Aşağıda okuyacağınız satırları yaklaşık bir yıl önce yazdım. Yayınlamak üzere yazmamıştım. Kaleme alınma sebebi bir günün iziydi sadece.Şimdi niye yayınlıyorum? Sabah namazının nuruyla şehit olan o 18 yavrunun acısı sanki içimi soğuturmuş gibi. Bu yazıyı yayınlıyorum işte. Çünkü bu yazının kahramanları edebiyata meraklı iki Kur''an kursu öğrencisi idi. Biri bitirmişti. Diğeri bir taraftan hafızlık çalışıyor bir taraftan da dışarıdan lise bitirme sınavlarına hazırlanıyordu.Şimdi kim bilir nerdeler!18
Aşağıda okuyacağınız satırları yaklaşık bir yıl önce yazdım. Yayınlamak üzere yazmamıştım. Kaleme alınma sebebi bir günün iziydi sadece.
Şimdi niye yayınlıyorum? Sabah namazının nuruyla şehit olan o 18 yavrunun acısı sanki içimi soğuturmuş gibi. Bu yazıyı yayınlıyorum işte. Çünkü bu yazının kahramanları edebiyata meraklı iki Kur''an kursu öğrencisi idi. Biri bitirmişti. Diğeri bir taraftan hafızlık çalışıyor bir taraftan da dışarıdan lise bitirme sınavlarına hazırlanıyordu.
Şimdi kim bilir nerdeler!
18 güzel yavruya Allah''tan rahmet, ailelerine sabrı cemil niyaz ediyorum.
Bize gelince… Atını sağlam kazığa bağladıktan sonra tevekkülü öğreten Hz Ali kıssasını hiç aklımızdan çıkarmamamız gerekiyor.
Mümin müminin aynası. Kalbimiz mı karardı aynalara düşecek suretimiz mi kalmadı.
Bilmiyorum. Hakikaten bilmiyorum.
I
Onları bekliyordum.
Rüzgarı içime çekerken, rüzgar ile ilgili tek bir mısranın hafızamda kayıtlı kalmamasına şaşırarak.
Oysa benim metafizik ürpertim rüzgar ile başlar.
Sur''a üfleyen İsrafil.
Kuşluk vakti.
Dellenmiş dalgalara bakıyorum.
Biliyorum ki gecikecekler. Gençler her yere geç kalır.
Orta yaşlılar ertelemenin sularında yüzer.
Yaşlılar hep hazırdırlar. Kıpırtısız.
Yanımda kitaplarım. Kitaplar varsa beis yok.
Kendini en vahşi garson yarışmasının çekimlerinde sanan garsonlara rağmen, bir kitabın sayfalarında itinayla kaybolunur.
II
Geldiler. Kararlaştırdığımız saatten tam bir saat on beş dakika sonra. Başka birisi büyük ihtimal bırakır giderdi. Ben bekledim. Geç kalmışlıklarına nasıl mazeret bulabildiklerini görmek için. Belki de hiç gelmeyecekler seçeneğini muhafaza ederek üstelik. Gelmeyip “a siz yanlış anlamışsınız biz sizinle yarın diye konuşmuştuk” da diyebilirlerdi. Lakin geldiler. 75 dakika sonra ve “Gecikmedik inşallah” diyerek. Yo hayır ben de henüz geldim cevabını vereceğimden emin.
Sükut ettim.
Sukütumun yere çarpan bir gülle olacağından habersiz.
III
“Bir insan ha aslan pençesinde paramparça olmuş /Ha olmuş şiirimin nişanı.” Rüzgar için mısra beklerken gelen bu oluyor. Zihnim, rüzgarı aslan pençesi olarak mı imledi acaba?
Delici ve kesici bir sükut kaplıyor ortalığı. Sonra hep o bilindik klişe sorular. Oysa onlarla ru be ru konuşmak istemiştim. İçten, samimi, hakikaten merak edilmiş sorulara cevap vermek istemiştim. Yıllardır döne döne sorulmuş soruların benzeriydi yine. Neden yazdınız. Ne bekliyorsunuz. Niye bunu yazdınız?
Daha önce yapılmış olan söyleşiler var çantamda. Sordukları sorular evvelki söyleşilerin soruları ile aynı. Orada verdiğim cevaplara yönlendiriyorum.
Önce inciniyorlar. Onlardan, gecikmelerinin bedeli olarak intikam aldığımı düşünüyorlar büyük ihtimal. (Oysa ben onların ilgisinin klişe meraklarda kalmasına razı olmadığım için öyle yapıyorum.)
“Başka sorunuz var mı?” diyorum. Yokmuş. Nasıl kırılıyorlar. Nasıl dağılıyorlar. Kırılmakta haklılar elbet. Ama yanlış kişiye yöneltiyorlar kırılganlıklarını. (Mail yoluyla randevu alan söyleşi konusunda isim sahibi olmak istediğini belirtmişti.)
“Ne kadar vaktiniz var?” diyorum. Aynı kırılganlıkla bütün öğleden sonrayı bana ayırmış olduklarını söylüyorlar.
Bana. Yani sorularına cevap vermek yerine, eski söyleşilere yönlendiren bana. (Tam 75 dakika gecikmiş olduklarını kayıtlara hiç almamışlar bile.)
“Peki ben de bütün günümü size ayırmıştım.”
Biraz rahatlıyorlar. Ama hâlâ daha geç kalmalarının intikamını almakta olduğumu düşünmekten kurtaramıyorlar kendilerini. Ama geç kalmışlığın hikayesini de paylaşmıyorlar. Halbuki ben onlarla yekpare bir zamanı yaşamak istiyorum. Telaşsız.
“Sizinle bir vakti paylaşalım. Sorduğunuz soruların cevabı zaten var. Niye onlarla vakit kaybedelim. Bu ayırdığımız zamanı bambaşka yaşamak elimizde.”
“Şiir sever misiniz?” diyor kırıklığını bile, tebessüm eşliğinde yaşamakta olan. “Kimi okursunuz?” (Gerçek sohbet hakiki meraklarla başlar ancak. Öyle oluyor nitekim.)
Devamı cumaya.
