Dış politikamız kimlerin eline kaldı

"Alamancı" takımının gurbet dönüşü köy kahvelerinde, "Emmi, adamlar bir yol yapmış var ya, süt dök yala şerefsizim..." şaşkınlığı çok eskilerde kaldı.

Lakin şu bizim aydın makulesinin Batı"da var olan veya yeni gelişen her düşünce akımı karşısındaki tavrı hiç değişmedi.

Hiçbir eleştiriye tabi tutmadan adeta tapındılar, secde ettiler.

Bundan olsa gerek "bilimi" de ancak "bilimselcilik" olarak temellük edebildiler.

En kalitelileri de Batılı filozofların (Adorno"nun ifadesiyle) "düşünce memuru" olmaktan öteye geçemedi.

"Alamancılarda" hiç değilse bir şaşkınlık, bir apışıp kalma, bir hayret falan vardı.

Bunların tüm ameliyesi "yükle ve taşı" faaliyetinden ibaret.

Bir tür "nakliyecilik" yani.

E tabii "TIR şoförleri"nden çok farklılar.

Zira hem çok tahripkârdırlar, hem de matine-suare "benbenlik" taslarlar.

İçlerinde en "kültürlü" olanlarından biri, Foucault"dan tercüme ettiği bir esere yazdığı önsözde "...dilsiz bir toplumun diline çevirmeye kalkışmanın en mükemmelinden saçmalık olduğunu biliyorum..." diyerek bu ülkenin "dilini" aşağılamıştı.

Yaptığı da bir şeye benzese yanmazdım; çevirileri yüzünden Foucault"dan soğudum diyeyim de anlayın.

Evet, Yalçın Küçük haklıdır: "Türk aydını tercüme odasında doğmuştur..."

Bir tür sera mamulüdürler. Hormonlu oldukları için de alinasyona uğramışlardır.

O kadar ki, en iyileri, "Yaban"ın Ahmet Celal"i olmaya mahkûmdur.

Kötülerinin ise yatacak yeri yoktur; gelgelelim havalarından geçilmez.

Batı"daki akımlardan birinin distribütörlüğünü veya acentalığını kaptıklarında, köylerde başhekim havası atan hastabakıcılardan beter olurlar.

En bilinen mavraları, "Biz adam olamayız..."

Bu ülkede yaşayan halkların kültürünü, dilini, örfünü, geleneğini küçümserler.

İslam"ı küçümsemeyi, daha doğrusu İslam"ın cahili olmayı aydın olmanın hususiyeti telakki ederler.

Zaten en ortak yanları İslamofobik olmaları.

"Din terakkiye manidir" postulasıyla yola çıktılar; hâlâ da orda eşeleniyorlar.

Bu ülke halklarını aşağılamaları da İslamofobiklikleri de aslında bir tür ödeşme şeklidir, yani, Batı"ya karşı duydukları kahredici ezikliğin dışavurumudur.

Müstağrip psikolojisi işte.

Bunlardan bir profesör bir yıl kadar önce, "Erdoğan sosyoloji bilmez" demişti.

Yahu adam 8 seçim üst üste kazandı; sosyolojiyi adeta yazdı. Sen daha bu "yazılanı" okumaktan acizsin, bir de utanmadan küstahça lafazanlıklar yapıyorsun.

Senin bildiğin nedir muhterem, nakliyecilikten öte.

Doğu-Batı sorunsalının altından işi "dalgaya" vurarak kalkmaya çalışan Oğuz Atay"ı bu aydın kategorisinde değerlendirmeye asla gönlüm razı olmaz.

Ne ki, o bile "Tutunamayanlar"da, "Nasıl ezberlenir tanrım Arapça dua eden insanın Latince kemikleri..." demişti.

Sanki dersin Fransızca veya İngilizce veya Almanca dua eden insanın kemikleri Latince değildi.

Maksadım müstağrip halinin iliklerimize kadar işlediğini göstermekti. Yoksa Oğuz Atay"ı tenzih ederim; mahut nakliyeci aydın tipiyle hiç alakası yoktu. Dahası, onlardan az çekmemişti.

"Nakliyeci" veya Hilmi Yavuz"un ifadesiyle "taşeron" aydın tipinin bir ortak özelliği de kendine güveni bütünüyle kaybetmesidir.

Dış politikada, MİT eski Müsteşarı Emre Taner"in vaktiyle ezber bozan çıkışını fehmetmeleri zaman almasaydı bu denli şaşkaloz tepki göstermeyebilirlerdi.

Bölgedeki gelişmelere ilanihaye gözlerimizi kapatma lüksümüz yok.

Ve, olan biten de üç aşağı beş yukarı bundan ibarettir.

Gazi Paşa"nın, Hatay sorunu için hasta yatağından celallenip, "Bana çizmelerimi giydirmesinler" sözünü büyük bir coşkuyla nakledenler bile, dış politikada gösterilmesi gerekli her tepkiyi "macera" diyerek mahkûm etmeyi marifet sanıyor.

Türk aydını azıcık da olsa zamana ayak uydurmalıdır.

Unutmamalıdır ki, Demokrat Partili Burhan Belge"nin, oğlu Mehmet Murat Kadri Belge"ye, Beyoğlu"nda leğenleri gösterip, "Bak bunları biz yapıyoruz" diye övündüğü günleri Türkiye çoktan geride bıraktı.

"Bayrak salla evladım, bak tayyare geçiyor" diye coşan Kore gazilerinin Türkiye"sinden uçak, helikopter ve tank yapan Türkiye"ye ulaştık.

IMF kapılarında borç dilendiğimiz eski Türkiye"den IMF"ye "güle güle" çektiğimiz yeni Türkiye"ye geldik.

Türk aydını şayet zihnine vurduğu zincirleri kırmazsa anakronik kalmaktan kurtulamaz.

Cemil Meriç üstadımız, "Bu zincirleri ne zaman kıracağız" demişti, "kendi kendimize vurduğumuz zincirleri.."

Bizdeki aydın tipi zincirlerle malul olduğu için bunu beklemek beyhude. Zincir kırmak için de fikir sahibi, yani entelektüel olmak gerek.

Lakin ipten kazıktan koparcasına "Neo - ittihatçı" bir söylem ve tavra da savrulmamak gerek.

Sezai Karakoç üstadımız bir konuşmasında, Enver Paşa için, "Mecali kalmamış Osmanlı"nın Napoleon Bonaparte"ı olmak istemişti..." demişti.

Her şey gücünün farkında olmakla başlar. Kendine güvenini kaybetmek de zincire vurulmaktır; kendine haddinden fazla güvenmek de!

Ne zillet içinde acizlik, ne kof kabadayılık!

Rasim Özdenören"in dünkü yazısındaki, "Halen, hükümetin dış politikası, kurulu düzenin iflah olmaz sığınağı olan dış düşmanlıklar temeli üzerinden baltalanmaya çalışılıyor. Yalnızca dört yanımız düşmanlarla çevrili söylemi yeniden yürürlüğe sokulmak istenmekle kalmıyor, aynı zamanda suni bir ABD karşıtlığı üzerinden İsrail ile olağan diplomatik ilişkinin kurulmasını engelleyici tuzaklar döşeniyor... Ülkeyi savaşa sokma temrinleri deneniyor..." ifadeleri

üzerine herkesi düşünmeye davet ediyorum.

Ayasofya tuzağına düşmeyen Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti"ni

hiç kimse boş ve kof maceralara sürükleyemez.