekti ve şehit düştü. Albay Sait Ertürk, Serdar Gökbayrak ve silah arkadaşları da o gece canlarını vererek karşılığında bize bir vatan bıraktı.
Davut Ala ise yedi kurşunla hayata tutundu.
Şehadet ona nasip olmadı belki.
Ama yedi kurşuna direnmekten daha ağır bir vazifeyle şereflendirildi:
O kanlı gecenin her anını yaşamaya ve ihaneti ömür boyu aktarmaya…
Haklarını asla ödeyemeyeceğimiz ne kahramanlar var, değil mi?