Teklifsiz tenkit ve "öz"süz "söz"le nereye böyle?

Eleştiriyi, matah bir şey sanıyoruz. Oysa çağ körleşmesinin biliş ve duyuş, oluş ve varoluş biçimlerimizi körleştirdiği bir zaman diliminde, eleştiri, eleştireni, eleştirdiği şeyin kafesine tıkayan bir işlev görüyor: Eleştirenin, eleştirdiği şeyi -tersinden- pekiştirmesine, eleştirdiği şeyin yerini ve gücünü muhkemleştirmesine yarıyor genellikle.

Dikkatli bir ''göz'', sistemin varlığını, anti-sistemik hareketler ve söylemler üzerinden meşrulaştırdığını, pekiştirdiğini ve yeniden-üretmeyi başardığını görebilir.

Yani anti-kapitalist hareketlerin söylemleri de aslında liberalizmin ilkelerine ve vaatlerine dayanır. Dolayısıyla anti-kapitalist hareketlerin talepleri, ''kapitalist çocuk''un şımarıklığına, şişkinliğine ve pişkinliğine çeki düzen verilmesinden ve uysallaştırılmasından öteye geçmez.

Sonuçta, anti-sistemik hareketler, sistemin biliş ve duyuş, oluş ve varoluş alanlarının dışına çıkamadıkları için, sistemin güçlenmesine, pekişmesine ve yeniden üretilmesine katkıda bulunmaktan başka bir şey yapamazlar.

Sisteme karşıt ya da sistemin alternatifi olduğunu söyleyen bütün söylemler, aslında sistemin içinde konuşlanırlar, sistemin içinden ve sistemin diliyle konuşurlar.

Soru şu burada: Eleştiri yapmayacak mıyız, peki?

Sonuç: Sistemin ve sistemin vareden söylemlerin dışına çıkılmadan yapılacak bütün anti-sistemik veya sistem-karşıtı hareketler, sistemin gerçek anlamda ''alternatifi'' olamazlar. Sistemin ve söyleminin tersinden nefes borusu olurlar sadece. O hâlde, bu dünyaya söyleyeceğiniz bir söz varsa, bir teklifiniz varsa, sistemin / çağ''ın ağlarının dışına açılabilme imkânınız da var demektir.

Efendimiz''in bir teklifi vardı: Teklifini bizzat kendinde hayat hâline getirmiş ve bu nedenle başkalarına da hayat bahşedecek, vahyin rengine boyanan bir ''kendi / öz'' ve ''yer / söz'' ''inşa'' etmişti. Peki, bizim vahyin rengine boyanan bir ''kendi''miz / ''öz''ümüz ve çağrısı çağını kuracak bir ''yer''imiz / ''söz''ümüz var mı?