I-Ben bu yazıyı yazmaya çalışırken, kızım Hiç kimse kaybetmekten hoşlanmıyor anne diyor. Bir taraftan onun cümlesi içime kıymık gibi batıyor bir taraftan ey kudreti bol Rabbim neden en önemli konuşmalar en dar zamanların içine doğar diye düşünüyorum.Beni dinlemiyorsun anne diye ihtar etmek için KAYBETMEK diyor kızım tekrar. Sonra susuyor, bıçak gibi susuyor.Tuşlara bakmaktan vazgeçip yüzüne bakıyorum."Bu sene sosyal Bilgilerde hep kaybediniz ya...Geçen sene hep zaferler vardı.Herkes seviyordu Sosyal
I-
Ben bu yazıyı yazmaya çalışırken, kızım Hiç kimse kaybetmekten hoşlanmıyor anne diyor. Bir taraftan onun cümlesi içime kıymık gibi batıyor bir taraftan ey kudreti bol Rabbim neden en önemli konuşmalar en dar zamanların içine doğar diye düşünüyorum.
Beni dinlemiyorsun anne diye ihtar etmek için KAYBETMEK diyor kızım tekrar. Sonra susuyor, bıçak gibi susuyor.
Tuşlara bakmaktan vazgeçip yüzüne bakıyorum.
"Bu sene sosyal Bilgilerde hep kaybediniz ya...Geçen sene hep zaferler vardı.Herkes seviyordu Sosyal Bilgiler dersini.Bu sene hep kaybediyoruz.Hiç kimse kaybetmeyi sevmiyor.Toprak kaybetmeye başladık ya!"
Yenilgiden Dönerken''den bir cümle kaldı bende.Battığı yeri kanatmaya devam eden bir cümle:En çok muhafazakarların çocukları acı çeker.
Benim çektiğim acı kızıma miras kalsın istemezdim.
Söylediği cümlelerin derinliğinden onun masumiyetini kurtarmak için, içimdeki endişeyi dışarı sızdırmamaya çalışıyorum.Ne alaka dercesine bakıyorum.Nereden geldik buraya?Hangi çağrışım seni buraya getirdi.
"Sosyal Bilgiler hocamız hasta imiş.Bir belgesel seyrettik dün dershanede.Bizim tarihimizi Amerikalılar belgesel yapmıştı ve Amerikalılar anlatıyordu.Hocaya soracaktım.Zil çaldı.Kendi tarihimizin belgeselini neden kendimiz yapamıyoruz diyecektim."
Deseydin keşke diyemiyorum.
Sorular yüzünden zindan bir gençlik bıraktım ardımda. Alamadığım cevaplar, durmadan kulağı çekilen tek kız öğrenci olma payesi bahşetti bana. Kulağımın kepçesinin etimden ayrıldığını babam fark ettiğinde, kızımın yaşındaydım…
En çok acı çekenler muhafazakârların çocukları olmasın diye, bu defa, kurguyu değiştirmeyi deniyorum. Son derece liberal bir cevap hazırlıyorum kızım için: "Belgesel para ister. Bilim para ister."
Cümlemi bitirmeme izin vermiyor: " Her yere açılan alış-veriş merkezlerine bunun için kızıyorsun demek. DEMEK…"
Sonra insanın içini yaralayan o cümleyi söylüyor. Küçük berrak zihninden, karıncayı incitmez kalbinden bir BİZ cümlesi çıkıyor. Üç karış genişliğindeki yazı masamdan kalkıyorum. Pencereden dışarı bakıyorum. Bulutlar taş, ağaçlar taş.
" BİZİM tarih yapacak paramız yok mu anne!"
II-
Yazacağım yazının bütün seyri değişiyor. Serinkanlı mesafeli yazılar yazmak içimden gelmiyor. Kuracağım hiçbir cümle on üç yaşındaki bir çocuğun "Bizim tarih yapacak paramız yok mu anne!" sorusuyla yarışamaz artık.
III-
Fransa dün üzerinden "bugünümüzü" denetliyor. Ermeni asıllı vatandaşlarımız aşure tenceresini kırmayın diyor.
Bizim dünümüz "Uganda"nın hislerine bile tercüman oluyor Fransız sopası ile…
Ermenilere soykırım uyguladığımızı Uganda parlamentosu bile dert edinmiş kendine.
IV
Yazıyı gazeteye göndermeden önce Türkler Ermenilere Soy kırım uygulamamıştır ifadesinin 45 bin euro ile cezalandırılmasını tasarı olarak sunan Valeria Boyer''e bakıyorum. Başını kaldırmadan okuyacağı metne geçmeden önce bu tasarıda ilk imzayı atanlara şükranlarını sunuyor. ŞÜKRAN. Şükranlarını sunduğu kim! Sarkozy''nin siyasi danışmanı, ermeni lobisinin bakanı şimdilerde sade suya vekil Deveciyan.Siz onu Türk diplomatları öldüren ASALA''nın avukatı olarak hatırlayacaksınız…(Yanıldım değil mi? Hiçbir şey hatırlamadınız!)
Tasarıya ilk imza atan olmanın "tarihi gururunu" "tarih önünde" sahiplerine bahşettikten sonra devam ediyor Valeria metnini okumaya. Biz onları dün üzerinden yargılayabiliriz. Ama sakın korkmayın onlar bize bir şey yapamaz. Dünya ticaret örgütü… Abasının altından sopasını şöyle bir gösterme teşebbüsünden bulunuyor Valeria.
Fransız medyası Türkiye''nin öfkesini Türk kahvesi üzerinden imajlandırıyor. Türk öfkesi Türk kahvesi gibi çabuk kabarır, çabuk söner.
VI
Yasa Fransız meclisinden geçti.
Gün boyu dinlediğim hiçbir analiz kızımın sözü kadar yaralamıyor beni. "Bizim tarih yapacak paramız yok mu anne!"
Kuşağının bütün ruh dünyasını ve zihniyet dünyasını ifşa ediyor bu söz.
