Türkiye'nin en eski fotoğraf makinesi tamircilerinden 88 yaşındaki Mustafa Kemal Demirtaş, Sirkeci'deki dükkanında müşterilerini bekliyor. Körüklü, polaroid, analog ve yeni teknolojik makinelerin ustası Demirtaş, "Eskisi gibi gelip giden yok. Yeni makineler analogların yerini aldı" diyor.
Gelişen teknoloji ve sosyal medya sayesinde herkes fotoğraf çekip duruyor. Kimi son model akıllı telefonuyla kimi prefosyonel fotoğraf makineleriyle. Neredeyse bir zamanların gözdesi analog makinalarla eşsiz karelerin peşinde koşan kimseler kalmadı. Eski makineler peki hala var mı diye düşünürken karşımıza bu makineleri tamir eden 88'lik bir delikanlı çıkıyor. Hayatının 70 yılını fotoğraf ve fotoğraf makinesi tamiriyle geçirmiş koca bir çınar Mustafa Kemal Demirtaş. Fotoğraf çekme sevdası hukuk eğitiminin önüne geçmiş. Üniversite 2'nci sınıftayken okulu bırakarak direksiyonu fotoğrafa kırmış. Kendi fotoğrafhanesini kurmuş. Sirkeci'deki Hacı Yakup Han'da bulunan Demirtaş'ı ziyarete gittiğimizde birinci kattaki dükkanı fark etmemiz biraz güç oldu. Çünkü ne bir vitrin ne de bir tabelası olan dükkanın sadece küçük bir kapısı var. İçerisi de girişi gibi küçük olan dükkan baş döndürecek kadar dolu. Duvarlarda hiç boş yer yok. Belki de bu zamana kadar hiç görmediğimiz 100 yaşını aşmış makineleri burada gördük. Bütün makinelerin çalışır halde olduğunu söyleyen Demirtaş, "Eskisi gibi gelip giden yok. Yeni makineler analogların yerini aldı. Sadece meraklısı, koleksiyoneri ilgi gösteriyor" diyor.
Şişli Terakki Lisesi'nde yatılı okurken fotoğraf makinesinin Türkiye'ye yeni geldiğinden bahseden Demirtaş, arkadaşıyla körüklü makine edinip fotoğraf çekmeye başlamış. Okul arkadaşlarının fotoğraflarını çekerek harçlığını çıkartan Demirtaş, "O yıllarda makine vardı ama çok azdı. Bozulunca tamir edecek kimse olmadığı için ben düzeltmeye çalıştım. Tamircilikte benim ustam yok" şeklinde konuşuyor. Yatılı okuduğu için fotoğrafları yatakhane tuvaletinde banyosunu yaptıklarını anlatan Demirtaş, "Yatakhanede herkes yattıktan sonra biz kalkıp tuvalete giderdik. Kapıları kapatıp karanlık odamızı oluşturarak, banyosunu yaptığımız fotoğrafları tuvalet aynalarına asardık. Sabah kimse kalkmadan da kalkıp toplardık" diyor.
1948'te açtığı fotoğrafhanede mesleği kendi becerileriyle öğrendiğini aktaran Demirtaş, "O zamanlar fotoğraf tamircisi birkaç taneydi. Hafta sonu müşteri kuyruğu olurdu. Artık tamir diye bir şey yok. Vida takıp çıkartıyorsun, bozulan parçayı atıp, yenisini takıyorsun. Yapılan tek iş bu. Bunun için usta olmaya da gerek yok” şeklinde konuşuyor. Dükkanda bulunan yüzlerce makineyi peki kimler alıyor diye sorduğumuzdaysa "Koleksiyonerlerden başka alan yok. Az bir merak duyansa uğraşmıyor. Gençler bu aralar hevesleniyor ama kısa sürüyor" cevabını vererek dert yanıyor. Arada bir gazetecilik bölümü hocalarının öğrencileri yönlendirmesiyle renklenen dükkanda Demirtaş kazanç sağlamaktan ziyade hoş sohbetler yapıyor.
Dükkanda bulunan makinelerin bir kısmının tamire getirilip unutulduğunu söyleyen Demirtaş, "Gençlerde merak var para yok. Bir şekilde edindikleri makineleri buraya tamire getirip bırakıyorlar. Bir daha da gelip almıyorlar. Teknoloji kolaylık sağlıyor. Onlarda yeni makinelere yöneliyor" diyor. Her gün sabah 7 buçukta açtığı dükkanını Beylikdüzü'ndeki evine rahatça gidebilmek için saat 4'te kapatan Demirtaş işini büyük bir sevgiyle yapıyor. Ama gün içinde dükkanın kapısı bir iki kere anca açılıyor. Biz oradayken genç bir müşterisinin emanetini teslim etmek için bekliyordu.
Demirtaş, mesleğe kendi gibi onlarca kişi kazandırmış. O kişilerin hepsi şimdilerde dijital sektöründe iş yapıyor. Dijitalin fotoğrafçılık sanatına darbe vurduğuna değinen Demirtaş, dijital ile analog ürünleri karşılaştırırken "Dijitalin ömrü kısa ve fotoğrafların rengi gerçek renkleri yansıtmakta analog kadar başarılı değil" diyor.
