Beyaz Türkler...

Türkçe"de her biri çok kaliteli olmamakla berâber imgelerin hâkimiyetinin giderek daha fazla baskın olmaya başladığını görüyorum. O kadar ki artık neredeyse sâdece imgelerle düşünüyor ve iletişim kurmaya çalışıyoruz.

İmge bize bir şeyleri imler. İmgeler hakîkatin yeniden üretimi ya da yorumudur. İmgelerin ilham verici nitelikleri olduğunu görmekle birlikte, sanat dünyâsı hâriç, ben halâ kavramları tercih ediyorum. Çünkü, bize dünyâyı kavratan imgeler değil, bizâtihi kavramlarıdr.

İmgelerin aşırı kullanımdan doğan tâlihsiz bir başka yönü daha vardır. Özellikle popülerleşmiş imgeler aşırı kullanımın konusudur. Bu da zaman içinde, imge yorgunluğuna; anlam kaymaları, hatta basitlemelerine yol açıyor.

Bu söylenenleri Beyaz Türk imgesi için de geçerli bulabiliriz. Doğrusu ben, Beyaz Türklüğün bir kavram değil bir imge olduğunu düşünüyorum. Bununla berâber, imge değerini korumakla birlikte, kendisinden alınacak ilhamlarla, bu imgenin önemli bulduğum bazı kavrayışlara da el verebileceğini söyleyebiliriz.

Beyaz Türk imgesi, genellikle "yozlaşmış bir seçkinciliği" anlatmak için kullanılıyor. Bu tarz bir seçkinciliğin varolduğunu biliyoruz. Bürokratik ve profesyonel orta sınıfların "aşağıdakiler"e yönelik bakışını kastediyorum. Beyaz Türk bakışı aşağıdakilere her zaman için "aşağıdakiler" olarak bakar. Yâni asla eşitlikçi değildir. Bu bakışta eşitlenmek ancak aşağıdakilerin adam olması, daha yerinde söyleyelim; adam edilmesiyle mümkün olabilir. Dolayısıyla Beyaz Türk kavramı, kaçınılmaz olarak ve olanca çeşitlemeleriyle kronik bir vesâyetçiliği imlemektedir.

Bir defâ şunu açık bir sûrette söyleyelim: Beyaz Türklüğün sözü edilen bakışının çok kaba tarzları olduğu kadar; son derecede ince hatta zarif tarzları da vardır. Bu ince tarzlar, popülizm tarafından temsil edilir. Unutmamak gerekir ki, popülizm, seçkinciliğin karşıtı olarak görülse de, nihâî ve diyalektik tahlilde seçkinciliğin ve vesâyetçiliğin bir türevidir. Üstelik kronik bir tarzda. Çünkü adam etmek asla eşitlik doğurmaz. Çünkü "adam edenler" ve "adam edilenler; yâni etken ve edilgenler olarak iflah olmaz bir eşitsizliğin taraflarıdır.

Diğer taraftan avâmı aydınlatma misyonu, Beyaz Türk orta sınıfların kendi iç aydınlanma çabasının fonksiyonuydu. Yani Beyaz Türklük bir kazanılmış ya da edinilmiş değerdir. Orta sınıf Beyaz Türkler, bir bakıma adam edilecekler üzerinden kendilerini adam etmeye çalışıyorlardı.

Ama bu damar, Türkiye"deki demografik dönüşümlerin ardından tıkanmıştır. Orta sınıfların yakın zamanlardaki kültürel içerik ve misyon kaybı da bunda rol oynamış olduğu muhakkaktır. Avâm için "adam olmazlar" yargısının orta sınıflar arasında yaygınlaşması, lümpen orta sınıfların lümpenleşmesinin sonucudur. Aslında bu yargılayıcı bakışın altında orta sınıfın kendi yetmezliğinin yansıtmacı telâfisi yatmaktadır. Yâni orta sınıf Beyaz Türklük, avâm odaklı şikâyetlerinde aslında kendisinden şikâyet etmektedir. "Adam olmazlar" demek bir bakıma "adam olamadık" diyememektir. (Pekçok defa söylenen aslında söylenemeyen; söylenemeyen ise söylenendir).

Beyaz Türklük bugün için bir yaşam tarzının yerleşik orta sınıflar düzeyinde bir ayrıcalık olarak dondurulma isteğini; yâni tekelleşmesini ifâde ediyor. Buna isterseniz tüketme ayrıcalığı da diyebilirsiniz. Tehdit altında hissettikleri Beyaz Türkler hâl-i hazırda, târihlerinde hiç olmadığı kadar düşük profilli bir kültürel iddianın taşıyıcısıdır. Ama tuhaf olan, yine diyalektik olarak Beyaz Türklerin standartlarının yaygın bir taklide dönüşmeye başlamasıdır. Diyalektiğin cilveleri bitmiyor. Beyaz Türklerin basitlemeleri, basitleme olduğu için kolaylıkla standart değeri kazanabilmekte, modüler hâle gelmektedir. Beyaz Türklükle siyâseten kavgalı olan cümle cenahlarda da, adı öyle konmasa da "Beyaz-Siyah" ayırımları yaşanmaya başlıyor. Bu noktadan itîbâren Beyaz Türklük, Beyaz Türklerden çıkmış ve bir sendrom haline gelmiş demektir. Devam edeceğiz...