Klarnetçisin sen, o keman da nerden çıktı?

Sıcak diye İstanbul’dan kaçtı ve tam da bir şaire yakışacak şekilde daha sıcak bir şehre gitti birkaç aylığına ama nasipse Hüseyin Atlansoy ağabeyi bir dahaki görüşümde, “Netoçka Nezvanova İslami roman türünün ilk örneği olabilir abi” diyerek şaşırtmaya hazırlanıyorum.

Benimki de laf. Şaşırmayacaktır. Sakince dinleyip, ciddi cümleler kurmadan hemen önce yaptığı gibi gözlerini kırpıştıracak ve yaptığı coşkulu vurguyla dünyanın en güzel “evet”i haline gelecek şekilde “evet” diyecektir.

Şunları söyleyerek devam etmeyi planlıyorum konuşmaya.

İnsan, Hüseyin abi, klarnetçi olarak kalmayı reddettiği gün şeytanla anlaşma yapmayı göze alıyor ve şöyle diyor kendisine: Klarnetçi değil, kemancıyım.

İnsan bir kerre yerinden olduğunda artık geriye dönüş zor, zorlu bir mesele haline geliyor. Olduğu klarnetçiyle küsüp olacağı kemancıyla barışınca insan, şeytan el ovuşturup “seni de paketledim işte” diyor. Hikayenin devamı da pek acıklı oluyor her zaman. Bey konağında rahat edeceğine, kaldırım meyhanesinde tüketiyor insan. Kendini.

Esasen “dünya hayatı” dediğimiz şey, Hüseyin abi, onu ciddiye aldığımızda tepelemeye başlıyor bizi. Ucunu salmazsan köle ediyor seni, ipini gevşetirsen efendisi oluyorsun.

Şehrin ışıklarını gördüğü balkonunda demlenen bir arkadaşım gece yarısı şöyle yazdı bana: “Bu dünya neden böyle? İnsanlar neden böyle? Biz neden böyleyiz? Biz neden buradayız? De hele fukara!”

Şöyle yazdım: “Oyunumuzu oynayıp gitmeye geldik abi. İyi oynayan kazanıyor, iyi oynadığını zanneden değil.”

Şöyle yazdı: “Böyle ise şayet ne bu hengame, ne bu debdebe? Bu bitmek bilmez iştiha niye?”

Çünkü klarnetçiyken kemancı olma hayali kuruyoruz da ondan. Bütün pasları alıp bütün golleri atma hayali kuruyoruz da ondan. Çünkü şeytan bir İtalyan usta kılığında gelip “sen var ya” diyor hep bize.

O altı maddeli listeyi hatırla abi: “Halkın ayıbı ile meşgul olmak, kalp katılığı, dünya sevgisi, haya azlığı, uzun emel, zulme devam etmek.”

“Konser bitip alkışlar alındıktan sonra klarneti de kemanı da aynı köşeye koyacaklar abi, ikisini de unutacaklar orada” desem ne dersin bana Hüseyin abi?

Az çok tahmin ediyorum aslında cevabını ama yine de çok merak ediyorum. Bir noktaya kadar iyi yürekli B. aslında bir mürşid-i kamil. Her seferinde doğru yolu işaret ediyor bizim berduş kemancıya. Her seferinde bıkmadan usanmadan “yol buradan gider” diyor.

Yeteneğine güveniyor bizim berduş. Oyunu şahane oynadığına, dünyanın en Ronaldosunun kendisi olduğuna inanıyor. Halbuki basit oynamayı öğrense… Pas verip pas alsa… Boş alana kaçsa, ceza sahası koşusu yapsa…

Öyle olunca gol atmanın önemsizliğini de kavrar insan değil mi abi? Gol atmanın önemsizliğini kavramak gol atmanın da en kesin yoludur aslında.

Çok uzun anlatıyor abi Dostoyevski. Yunus uzatmıyor: “Hergiz ölümün sanmaz, ölesi günin anmaz / Bu dünyadan usanmaz, gaflet önin almıştır”