Evvelden marketler, firmalar, belediyeler bir hevesle bastırırlardı imsakiyeyi. Müşterisine güzellik yapmanın adıydı imsakiye. O kadar çok firma veya kurum bastırırdı ki bazen birikirdi imsakiye. İşte o biriken imsakiyeleri aile fertleri bölüşürdü. Çocuklar odalarının duvarına, ders çalıştıkları köşeden görülecek bir yere asarlardı.
Gündemimize kutlu bir geliş ile giren Ramazan’ın kağıt üzerinde hayatımıza giren şekline imsakiye diyoruz. Genç nesiller için sadece telefondaki rakamlardan ibaret olan vakitlerin tılsımlı satırlara basılmış olarak hanemize misafir gelmesiydi imsakiye. İmsakiye, orucun, namazın, vaktinin bir aylık mühletinin nakış gibi işlendiği kağıt idi. Evvelden marketler, firmalar, belediyeler bir hevesle bastırırlardı imsakiyeyi. Müşterisine güzellik yapmanın adıydı imsakiye. O kadar çok firma veya kurum bastırırdı ki bazen birikirdi imsakiye. İşte o biriken imsakiyeleri aile fertleri bölüşürdü. Çocuklar odalarının duvarına, ders çalıştıkları köşeden görülecek bir yere asarlardı. Sonra her güne veda ettikçe asker kısmının şafak sayması gibi bir günün geçtiğini işaretlerdi. Sonra bir diğer imsakiye evin beyinin cebine girerdi. Cüzdana sığması için kenar boşlukları kesilmiş olarak erkeğin cebinde yerini alırdı imsakiye. Bir diğer imsakiye buzdolabının üzerine magnet marifetiyle sabitlenirdi. Böylelikle evin hanımı da kendi imsakiyesini yerine asmış olurdu. Yani imsakiye birikse de usul usul uçar dalına konardı.
Firmanın adına basılan imsakiyeler
İmsakiyelerin iki yanına ayet ve hadis basılırdı. Ben merak ederdim her Ramazan farklı ayet ve hadislere kim karar veriyor diye. Hele taşrada yaşıyorsanız. İmsakiyeye nasıl bir şekil, bir düzen vermeyi kimin becerebildiğini merak ediyor insan. Sonradan anladım imsakiyenin tasarımı merkezden yani İstanbul’dan geliyordu yerel matbaalara. Onlar zaten hazır kalıplara firmanın adını basıyorlardı. Zaten taşra için bir meseleye merkez karar vermişse sorgulamak abesle iştigal olur. Yerel matbaalarda İmsakiye siparişi almak için mevcut personel kullanılmazdı. Yani matbaadaki usta ve kalfaların zaten işi başından aşkın olduğundan bu iş ağzı laf yapan uyanık gençlere verilirdi. Onlar esnafı dolaşır ve siparişleri alır ve aldığı sipariş üzerinden bayram harçlığını çıkarmış olurdu. Ellerinde örnek imsakiyeler dükkan dükkan dolaşırlardı becerikli gençler. Kim bilir kaç tanesinin matbaa takırtısını, mürekkep kokusunu almasına imsakiyeler sebep olmuştur.
İftar duası olurdu
Bir de imsakiyede yazan iftar duası vardı. O duayı evin en küçük ferdi ramazan sonuna kadar okuya okuya ezberler ve sonunda harçlığını alırdı. Şimdi çoğumuzun hafızasında imsakiyeden toplanmış gül demetleri gibi iftar duaları vardır. İmsakiye ayrıca. Kadir Gecesi’ni de farklı bir satırda yazılmış olarak gösterirdi. O gün esasen Ramazan’ın son on gününde aranacak mübarek günün yirmi yedinci güne sabitlenmiş halidir. Öyle fetva verilmiştir öyle idrak etmeye de alışmışızdır. Ve Ramazan’ın son günlerine doğru imsakiye üzerindeki çizikler artar bir nevi orucun haritası çıkarılmıştır. Artık ecrini Rabbimden beklediğimiz ve bir aylık orucumuzun senedi hazır gibidir.
Artık cep telefonları var
Şimdilerde mahalli firmalar hala imsakiye bastırıyorlar. Ama telefon uygulamaları daha mahir, daha becerikliler. Dualar, ayetler, vakitler hep telefonda kayıtlı. Hal böyle olunca matbaaya imsakiye siparişi toplamak da maziye karıştı. Ben de imsakiyeler ölmesin diye koleksiyonculara sesleniyorum. İmsakiyeler ortadan tamamen kalkmadan lütfen koleksiyonunuza ekleyin. Hele hele her satırı çizilmiş bir aylık Ramazan’a şahitlik eden, yani üzerinde oruç izleri olan imsakiye bulursanız atmayın. İmsakiyeler ölmesin. Hatırası kalsın. Yani diyorum ki Ramazan’ı yaşarken yanımızda hatıralar da yer alsın vesselam.
