Zekat para olarak mı verilir?

10:41, 01/04/2022, CumaG: Güncelleme: 10:29, 22/03/2023, Çarşamba

Yeni Şafak

Yeni Şafak Haberlerini Daha Sık Gör: Tıkla ve Google'da Favorilere Ekle!

Zekat

Bir kimsenin zekât vermekle mükellef olması için Müslüman, hür, akıllı, büluğ çağına erişmiş olması; kazanç sağlayıcı nitelikte ve üzerinden bir yıl geçmiş nisap miktarı mala sahip olması gerekir. Yalnızca Ramazan ayında Müslümanların vermesi gereken zekat, her yılın belirli zamanında veriliyor. Ancak zekatın geçerli olabilmesi için belli bazı şartların yerine getirilmesi gerekiyor. Peki, zekat yalnızca para olarak mı verilir? İşte, detaylar.

Temel ihtiyaçları dışında nisap miktarı mala sahip olan kişinin diğer şartlar da yerine getirerek mallarının zekatını vermesi gerekiyor. Vereceği zekat hangi cinsten olur? Zekat yalnızca para olarak mı verilir?

ZEKAT PARA OLARAK MI VERİLİR?

Nisap, zekâtla yükümlü olmak için esas alınan zenginlik ölçüsüdür. Bu ölçü, altında 20 miskal (80.18 gr), devede 5, sığırda 30, koyun ve keçide 40 adettir.

ZEKAT NE OLARAK VERİLEBİLİR?

Zekat, hangi maldan verilebiliyorsa o maldan verilir. Mesela buğdayın zekatını veren birisi belirlenmiş kilo miktarınca zekatını verebilir.

Örneğin; konfeksiyoncu zekat vereceği zaman tekstil cinsinden belirlenecek miktarı karşılayarak zekatını verebilir.

Bu ve benzeri cins
lerin yanında bunların parası da verilebilir.

Kağıt parayla zekat verilemeyeceği hakkında(konusunda) İslam alimlerinin ittifak ettiği bir görüş yoktur. Genel ulemanın uyguladığı şey zekat parayla da maddeyle de ayni eşya ile de verilebilir şeklindedir.

ZEKAT NE ZAMAN VERİLİR?

Zekat ödemesinin belirli bir zamanı bulunmuyor. Farz olduğu andan itibaren verilmesi gerekiyor. Bunun için belli bir kamerî ayı veya ramazan ayını beklemeye gerekmiyor.

"Bunun için belli bir kamerî ayı veya Ramazan’ı beklemeye gerek yoktur. Zekât vermekle yükümlü olanların, yükümlü oldukları andan itibaren en kısa zamanda zekâtlarını vermeleri gerekir. Çünkü zekât bir kulluk borcudur, borç da bir an önce ödenmelidir (İbn Âbidîn, Reddü’l-muhtâr, III, 175, 191-192, 223)