İlk defa yazmak çok zor geldi bana!Kelimeler düğümlendi boğazıma…Bağışlayın beni, böyle bu hafta!Yarın Anneler Günü!Kimine senede bir gün, kimine her gün yarın gibi… Anne her gün anne ama hatırlamak niye senede bir gün? Çok mu zor her sabah “Günaydın” demek O''na… Sevgiyle seslenmek, öpmek! En azından bekler O; ağız dolusu bir “Anne” demenizi, göremese dahi…O değil miydi, her sabah okula hazırlayan bizi? O iki dilim ekmeği bitirmeden, yumurtayı yemeden bırakmazdı beni… Canımız yansa ilk O hissetmez
İlk defa yazmak çok zor geldi bana!
Kelimeler düğümlendi boğazıma…
Bağışlayın beni, böyle bu hafta!
Yarın Anneler Günü!
Kimine senede bir gün, kimine her gün yarın gibi… Anne her gün anne ama hatırlamak niye senede bir gün? Çok mu zor her sabah “Günaydın” demek O''na… Sevgiyle seslenmek, öpmek! En azından bekler O; ağız dolusu bir “Anne” demenizi, göremese dahi…
O değil miydi, her sabah okula hazırlayan bizi? O iki dilim ekmeği bitirmeden, yumurtayı yemeden bırakmazdı beni… Canımız yansa ilk O hissetmez mi? Yaptığımız yaramazlıklarda nasıl da kızardı bize... Patlatmaz mıydı popomuza sabrı tükendiğinde? O zamanlar kızsak da O''na, ne de güzeldi O''nunla geçen yıllar aynı evde…
Büyüdük de ne oldu sanki?
Onlar hale anne, bizse çocuklarıyız işte!
Ne değişti ki, sorarım size…
Hatırlıyorum da;
Kan ter içinde top peşinde koştururken mahallede, unuturdum zamanı! Bazı günler, O gelir alırdı beni arkadaşlarımın içinden. Rezil olduğumu düşünürdüm kendimce…
O''nun elindeki temiz atleti görmezdim bile!
Her gün okula giderken değişik şeyler koyardı beslenme çantama. Bense uzun yemek teneffüsünde yapacağım maçı düşünüp yemeğimin yarısını bile ancak yerdim…
O''nun kalanları görünce üzüldüğünü anlamazdım bile!
Her okul çıkışında beklerdi camda! Evimizden okulun kapısı görünürdü. Ne cep telefonu ne de mesaj vardı tabii. Bir ses duyardım gök gürültüsü gibi! Hiç anlamazdım niye eve hemen girdiğimi?
O''nun her okul sonrası hazırladığı yemeği hatırlıyorum da şimdi…
Her cumartesi, pazara çıkardım O''nunla. Bütün esnaf hazırola geçerdi annemi görünce! Saatlerce alışveriş yapardık. En iyilerini alırdı hep. Her tezgahta poşetlerimiz hazırdı neredeyse…
O''nunla yediğim yemeklerin lezzetini şimdi anlıyorum işte!
Gitmeyi hiç istemesem de, O bazı okul sonraları alışveriş için çarşıya beni de götürürdü. Biraz ayak direyince de kızar, üzülürdü. Yalnızlık neydi bilmezdim ama O “Beni yalnız bırakma” derdi hep!
O''nunla öğrendim yıllar önce kadını üzmemeyi ben…
Hafta sonları ortaokul sınavları için İstanbul Erkek Lisesi''ne kursa giderken servise kendi koyardı beni. Selim abiye de; “Oğlum, sana emanet” derdi hep! Her kurs çıkışı Selim abi de yanına oturturdu beni…
O''nunla öğrendim emanetin de ne demek olduğunu!
O, her sabah salon ve balkondaki yüz küsur saksı çiçeğiyle tek tek ilgilenirdi. Onlarla konuşur, yapraklarını siler ve sularını verirdi. Garibime giderdi! Duymazlardı ki o çiçekler annemi…
O''nunla öğrendim ben karşılıksız sevmeyi!
Salonun ortasında top oynardım. Neredeyse vurduğum her top da o çiçek bahçesinin içine giderdi seke seke. Kırılan yaprakları çaktırmadan toplardım ama O her sabah anlardı!
O''nunla bildim ben, sevgiye dikkat etmeyi ve kırmamayı…
Her kırdığım yaprak için kıçıma yediğim terlikleri hiç unutmam. Kaçmam mümkün değildi! Çok kızardım O''na, bir yaprak için vurduğuna, sinirlendiğine…
Dayağını özledim be Anne!
Her anını özlerim o yılların. Elimden geldiği kadar da O''nun yanında olurum hep.
Yarın yine yan yanayız işte! Dizinin dibinde mezarının baş ucunda yine…
Kırdığım onlarca çiçeği için ondan özür dilerim hep! Menekşelerini çok sever ama ben hayranımdır O''nun gülüne…
Biliyorum, gülüyle bekliyor beni yine!
Rengi koyu kırmızı, yaprağı kadife…
Kimseler bilmez, göremedi daha birini bile!
Ben senden 14''ümde ayrıldım bir gecede...
Bil ki;
Beni en çok seven kadın hala sensin anne!
Bakmaya kıyamam gülüne bile…
Ne yapalım! Kader böyle…
Bugünlerde hep bir şeyler saplanır yüreğime. Hep düşünürüm ya biri çıkıp da; “Ben hiç görmedim annemi” derse diye! Ya da bir ana yaşayamıyorsa çocuğuyla eskisi gibi…
Arkadaşım üzülme!
Emin ol ki; O sevgiyi hiç bilmemek, bilip de yarım kalması kadar kötü değil!
Sen bana yanında “Anne” diyebileceğin biri var mı, ondan haber ver…
Bütün annelere uzun ömürler dilerim.
Anneler Gününüz kutlu olsun efendim!
Ellerinizden öperim…
