Hafız Abi de göçtü bu dünyadan

1970''li yıllardı. Paris''te doktoramı bitirmiş Türkiye''ye dönmüştüm. Ankara İlahiyat Fakültesi''nde asistanlık imtihanını kazanmış, rahmetli Hocam Taplamacıoğlu tarafından odam bile belirlenmişken, bugün Tayyip Bey''le uğraşan malum zihniyet, ''Siirtlidir!'' deyu atamamı iptal etti. Milli Eğitim Bakanlığı''na karşı mecburi hizmetim olduğu için, 1973 Eylülünde Erzurum İmam Hatip Lisesi''ne öğretmen olarak tayin edildim. Maaşım, Demirciler Çarşısı''nda kiraladığım evin kirasına ancak yetiyordu. Kararnamemde, ''Yüksek İslam Enstitüsü''nde de ders verecek'' diye belirtilmiş olduğu için orada da derse başladım.

Bir gün mesaiden sonra, öğretmen arkadaşlarım beni, Kongre Caddesi''nde bir mağazaya götürdüler. İçeride, masasında bir şeylerle meşgul olan hafif şişman ve güleç olan zat bizleri görür görmez ayağa kalktı ve içeriye buyur etti. İşte bu zat, Abdülkadir Polat, nam-ı diğer, ''Hafız Abi''ydi.

Gerçekten Kur''an hafızı olduğundan, ona ismiyle değil, lakabı olan ''Hafız''la hitap ediliyordu. İşte onunla böyle tanıştık ve o günden itibaren hiçbir zaman irtibatımız kopmadı.

Erzurum''un eşrafından olan Hafız Abi, gerçekten çok cömert ve hayırsever bir zattı. Onunla geçirdiğimiz günler elbette ki bir makaleye sığmayacak kadar maceralarla doludur. Ama yine de birkaç anıyı hatırlatmak, en azından onu tanıyanlar için rahmet okumaya vesile olur kanaatindeyim.

Hafız Abi, her Cuma akşamı kendi evinde bize yemek verir, yemekten sonra da sohbet ve dinî dersler yapardık. Bu sohbetleri hiç aksatmayanlar arasında rahmetli Bahattin Sarıoğlu ve ağabeyi Hüseyin Bey, Bedrettin Atalar Bey; üniversite çevresinden Nazif Şahinoğlu ağabey, Yusuf Ziya Kavakçı ağabey, Şerafettin Gölcük, Beşir Atalay, Mustafa Ünaldı, İbrahim Erol Kozak, Özer Sencer vs. gibi arkadaşlar, DSİ''den Rahmi Bey, Aslan Polat ve Erzurum''da bulunduğu zamanlarda Lütfü Doğan Hoca gibi zevat olurdu. Tabii ki buraya isimlerini kaydetmeyi unuttuğum birkaç zevat daha da vardır mutlaka.

Rahmetli Hafız Abi ile rahmetli Bahattin Abi bir gün bana şöyle dediler: ''Hoca! Sen şuraya-buraya konferanslara gidiyorsun. Masraflarımız bize ait olmak üzere biz de seninle gelsek, böylece ülkeler ziyaret etsek uygun olur mu?'' Ben de ''olur'' dedim ve gerçekten, Kuveyt, Bahreyn, Suudi Arabistan gibi ülkelere beraberce seyahatlerde bulunduk. Yurt içinde ise, farklı bir program uyguluyorduk. Belli bir güzergâh tesbit ettikten sonra, bir hafta, bazen on gün süren ''gezi ve tebliğ'' seyahatleri yapıyorduk. Bu şekilde hem Türkiye''nin birçok bölgesini gördük, hem de birçok kimseye konferans veya sohbet şeklinde mesajımızı ulaştırdık.

Bu minval üzere Erzurum''da yıllar geçirdik. Derken, Hafız Abi işini İstanbul''a taşıdı; biz Erzurum''da kaldık. Böylece bizim ''ilmi sohbetlerimiz'' de inkıtaa uğramış oldu. Fakat buna rağmen hiçbir zaman irtibatımız kopmadı ve çeşitli vesilelerle İstanbul''a geldiğimde, mutlaka bir araya geldik.

Onun Erzurum''dan ayrılışından birkaç sene sonra kader bizi İstanbul''da tekrar bir araya getirdi.

İstanbul''a gelince, bir gün kendisine, ''Hafız Abi, bizim Erzurum ekibini zaman zaman burada da toplasak olmaz mı?'' diye sorunca o kadar sevinmişti ki, ''Hoca hemen harekete geç ve bir gün tesbit ederek, İstanbul''da olanları yemeğe çağır!'' dedi. Böylece bizim ''Erzurum toplantıları'', aynı isimle İstanbul''da tekrar başladı. Fakat Erzurum''daki ekipten sadece bir kısmı İstanbul''da bulunuyordu.

Buna rağmen biz o geleneğimizi başlattık ve aramıza bir kısmı bizimle yaşıt, bir kısmı da nisbeten genç olan arkadaşlar katıldı. Halil Gönenç Hoca, Nuri Gökalp Bey, Hulusi Yüksekdağ, Hüseyin Eren, Yusuf Ziya Sula, Yüksel Yalçınkaya, Bayram Karaçor, Ali Kemal Temizer, Nejat Özer ve başka arkadaşlarla, Erzurum''daki sayıyı yakaladık; hatta geçtik bile.

Tıpkı Erzurum''daki gibi, Hafız Abi ayda bir bizi yemeğe davet eder, yemekten sonra da sohbetimizi yapardık. Onun hiç aksatmadığı bir âdeti de, Cuma günleri bütün dostlarını aramasıydı. Beni her aradığında, ''Hoca İstanbul''da mısın, dışarıda mısın?'' diye sorar Cuma''mı öyle tebrik ederdi. Aramayınca da, mutlaka hasta olduğunu anlardık.

En son geçtiğimiz bayramda da, hiç aksatmadığı ''Cuma telefonu''ndan sonra, ''Hoca! Bayramdan sonra inşallah size ''cağ kebabı'' yaptıracağım; ona göre sohbete iyi hazırlan!'' talimatını vermişti.

Ve nihayet salıyı (5 Ağustos 2014) çarşambaya bağlayan akşam, Hüseyin Eren aradı ve bana acı haberi verdi: ''Hocam az önce Hafız Abi''yi kaybettik!''

Samimi bir şekilde diyebilirim ki, rahmetli Hafız Abi (Abdülkadir Polat), bütün tanıdıklarının gönlünde taht kurmuştu. Kazancından, Allah yolunda infak ederdi. Camilere, Kur''an kurslarına, okullara yaptığı yardımlara bizzat bendeniz şahidim.

Allah Hafız Abi''ye rahmet, kederli ailesine de sabır ve metanet ihsan etsin. Başta hanımı olmak üzere, ağabeyi İbrahim Bey''e, kardeşi Şaban Bey''e, Hafız Abi''nin biricik oğlu Celaleddin''e, kızlarına, torunlarına ve bütün dost ve arkadaşlarına baş sağlığı ve taziyelerimi sunuyorum.

Nur içinde yat Hafız Abi...