“Korkuluk”, “Karanlık Şehir” ve “Ben Bir Robotum” gibi nitelikli filmleriyle 1990'ların ortalarından itibaren bilim-kurgu sinemasında hatırı sayılır bir hayran kitlesi edinen Avustralyalı yönetmen Alex Proyas, “Kehanet” ile sıkı takipçilerine yine ortalamanın üstünde bir yapıt armağan ediyor.
1959 yılında, Avustralya'daki yeni bir ilköğretim okulunun açılış töreninde, bir grup öğrenciden geleceğin neye benzeyeceğini resmetmeleri istenir. Resimleri bir “zaman kapsülü”ne konulacak ve 50 yıl boyunca da o kapsülde saklanacaktır. Fakat, gizemli bir kız, kâğıdını rasgele yazılmış gibi görünen sıra sıra rakamlarla doldurur ve bunların görünmez insanlar tarafından kulağına fısıldandığını söyler.
Baba Koestler belgenin içindeki sırlara vâkıf oldukça, üç büyük felaketin daha yaşanacağını ve bunlardan sonuncusunun küresel çapta bir yıkıma yol açacağını anlar. Heyecan içinde başvurduğu yetkililer ise John'ın yaklaşan felaketler konusundaki uyarılarını sürekli kulak ardı ederler. Çaresiz kalan bilim adamının korkuları, oğlu Caleb'in bir şekilde bu gizemin bir parçası olduğunu fark etmesiyle daha da büyür. Ürkütücü kehanetlerle dolu mesajın yazarının halen hayatta olan kızı Diana ve torunu Abby'nin de yardımına başvuran kahramanımız, nihai felaketi durdurabilmek için zamanla nefes kesen bir yarışa tutuşur.
Uzun metrajlı çalışmalara girişirken son derece seçici davranan, buna karşılık şimdiye kadar dünyanın en önemli pop müzik sanatçıları için 100'ün üzerinde video klip yöneten Proyas'ın beyazperdede şimdiye kadarki en iyi işi olmasa bile, yine de kendine özgü bir stile sahip bu değerli sanatçının yetenek ışıklarını fazlasıyla yansıtan, zevkle izlenir bir film olmuş “Kehanet”. Hele de “zaman kapsülü” gibi, üçüncü dünyanın diğer ülkeleriyle birlikte bizde de pek bilinmeyen ilginç bir batı geleneğini geniş kitlelere tanıtması itibarıyla, benzer bir uygulamanın ülkemiz okullarında başlatılması için esin kaynağı bile oluşturabilir.
Arşivcilik refleksleri doğu insanlarından daha gelişkin olan Avrupalı ve Amerikalılar, her yüzyılın başlangıcı ve ortasında, önemli kamu binalarının bahçelerine, suya ve darbelere dayanıklı metal tanklar gömüyorlar. İçleri o döneme ilişkin dergiler, gazeteler, fotoğraflar, gündelik hayatta kullanılan basit araç-gereçler, geleceğe yazılmış mektuplarla dolu olan bu tanklar da aradan en az elli yıl geçtikten sonra yeniden toprak altından çıkartılarak kamunun incelemesine açılmaktalar. Bu yolla elde edilen verilerin ise toplumda uyandırdığı nostalji duygusu ve medyaya magazinel bir malzeme sunmasının ötesinde, özellikle tarih araştırmacıları ve sosyologların epeyce işine yaradığı görülüyor. “Kehanet”in öyküsünün hareket noktası da işte böyle bir tank; yani batı ülkelerindeki popüler adıyla “zaman kapsülü” ve onun içinden çıkan gizemli bir mesaj…
Sonuç olarak, Proyas sinemasının yeni halkalarını sabırla bekleyenleri bir parça hayâl kırıklığına uğratsa da, gösterişli özel efektlerle bezeli bilim-kurgu ve gerilim filmlerini sevenleri kesecek türden vasat üstü bir yapım olarak yine de belli bir ilgiyi hak ediyor.
