100. kattan aşağı atladık mı?

Adamın biri bakalım ne olacak diye 100. kattan aşağı atlamaya karar verir. Kendisinin düşüşünü seyretmek için camlara koşanlar, her katta aynı şeyi duyar: Buraya kadar bir şey olmadı.

100. kattan aşağı atladık mı?

21. Yüzyıl"a güzel girmek için her şeyimiz vardı. Her şeyimiz! Helva yapmak için hiç bu kadar bol malzememiz olmamıştı çok uzun zamandan beri. Un, yağ, şeker, tava, helvayı kavuracak bilek, helva yapmanın tecrübesine sahip aşçı, helvanın kıvamından anlayan bir halk.

Sonra ne oldu? Kavrulan tencerenin içine bir avuç toprak atıldı. Atıldı ya da çatlayan çatıdan akıp geldi o bir avuç toprak.

Ne yapmamız gerekiyor?

Tencerenin altındaki ateşi kapatıp, içindeki toprağı almamız gerekiyor.

Toprak necis midir? Tava tekrar kullanılacak mıdır?

Yeniden helva karmaya başlamadan evvel, ilk olarak yapılması gereken nedir?

Ateşin bulunduğu alanın, ateşin üzerinde duran tavanın güvenliğini sağlamak.

Biz ne yapıyoruz?

İçine toprak düşmüş/atılmış tava harlı ateşin üstünde durmaya devam ediyor, ocağı öyleye bırakıp; kapıda bekleyen çocuklara, ağlaşın hadi bundan sonra helva filan yok diyoruz.

Bu kavgalar biter.

Bu gecenin de şafağı söker.

Şafak söktüğünde o aydınlıkta birbirimizle ne yapacağız? Birbirimizin yüzüne nasıl bakacağız?

Yüzümüz olacak mı? Yüz ki, sıfatını kalbin derinliğinden alır.

Bütün bu kavganın ortasında kaç nesle kir bulaşacak! Kaç neslin değerler manzumesini dağıtmış olacağız!

Dur demesi gerekenler vur vur derken/beddua ederken; çocuklarımıza halim selim olmayı nasıl öğütleyeceğiz!

Şu hız çağında! Şu şiddet çağında! Şu duyarsızlıklar çağında! Çocuklarımıza şefkati, merhameti, sabrı, itidal ve ihtiyat üzere olmayı kim öğretecek!

Bizi hayra kim davet edecek!

Herkes koro halinde berhava olan paralardan bahsediyor.

Yapmayın ağalar beyler, para kazanılır.

Kolayına kazanamayacağımız şeyleri yitirmiş olmaktan korkalım önce. Adaletin kalesinde açılmış gedikten korkalım...

Deterjan reklamlarına aldanmayalım. Kalpte biriktirilen kir kolayına arınmaz. Çünkü tövbeye tövbe etmiş olduğumuzu fark etmiyoruz.

Ne acıdır ki, üzerimize kondurduğumuz bütün isimlerin fakiriyiz her birimiz.