İtalyan şef Türk öğrencilerin karşısına çıktığında ilk derse şu soru ile başladı: “İtalya deyince aklınıza ilk olarak ne geliyor?”Ferari, pizza kulesi, pizza, spagetti, moda haftası.Saydıkça saydı aşçı adayı öğrenciler.İtalyan şef “Fark ettiniz muhakkak” dedi. “İtalya deyince hepinizin aklına tasarım geliyor. İtalya demek tasarım demektir. Biz herkesin kullandığı malzemeyi farklı kullanarak yeni tasarımlar yaparız. Yemek yaparken de mimaride de ortak nokta budur.”Bana bu hikâyeyi anlatan genç kıza
İtalyan şef Türk öğrencilerin karşısına çıktığında ilk derse şu soru ile başladı: “İtalya deyince aklınıza ilk olarak ne geliyor?”
Ferari, pizza kulesi, pizza, spagetti, moda haftası.
Saydıkça saydı aşçı adayı öğrenciler.
İtalyan şef “Fark ettiniz muhakkak” dedi. “İtalya deyince hepinizin aklına tasarım geliyor. İtalya demek tasarım demektir. Biz herkesin kullandığı malzemeyi farklı kullanarak yeni tasarımlar yaparız. Yemek yaparken de mimaride de ortak nokta budur.”
Bana bu hikâyeyi anlatan genç kıza “İtalya tasarım demek, Türkiye ise kıvam tutturmaktır” dedim.
“Nasıl yani?” dedi.
“Pizza üzerinden gidelim” dedim. “Pizzanın malzemesini azaltarak ve çoğaltarak yeni bir lezzet yakalar İtalyanlar. Pizza''ya bakarak anlayabilirsiniz. Oysa bizim en geleneksel lezzetimiz baklavada malzeme çeşitliliği söz konusu değildir. Baklava, un,yağ,su ve cevizden /fındık/fıstık tan ibarettir.”
Dışarıdan baktığınız zaman iyi baklava ile çok iyi baklava ilk bakışta anlaşılmaz. Anlaşılması için damakta tutularak tatmak gerekecektir.
Baklavayı baklava yapan yufkaların açılmasından, pişirilmesinden, şerbetinin dökülmesine kadar kıvam tutturmadır. Bir kaç saniyelik bir gecikme ya da birkaç saniyelik öne alma ürünün lezzetini tamamen değiştirecektir.
Siyasi ilişkilerimiz, sosyal dengelerimizde daima kıvam tutturma etrafında şekillenir. Tarihimiz biraz da geç kalmaların tarihidir. Onun için geç gelen adalet adalet değildir sözü ciğerimizin bir köşesinde yazılıdır.
Fakındasınız muhakkak… Herşey çok fazla. Herşey çok bol. Herkes çok konuşuyor. Ama dost muhabbetinden arta kalan bir lezzet yok hayıtımızda.
Soru şu: Şikâyet ve endişe mi kıvam tutturmamızı mı engelliyor, kıvam tutturmaya dair bilinç eksikliği mi şikâyet ve endişeyi inşa ediyor?
Ramazan sofraları da kıvamsızlıktan ziyadesiyle nasibini alıyor. Sunumun, lezzetin önüne geçtiği, şov kültürünün hizmetin ruhunu öldürdüğü zamanlardayız…
Siyasete gelince… Başbakanımızın “Gerekirse Suriye''ye gireriz” cümlesi Ortadoğu''da pişmekte/taşmakta/ dibi tutmakta olan yemeğin kıvamını/kıvamsızlığını ifşa eden bir cümle olarak işledi müminlerin kalbine.
Hayr olsun…
