Sistemi dönüştürmek mi, sistem tarafından dönüştürülmek mi?

İz’e ulaşabildiğimiz zaman, biz’e ulaşabiliriz ancak.

Biz, iz’de gizli; iz de biz’de çünkü.

İz’imizi yitirdiğimiz için biz olamıyor, biz’i bulamıyoruz.

Öyleyse sâbitelerimizi koruyabilmemiz şart. Sâbitelerimizi koruyamazsak biz olamayız, biz’i aslâ koruyamayız.

Bizi biz yapan, biz’in tarihte, zamanda ve mekânda iz bırakmasına imkân tanıyan, zamanlara ve mekânlara meydan okuyan köklü, kalıcı, köksalıcı ve biz’i de, iz’i de geleceğe taşıyıcı sarsılmaz çınarlar yani sâbitelerdir.

Sâbiteler, aslî temelleri ve sütunları muhkem, sarsılmaz bir şekilde diker.

Oysa değişkenler, arızî olduğu için sürgit arıza üretir.

Bütün ideolojiler, beşer ürünüdür, arızîdir, gelip geçicidir; değişen zamana dayanamaz ve -örneğin sosyalizm, nasyonal sosyalizm yani faşizm gibi- aşılır zamanla...

Hiçbir ideoloji, ebedî, sonsuz olamaz.

Evet, İslâm dönüşmez, dönüştürür...

İslâm’ın Müslümanlardan beklediği şey de, dönüşmek değil, en azından her türlü dönüştürme biçimlerine karşı direnmek, dimdik durmaktır.

Bu yazıda serdettiğim fikirler, güncel siyasetle sınırlı fikirler değildir; aksine güncel siyasetin sınırlılıklarını aşmaya, bizi sâhil-i selâmete ulaşmaya, bizi bize ulaşmaya, biz’in izini sürmeye çağıran fikirlerdir.

Söylemek istediğim şeyin özel ve genel olmak üzere iki boyutu var.