|
Yazarlar

Buruk anılar ayı

04:00 . 7/05/2019 Salı

Kemal Öztürk

1969 yılında Ağrı’da doğdu. Orta öğrenimini Sakarya’da tamamladı. Marmara Üniversitesiİletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü’nden mezun oldu. Öğrenciliği esnasında çeşitli dergi ve gazetelerde makaleler yayınlayarak yazı hayatına atıldı. 1995 yılında Yeni Şafak Gazetesi’nde profesyonel gazeteciliğe başladı. 1997 yılında Kanal 7 televizyonuna transfer oldu ve televizyon haberciliğine başladı. Haberciliğin yanı sıra belgesel hazırlamaya başlayan Öztürk’ün ilk belgeseli Sarıkamış oldu. Recep Tayyip Erdoğan’ın hayatını konu edinen ilk belgesele imza attı. Sonrasında İlk Meclis, Yemen, 1999 Depremi, Türkiye’de kadın hareketi tarihi ve Halide Edip, Osmanlı Modernleşmesi ve Pera gibi konularda birçok belgesele imza attı. 1999 yılında Türkiye Yazarlar Birliği tarafından yılın en iyi belgesel ödülüne layık görüldü. 1999 yılında Amerika ve Kanada’ya giderek yabancı dil eğitimi aldı ve belgesel alanında araştırmalar yaptı. 2003 yılında TBMM Başkanı İletişim Danışmanı oldu. İki yıl sonra TBMM Başkanı Başdanışmanlığına getirildi. 2008 yılında AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın danışmanı olarak görev aldı. 2009 yılında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın Basın Danışmanlığı görevine getirildi. İki yıl boyunca Başbakan Erdoğan’ın basınla ilişkilerini koordine etti. 3 Ağustos 2011 tarihinde Anadolu Ajansı Yönetim Kurulu Başkanı ve Genel Müdür olarak atandı. 1 Aralık 2014 tarihinde “kişisel prensip ve ilkeleri” nedeniyle, 3 yıl 4 ay sürdürdüğü, AA Yönetim Kurulu Başkanlığı ve Genel Müdürlük görevinden istifa ettiğini duyurdu. 1 Ocak 2015 tarihinden itibaren Yeni Şafak Gazetesi’nde köşe yazarı oldu. 18 Şubat 2015 tarihinde de Katar’ın önemli gazetelerinden Al Şark Gazetesi’nde yazıları yayımlanmaya başladı. İyi derecede İngilizce bilen Öztürk, evli ve 3 çocuk babasıdır.

Kemal Öztürk

Herkes bir kere de olsa, “ahh nerede o eski Ramazanlar” diye başlayan bir cümle kurmuştur. Nedense hepimiz geçmiş yılların Ramazanlarına özlem duyuyoruz.



Bu sıralar eski Ramazanlar dendiğinde, benim için nedense çocukluk yıllarım değil de, 2012-2013 yıllarındaki Ramazanları geliyor aklıma.

Önceki gün Anadolu Ajansı (AA) Gazze Ofisi İsrail tarafından vurulunca, içimdeki o yıllara ait anılar hüzünle karışık daha çok gün yüzüne çıktı.

2012 yılında AA Arapça Servisi’ni açtığımız için birçok Arap ülkesini dolaşmamız gerekmişti. Fas’tan başlayıp, Gazze’ye kadar birçok yeri ziyaret ettiğimizde, hayatımız boyunca unutamayacağımız tecrübeler edinmiş, hikayeler dinlemiştik. Hüzünlü anılar da o yıllarda birikti.

YÜZBİN KİŞİYLE İFTAR VE SLOGAN

2013 Ramazan’ında, Mısır’da Rabia meydanında geçirdiğim iftar zihnimden çıkmayan, her hatırladığımda hüzünlendiğim iftarlardan biridir. Aslında tüm dünyada unutulmayacak bir iftar gecesidir aynı zamanda. Zira bugün herkesin iyi bildiği Rabia işareti Mısırlılar tarafından o iftar gecesinde ilk kez yapılmış, AA tarafından ilk o gece fotoğrafı çekilmişti.

Açık havada, yüzbinlerce insanla aynı anda yapılan iftarın, kılınan teravih namazının tarifi mümkün değil. Hele bir de özgürlük ve adalet mücadelesi veren yüzbinlerce insanın aynı anda “Mursi’ye özgürlük” sloganları, insanın ruhunu eritiyordu.

O gece çadırda, Zeynebiye Mahallesi’nden gelen gençlerle, sağdan soldan derlenmiş iftar yemeğini paylaşmıştık. Gözlerinde umut, heyecan, neşe, sevgi vardı… o iftar akşamında daha çok onları izlemiştim.

Yüzlerce yıl sonra ilk defa gerçek bir seçim yapmışlar, gerçek bir başkan seçmişler, sonra askeri bir darbeyle başkanlarını hapse atmışlardı… Bunun için bu meydanda günlerdir direniyorlardı ve ben de onların hikayesine şahitlik ediyordum.

O iftardan kısa bir süre sonra, katil Sisi tanklar ve zırhlı araçlarda o meydana müdahale etti. Sonradan çok uğraştım haber almak için ama o çadırdaki çocukların akıbetini öğrenemedim. Sanırım şehit oldular.

Her Ramazan, hatırlarım o çadırdaki iftarı. Ve her Ramazan içimde buruk bir acı, kimi geceler uyutmuyor beni.

HER AN BOMBA DÜŞEBİLİR BİR İFTAR

Sanırım çoğumuz her an bombalanabilir bir camide iftar yapıp, teravih kılmanın nasıl bir duygu olduğunu bilmiyoruz. 2013 yılında, o zaman yarısı muhaliflerin elinde olan Halep’te bu duyguyu yaşadım.

Savaşın yoğun geçtiği bir dönemde Halep’e gitmiştim. Emevi Camisi bombalanmış, yarısı rejim askerlerinin, yarısı muhaliflerin elinde kalmıştı. Caminin içinde karşılıklı siperler kurmuş, birbiriyle çatışıyorlardı.

O sahne hiçbir zaman gözümün önünden gitmedi. Kurşun isabet etmiş Kur’an-ı Kerimlerin yerlere saçıldığı, rahlelerin, kitapların siperde dolgu malzemesi olduğu bir ortamdı. İki ‘Müslüman’ grup bu ortamda birbirini öldürüyordu.

Sadece rejim ile muhalifler birbiriyle savaşmıyordu. Muhalifler de birbiriyle çatışıyor, üzerinden kanlar akan bir yaralı yürüyerek yanımızdan geçiyor, her yandan kurşun sesleri ve bağırtılar geliyordu o gün.

O zaman dünyada henüz adı duyulmamış IŞİD militanlarını da o ortamda görmüştüm. Siyahlar giymiş, siyah maskeler takmışlardı ve o bölgeden geçişimize izin vermemişlerdi. En çok muhaliflerle çatışan örgüt olarak nam salmıştı Halep’te. İlk kez ‘kim bu örgüt’ diye haber yaptıktan kısa süre sonra AA’nın Halep Ofisi basılıp, kurşunlandı.

O Ramazan gününde çatışmaların ortasında iftar yaptık. Güvenli bir mahallede, bir camide, Türkiye’den gönderilen gıda yardımıyla, Halepli insanlarla iftar ettik. Bir caminin içiydi. Sonra da aynı yerde teravih kıldık.

Şam rejimi o zaman varil bombalarıyla sivillere saldırıyordu. Bombalanan çok cami haberi yapılmıştı. Onlardan birinin içinde olmak öyle sanıldığı gibi kolay bir duygu değil. Bir kulağınız imamda, bir kulağınız uçak ya da helikopter sesinde. O sesi duydunuz mu, başınıza bomba düşecek mi diye beklemeye başlıyorsunuz.

O iftar gecesi bir şey olmadı. Ancak biz ayrıldıktan iki gün sonra cami varil bombasıyla vuruldu ve çok sayıda sivil hayatını kaybetti. Halep her Ramazan acı hatırlarla aklıma gelen bir başka şehirdir.

ŞEHİRLERİMİZİN HALİNE BAKIN

Tüm bunları yazmayı düşünmüyordum aslında. Ancak önceki gün İsrail AA Gazze Ofisi’ni vurunca tüm anılar depreşti. O bombardımanlardan birinde bulunmuştum Gazze’de. Bir bombardıman tehlikesi altında açılmıştı o ofisler. Ve bomba sesleriyle uyuyamamıştık uzun geceler.

Şehirlerimizin haline bakın… Koca bir medeniyetin en kadim şehirleri ne haldeler şimdi. Kahire, Beyrut, Şam, Halep, Kudüs, Gazze, San’a, Trablus… Ramazan’a nasıl giriyorlar? Nasıl bir karmaşanın, kaosun içindeler?.. Halimize bir bakın.

Hayırlı Ramazanlar olsun. Nasıl olacaksa artık.

#İsrail
#Filistin
#Türkiye
4 yıl önce
default-profile-img
Buruk anılar ayı
Enerjide Türkiye Yüzyılı Zirvesi
Kafkasya ısınıyor
Avrupa’nın korkusu boşuna değil: Avrupa, İslâm’a gebe…
Beyaz bir kağıt
Kılıçdaroğlu’ndan SADAT’A Goebbels teknikleri ile seçimler öncesi ortalığı karıştıracak KAOS suikastlar uyuyan hücreler iftirası mı?