Muhalefet partilerinde millileşme temayülü

Türkiye’de siyaset çok köklü bir değişim geçiriyor. Siyasetteki bu değişimi okuyabilmek için çok farklı etkenleri birlikte gözlemlemek gerekmektedir. GENAR Türkiye Raporu’nda geçtiğimiz ay Türkiye’nin stratejik önceliklerini gündeme almıştık.

2002 yılında AK Parti hükümetlerinin önceliği daha çok vatandaşın hizmet taleplerine cevap veren ulaşım, sağlık, eğitim, altyapı ve kalkınma alanlarında hükümet faaliyetleri yürütmekti.

Bugün ise ülkenin stratejik öncelikleri birinci derecede önem kazanmış durumdadır. Raporun Ağustos sayısında bu önceliklerin ne kadar zorunlu olduğunu verilerle ele aldık.

Türkiye’nin son yirmi yılını ele aldığımızda Cumhur İttifakı daha çok millî meselelere duyarlı, yerli ve millî politikaları önceleyen bir siyaset uygularken, muhalefet partileri bir yönüyle küresel güçlerle birlikte çalışan, onların sesine kulak veren ve dönemin geçerli siyaseti olarak görülen neoliberal politikaların etkisinde bir pozisyonda idiler.

Önümüzdeki yıllarda Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın politikaları çokça yazılıp çizilecek. Bu politikaların mihverinde ne var diye soracak olursanız, kanaatim o ki Sayın Cumhurbaşkanı, inandığı ve doğru bildiği bir siyaseti ısrarla uygulamaya koyuyor ve bunda ısrar ediyor. Zamanla bu siyasetin doğruluğu anlaşıldığı gibi, dün muhalefet edenler de daha sonra bu uygulamaları takdir ediyorlar.

AK Parti 25 yıldır iktidarda. Yaptıklarının bir listesini yapsanız bir yazıya sığdıramazsınız. Birkaç örnekle yetinelim:

Şehir hastaneleri, İstanbul Havalimanı, Kuzey Marmara Otoyolu, Marmaray, İzmir-İstanbul Otoyolu… Bunların bir kısmı, Gezi döneminde durdurulması için Başbakan’a sunulan listede yer alan projelerdi.

Dış politikada ise Somali, Libya, Irak, Suriye, Mavi Vatan ve daha birçok başlık Türkiye’nin yeni dış politika yaklaşımının önemli unsurları oldu.

Altılı Masa döneminde Cumhur İttifakı’nın millî duruşuna cepheden karşı çıkan muhalefet partileri bugün köklü bir değişim geçiriyor.

Türkiye’de siyaset yapabilmenin yeter şartlarından biri, siyasi partilerin millî meselelere duyarlı olması olmak zorundadır.

Tek kutuplu dünyanın çok kutuplu bir dünyaya evrildiği bir dönemde Avrupa devletleri kendi başlarının çaresine bakmakta zorlanırken, AK Parti hükümetleri uyguladıkları dış politika ile ülkesinin güvenliğini teminat altına almakla birlikte, aynı zamanda Türkiye’nin dünyadaki ağırlığını da artırdı.

Aşağıdaki tabloyu dikkatle okuduğumuzda Türk halkının millî meselelere ve Türkiye’nin stratejik önceliklerine ne kadar duyarlı olduğunu görmüş oluruz:

1- Kıbrıs Türkiye’nin millî davasıdır: 4,10

2- Türk Devletleri Teşkilatı güçlendirilmelidir: 4,05

3- Suriye’nin bütünlüğü Türkiye’nin geleceği için önemlidir: 3,53

4- Türkiye, Adalar Denizi’nde haklarını korumaktadır: 3,53

5- Irak’ın istikrarı Türkiye’nin geleceği için önemlidir: 3,52

6- Mekke Anlaşması Türkiye’nin geleceği için önemlidir: 3,26

7- Türkiye Libya’da var olmalıdır: 3,17

8- Somali Türkiye’nin millî çıkarları için önemlidir: 3,01

Bu sorulara cevap verenler, Türkiye’nin bütün partilerine oy veren seçmenlerdir. Beş üzerinden okunan tabloda yüzde 3’ün altında hiçbir değer bulunmuyor. Bu da en düşük değerin dahi yüzde 60’a tekabül ettiğini göstermektedir.

Her bir başlığa parti tabanlarının nasıl destek verdiğine bakıldığında, Türkiye’nin millî meselelerinde görülmemiş düzeyde bir mutabakatın oluştuğu görülmektedir.

Bu siyasi tablo nasıl oluştu:

1- AK Parti hükümetlerinin rasyonel politikaları

2- Cumhur İttifakı’nın yerli ve millî politikalarda ısrar etmesi ve sonuç alması

3- Küresel sistemin zayıflaması ve Avrupa devletlerinde millileşme eğilimlerinin güçlenmesi

4- Muhalefetin yeni siyaset arayışları

5- DEM Parti’nin Demokratik Cumhuriyet hareketine dönüşme çabası

CHP ve Yeni Parti kendi içlerinde bölündüğünde, bu partilerden hangisi yeni Türkiye gerçeğini kavrayıp siyasetini millîleştirirse uzun vadede kalıcı bir parti olarak siyasi hayatına devam eder.

DEM Parti, Yeni Parti ve CHP neredeyse yeniden kuruluyor. Millileşme temayülü bütün parti tabanlarında belirgin hâle geldi.

Anadolu insanı ifsat edilmedikçe kendi yolunu bulacak basirettedir. Bu topraklar 10 bin yıllık bir medeniyet toprağıdır.