Bu yazı yazılamadı çünkü...

Bu yazıyı yazılmış saymayın. Yazılamadı! Çünkü yazıcısı kalbine taş bastırmaya niyet ederek oturdu yazının başına. Kalbe bastırılmış taş, o kadar büyüktü ki, nefessiz kaldık diye,önce kelimeler, sonra harfler isyan etti.

Masadan kalktı yazıcı.

“Şehit istemiyoruz” diye bağıran konvoy''un ardından baktı bir müddet. Kalbine bastırmaya çalıştığı taş yerinden oynadı.

Oğlunu beklerken. Günleri günlere eklerken.

Ve yaşamayı, oğlunun terhis olduğu vakte kadar ertelemişken.

Ölüm haberini alan annelerin acısı ve ağrısı,ağrısı ve yalnızlığı oturdu kalbe bastırılmış taştan boş kalan yere.

Gözündeki yaşları silerken hayır duygusal olmamalıyım diyerek tekrar oturdu, yazının başına .

“Ortadoğu ateşi”ni romantik akşam yemekleri için fon olarak düşünen; batının yaşlı ve muhteris, yaşlı ve iki yüzlü kafalarının işini kolaylaştırmamak için, oyunun beklendiği gibi oynanacağını zannedenlerin planlarını bozmak için. Olabildiğince sağduyulu olmak üzere.

Tekrar oturdu masanın başına.

Sağduyulu.

Kelimeyi bir zikir gibi tekrarladı.

Kalbin üstüne bastırdığı taş yerinden oynamasın diye, önce besmele,sonra hamdele sonra salavat getirdi.

Bizi bekleyen uzun yolculuğun muzaffer yolcuları olabilmek için, öfke ve acele ile değil; sağduyu ile!

Ne yapacağını bilmez bir heyecanın pençesinde değil; iyice düşünülmüş kararlaştırılmış, planların ışığı ile.

Kelimeleri; yaralanmış kelimeleri, yaralanıp da manası azalmış kelimeleri ard arda dizmeye uğraşırken…

Bir zamanlar Saddam''ın pençesinde kıvranan, bugünkü varlığını biraz da Ankara''ya borçlu olan “o adam”ın, sözleri doldurdu yazıcının beyhude yazı yazmaya uğraştığı odayı:

“Elimizde Kürt kedisi olsa bile Türkiye''ye teslim etmeyiz.”

Yazıcının yaralı kelimeleri, hamisine güvenen küçük ve korkak adamın şiddete çağıran kelimelerine baktı bir müddet.

Odanın içi ansızın kelimelerle dolmuştu. Birbirine benzemeyen kelimelerle.

Cennetin ve cehennemin kelimeleri.

Barışın ve savaşın kelimeleri.

Hür olanın ve sahibinin sesini taşıyan kölenin kelimeleri.

Yazıcı, bir zamanlar Saddam teröründen kaçan aç ve susuz, yoklukların pençesinde Türkiye sınırından içeri giren Peşmergeler için döktüğü gözyaşlarını hatırladı.

Doksanlı yılların başı mıydı?

Pişmanlık duymadı lakin.

Her şeye rağmen insan kalacağım ey Rabbim dedi.

Yardımını esirgeme üzerimizden.

İnsan kalacağım. Amcasının yüreğini çıkartıp da yemeğe kalkan Hind''i bile affeden bir peygamberin ümmeti olmaya söz verdim.

Ne olursa olsun insan kalacağım. Yalnız insan kalarak sana kul olabileceğimi biliyorum.

İmanım en ziyade insan kalmaktan kabaracaktır.

Kalbini serinletmeye çalıştı.

Modern bir insan olarak kendini ikiye ayırmalıydı şimdi.

Bu yazıyı mesafeli ve rasyonel bir dil ile yazmalı; sonra oturup Yasin-i Şerif okumalıydı artık çoktan kırk bin''i geçmiş şehitler için. Her akşam ve her sabah.

Yasin kalbe şifa değil miydi?

Rasyonel bir dil ile yazmalıydı yazısını.

Milliyetçiliğin her zaman mili olana hizmet etmediğini, milliyetçi hareketlerin en fazla emperyal güçlerin işine yaradığını Balkan Harbi üzerinden hatırlatmalıydı.

Hatırlatmalıydı!

Lakin ağlaya ağlaya yazı yazılır mı?

Bu yazı yazılamadı işte.