Allah"ımız var ne gamımız var!

Tatil kapitalist dünyanın kavramı. Bir anti kapitalist olarak asla tatil yapmadım. Müminler ayetin emrettiği üzere bir işten yorulunca başka bir iş yaparak dinlenirler.

Çocuklarımı kendi tatilsizliğime mahkum etmedim lakin. Çünkü onlar benim doğduğum dünyaya ait değiller. Onlar tatile götürüldü. Ben anneleri olarak kaldım. Tatildeki anneleri olarak değil. Anneleri olarak. Yani tatilden önce ne yapıyorsam aynı şeyleri yapmaya devam ederek. Aynı zaman ve aynı mekan kullanımında ısrarlı olarak. Benim zamanım daima bir ev zamanıdır. Mekanım daima bir ev mekanı. Bu durum hiç değişmez. Nereye gidilmiş olursa olsun.

Üstelik yazar kadın nasıl tatil yapabilir ki? Millet tatilde kitap okuyor(muş). Biz ne yapacağız? İzinde şehri dolaşan postacı misali okuyup yazmaya devam edilecek. Dolayısıyla tatil yok. Sıla-i Rahim var. Sefer eylemek var. İnzivaya çekilmek var. Defterimde tatil bahsinin kayıtlı olmamasının sebebi bu. Olmaması da normal. Çünkü bendeniz kapitalist dünyanın zaman ve mekan kavramına ancak zaruret miktarı bulaşıyorum. Tatil yapmamak benim tercihim. Bu tercihimi izah etmekten gocunmam. Ama başkalarının “tatilini” izah edilecek bir suç gibi ortaya dökülmesine vesile olmaktan hicap duyarım. Örgütlü zaman ve örgütlü mekan dilimini kullanan herkes için tatilin nasıl bir olmazsa olmaz ihtiyaca dönüştürüldüğünü görürüm/bilirim.

Niye yazıyorum bunları? Yıllık iznini kullandığından diye bir ibare yayınlandı köşede. Doğrusu rahatsızlığından dolayı yazılarına bir süre ara vermiştir olacaktı. Olmadı. Nasip. Bunca yıl galiba bir ya da iki defa ara verdim. Hasta olduğumda genellikle yedek yazılar devreye girdi. Onun için bunca yıl siz kesintisizi okudunuz bu kalemin yazılarını. Bu defa yine yedek yazıları yardıma çağırabilirdim. Yapmadım. Çünkü gündem çok yoğundu. Yoğun ve kirli. O kiri temizlemeye yedek yazıların gücü yetmezdi. Böylece yıllardır kullanılmaya kullanılmaya iyice birikmiş olan iznimden sadece on beş gününü kullanmış oldum.

**

Nihayet Ramazan-ı Şerif''e eriştik. Yine yoğun gündem olacak. Yoğun suni gündemler. Yılda bir ay bile manevi açıdan şarj olma imkanı çok görülecek müminlere. Yine oruç tutmadığı için dövülenler, mini etek giydiği için dışlananlar, filan yerdeki cinci hoca, feşmekan yerdeki yalan tarikat girecek devreye.

Hayırlı ramazanlar olsun inşallah. Yavaşlıyoruz. Sakin ve yavaş. Yavaş lakin derin. Duruşumuz bu. Kifayetsiz muhterisler korosunun sataşmalarına aldıracak değiliz. Ne yüzümüze hançer sallayanları ne kardeşimiz bilip de arkamızdan hançer vuranları ciddiye alacağız. Şairin dediği gibi “Beni Allah tutmuş kim eder azat.”

Lakin sorun şu ki, Allah''ın bizi tutacağı kadar O''na yakın değiliz. Gündelik hayat içinde beslenebileceğimiz manevi damarlara sahip değiliz. Manevi açıdan açlığımızı yatıştırabilmek için giriştiğimiz onca gayret bir çuval keçi boynuzunu zorla çiğnedikten sonra bir tadımlık bala benziyor. Ekranların hali malum. (Hastalığım boyunca bir yıla yetecek kadar ekran çöpü topladı hafızam).

Ramazan gelmeden ramazan ekranı/çadırı için davetler aldım. Red etme sebebim malum. Bizim eve de elhamdülillah Ramazan teşrif ediyor. Evdeki Ramazını bırakıp ekrandaki ramazana, çadırdaki ramazana gitmek olur mu? Ramazan ekranı/çadırı daha ziyade beylerin ya da iftar sofrası kurmak zorunda olmayan hanımların teşrif edebilecekleri bir yer.

Ramazan ve zaman hakkında görüş ve duygularım da kimse tarafından merak edilmiyor zaten. Merak ediliyor olsaydı en az okunan kitabım olarak Ramazanname bir köşede yıpranmazdı. Ramazanname bendenizin hiç satmayan kitabı. Bunu, aksimizin düşeceği bir ayna olarak zikrettiğimi -bunca yılın dostluğuyla- sanırım farkındasınız.

Marifet iltifata tabidir sözü nicedir marifet hakarate tabi oldu''ya evrildiyse de; yine de, herkes kendi fıtratınca davranıyor diye teselli olacağız.

Yani Allah''ımız var ne gamımız var!!! Ramazan hayırla geldi. Biz Ramazanı hayırla idrak edenlerden olalım inşallah.