Bundan tam 39 yıl önce şair ve yazar Cahit Zarifoğlu’nun eşi ve çocuklarıyla birlikte tuttuğu aile günlüğü ilk kez gün yüzüne çıktı. Zarifoğlu aile günlüğünde büyük kızı Betül’e Kur’an öğretmeye başladığını dile getirerek şu notu düşüyor: “Allah aynı şeyi Ayşe’ye, Ahmet’e ve Arife’ye de nasip etsin. Onlara da aynı şekilde okutmak en büyük emelimdir.”
Bundan tam 30 yıl önce aramızdan ayrılan Cahit Zarifoğlu’nun bugüne kadar hiç yayınlanmamış günlüğü gün yüzüne çıktı. Günlükte Cahit Zarifoğlu, eşi Berat, çocukları Betül, Ayşe ve Ahmet’in kendi el yazılarından tuttuğu notlar yer alıyor.
Eşi Berat Zarifoğlu aile günlüğünün hikayesini şöyle anlatıyor: “Cahit bey günlük tutardı. Evlendiğimizde bir gün eve bir defterle çıkageldi üzerinde Cahit Zarifoğlu ve Ailesi yazıyordu. 'Birlikte günlük tutalım' dedi. Önce ikimiz sonra çocuklar da dahil oldu ve ölümüne kadar bu aile günlüğü devam etti.”
Defter 1978 yılında Berat Zarifoğlu ile kızı Betül’ün Van’a yaptığı yolcukla başlıyor. Eşi ve çocuğunu uçakla Van’a kayınpederinin yanına gönderdiğini yazan Zarifoğlu şöyle devam ediyor: “Baba 14 Temmuz'da Simca marka arabasıyla Kayseri, Erzincan Erzurum üzerinden Van’a doğru yola çıktı. Fakat Refahiye’ye 15 kilometre kala arabanın sol arka tekeri fırladı. Arabayı kısmen tamir ettirip Erzincan’da bıraktı. Yoluna otobüsle devam etti. Baba geldikten sonra Van’da 12 gün daha kalındı. (Arvas köyüne gidildi. Mijingire gidildi. Müküs’e gidildi.(...)”
Aile günlüğü Zarifoğlu’nun çocukları Betül, Ayşe, Arife ve Ahmet’e yazdığı şarkı sözleriyle devam ediyor.Büyük kızı Betül Zarifoğlu bu kısa şarkı sözleriyle ilgili şunları hatırlıyor: “Babam kucağına alır bu yazdığı minik şiirleri önce besteler sonra da hep birlikte bize yazdığı bu şarkıları okurduk. Hala o şarkıları unutamam.”
Defterde çocukların yakalandıkları hastalıklar, doğum bilgileri, ilk kurdukları cümleler, diyaloglar bile not alınmış. Günlük notlarının yanında çocukları okul karneleri ve aile fotoğrafları da bulunuyor. Ayrıca neredeyse her yıl yeni bir eve taşınmak zorunda kalan ailenin ev taşıma maceraları ve ev adresleri de deftere not edilmiş.
Cahit Zarifoğlu'nun çocuklarını iyi birer kul olarak yetiştirmek için verdiği çabayı da günlüğün sayfalarından okuyoruz. “En büyük emelim” diyen Zarifoğlu, kızına Kur’an öğretme çabasını şu cümlelerle günlüğüne not düşmüş: “(26. 9.1986) Betül’le 34 gün önce Kur'an-ı Kerim'den her gün bir sayfa okumaya başladık. Betül verdiğim bir sayfa dersi ertesi gün bir iki kere okuyup hazırlanıyor sonra ben dinliyorum. Hatası varsa düzeltiyorum. Bugün, yarın için Bakara Suresi'nin 34. sayfasını ders verdim. Rahmetli babam (Niyazi Zarifoğlu) aynı metotla bizi okutmuştu. Betül’le inşallah hiç aksatmadan hatim edinceye kadar okuyacağız. Ve inşallah Allah aynı şeyi Ayşe’ye, Ahmet’e ve Arife’ye de nasip etsin. Onlara da aynı şekilde okutmak en büyük emelimdir.”
Kızı Betül babasıyla Kur’an çalışmalarıyla ilgili bize şunları anlatıyor: “Her gün bir sayfa babam okurdu ben Kur'an sayfasından takip ederdim sonra ben okurdum babam beni takip ederdi. Birlikte Kur’an çalışmamızı çok iyi hatırlıyorum. Ama diğer kardeşlerime Kur’an’ı öğretmeye ömrü yetmedi.” Berat Zarifoğlu ise eşinin ‘en büyük emelini’ kendisinin diğer çocuklarına Kur'an öğreterek gerçekleştirdiğini dile getiriyor. Dergah dergisinin Haziran sayısında Zarifoğlu'nun günlüğünün ayrıntıları yer alıyor.
Defter 1978-87 yılları arasında tutulmuş ve Zarifoğlu’nun vefatına kadar devam ediyor.
Defterin son notları Zarifoğlu’nun eşi ve çocuklarının kaleminden çıkmış. Bu sayfalarda ise konu Cahit Zarifoğlu’nun hastalığı. Ancak teşhis konulmadığı için hastalık hakkında Zarifoğlu ailesinin bilgisi yok. Berat hanım eşinin hastalığından bahsederken şöyle diyor: “Bugün oruca başladık. Betül ve Ayşe de oruç tuttular. Cahit bey hasta, orucunu bozmak zorunda kaldı. Kömürümüz bitti. Havalar çok soğuk. Bugün odun aldık odun yakıyoruz. Cahit bey ilaç alıyor pek fazla tesir etmiyor. Allah hayırlı şifa versin amin.”
Rus işgalien karşı direnen Afgan mücahitlerinden Muhammed Maruf’un ani vefatı Zarifoğlu'nu çok etkiler ve şunları yazar defterine “ (..) Maruf ağabeyle 1981’den bu yana özellikle Türkiye’ye geldikten sonra sayısız hatıramız var. Şimdi bunları gözyaşları içinde anıyorum. “(..) İlk gidip gelişinde Afganistan’daki herkese mücahitlerin dağlarda giydikleri potinlerden getirmişti . 2 yıldır kışları giydiğim bu potinler şimdi benim için çok daha anlamlı ve güzel bir yadigar oldu.”
Defter Ankara’da tutulmaya başlanmış ve İstanbul’da devam etmiş. Zarifoğlu günlükte Ankara’dan İstanbul’a taşınma hikayesini şu cümlelerle anlatmış: “28.5.1983/ Pazartesi. Ankara- İstanbul. Reno 06 RL 621. Kayınpedere indik ev bulmakta zorluk çektik sonunda Kirazlıtepe’de 15 bin lira ile bir ev bulduk. Bahçede zerzevat ekili. Birkaç tane de inek. Taze süt v.s.İstanbul Radyosu’nda 1 Haziranda göreve başladım. Ramazan, 12 Haziran'da başladı. Ayın 18’inde yıllık iznimi aldım.”
Cahit Zarifoğlu, Savaş Ritimleri romanı çıkınca şu cümleleri kaleme alıyor: “Evvelki ay “Savaş Ritimleri” adlı romanım Beyan Yayınları arasında yayınlandı. Henüz bir yankısı olmadı. Bakalım ciddi bir kritik çıkacak mı?"
