Geçtiğimiz hafta Yıldız Holding'ten, ressam Hüsamettin Koçan'ın katılacağı bir programa davet aldım. Aslında giderken nasıl bir programla karşılaşacağımı tam olarak kestiremiyordum. Yıldız Holding'in Çamlıca'daki merkezinde, programın yapılacağı seminer salonuna doğru yöneldiğimde beklemediğim bir kalabalıkla karşılaştım. Meğer Yıldız Holding'in 40 kadar üst düzey yöneticisi katılıyormuş. Yıldızlı Sohbetler, Yıldız Holding'in çalışanlarına yönelik düzenlediği, alanında tanınan isimler haline gelen kişilerin misafir edilip, tecrübelerinin dinlendiği bir platform. Akşamın konuğu, Contemporary Sanat Fuarı'nda Ülker Çocuk Sanat Atölyelerini de yürüten, Baksı müzesinin kurucusu akademisyen ve ressam Hüsamettin Koçan'dı. Daha önce HSBC Baş ekonomisti Stephen King, Fenerbahçe Ülker Basketbol Takımı baş antrenörü Zeljko Obradovic, Avrupa Birliği Sürdürülebilirlik ve İnovasyon Ödülleri Türkiye Direktörü Kerem Okumuş gibi isimler gelip Yıldızlı Sohbetler'de tecrübelerini paylaşan isimler olmuş.
Seminer salonuna girildiğinde ilk göze çarpan, Burhan Doğançay'ın ünlü tablosu Mavi Senfoni oluyor. 2009 yılında Mavi Senfoni'nin Murat Ülker tarafından, o dönem için rekor bir fiyatla 2,2 milyon TL'ye alındığını hatırlarsınız. Murat Ülker'in bu kadar pahalı bir eseri ne yapacağı merak konusu olmuş, Ülker'in müze kurma planı olduğu düşüncesi kulaktan kulağa yayılmıştı. Ancak işte Mavi Senfoni, Yıldız Holding merkezinde duvarda asılı olarak karşınıza çıkıyor. Sonra bir Erol Akyavaş ve bir Mehmet Güleryüz eseri. Seminer salonunun duvarlarında Murat Ülker'in değişik zamanlarda aldığı tablolar dizilmişti. Seminer salonu ise atölye çalışması için tuvallerle donanmıştı. Katılımcılar masaların üzerinde boyaları görünce biraz heyecanlandı. Yine kartondan yapılmış taburelerde Hüsamettin Hoca'yı dinlemeye başladık.
Karşısındaki iş hayatının profesyonelleri olunca, Hüsamettin Hoca sanat ve iş hayatının nerede kesiştiğini ve birbirine nerede nasıl faydalı olduğuna değindi. Sonra Baksı müzesinin kuruluş hikayesini anlattı. Anadolu'daki müthiş kültürel derinliği keşfettiğini ve bunun kendisini beslediğini söylüyordu Hüsamettin Hoca. Dağın başı denilebilecek yerde bir müze kurmasını da şöyle anlattı: 'Babam gurbetteydi. İki senede bir gelirdi. Biz müzenin olduğu tepede durur babamı beklerdik. Her gelenin babam olduğunu sanıp koşardık. Başka çocuklar da gurbet acısı yaşamasın diye, o tepeye müzeyi kurdum…' Müzenin slayt gösterisinin ardından sıra atölye çalışmasına geldi. Ancak Hüsamettin Hoca 'Şimdi gözümüzü kapayıp resim yapacağız' dediğinde tüm yüzlerde bir şaşkınlık ifadesi dolaştı. Resmin gözü kapalı olarak çizilmesi heyecanlı olsun diye değil elbette. İnsanın eline fırçayı aldığı anda kendisine çizdiği sınırları, kalıpları aşıp özgürce resim yapabilmesi için.
Hemen oracıkta tulumlar, önlükler, eldivenler hazırdı. Bir anlık tereddütten sonra ceketler çıkartılmaya başlandı. Tabi bunda Yıldız Holding Kurumsal İletişim Genel Müdürü Zuhal Şeker Tucker'ın 'Hiç endişelenmeyin. Biz boyaları bile önünüze kadar getireceğiz' şeklindeki yüreklendirmeleri de etkili oldu. Tulumlar, eldivenler giyildi, gözler bağlandı. Tuvallerin önünde renk cümbüşü yaşanmaya başladı. Gerçekten güzel ve ilginç resimler ortaya çıkmaya başladı. Bu esnada Yıldız Holding Yönetim Kurulu Başkanı Murat Ülker Bey'le biraz sohbet etme imkanı bulduk. Murat Bey resim yapmayıp, yapanları seyretmeyi tercih ediyordu fakat yine de iş arkadaşlarının yaptıklarına bakarken boyalardan nasibi almıştı.
Bu arada holding çalışanlara yönelik tek faaliyeti Yıldızlı Sohbetler değilmiş. Murat Bey'in de katıldığı bazı geziler de yapıyorlarmış. Murat Bey işte hep beraber oldukları üst kademe yöneticileri ile uyum beklentilerinin karşılanmasının çok mühim olduğunu, bu nedenle iş dışında da birlikte zaman geçirmelerinin önemli olduğunu söylüyor. 'Herkes kendi sahasında, konusunda zaten başarılı. Tecrübeli insanlar. Fakat birlikte iş yaparken uyumun sağlanması lazım. Birlikte sosyal faaliyetlerde bulunursak bu uyum sağlanabilir. Ama herkesin beraber olabileceği, asgari müşterekte buluşabileceği sosyal faaliyet ne olabilir diye düşündüğümüzde bunun cevabını gezilerde bulduk' diyor.
Bu gezileri yaparken öğretici olmasını, bir şeyler kazandırmasını önemsediklerini ifade ediyor Murat Ülker. 'İstanbul gibi bir yerde yaşayınca eski eserlerin gezilmesi, sanata duyulan ilgi, müzelerin gezilmesi ön plana çıkıyor' diyen Ülker, sizin sanata karşı olan ilginiz rol oynuyor mu mekan seçiminde diye sorduğumda, 'Öyle diyemeyiz çünkü ben arkadaşlara 'Şuraya gidelim' diye yönlendirme yapmıyorum' diyor. Ayasofya Müzesi, Burhan Doğançay Müzesi, Mukaddes Miras Sergisi, Erol Akyavaş Retrospektifi, Antik AŞ 'Koleksiyonerlerden Başyapıtlar Sergisi', Sakıp Sabancı Müzesi'nde 'Tanzimat'tan Cumhuriyete' sergisi, Burhan Doğançay Retrospektifi gibi sergi ve müzelere gidilmiş bugüne kadar. Murat Ülker, daha çok serginin küratörleri veya eksperlerin anlatımıyla desteklenen özel ziyaretler yaptıklarını söylüyor ve ekliyor, 'Hakikaten arkadaşların da ilgisini çekiyor. Çünkü biz duyurusunu yapıyoruz, kim isterse o katılıyor. Hem zaman bakımından, hem de arzu bakımından faydalı olacağını düşünenler geliyor. Sanat yeni şeyler oluştururken, inşaa ederken, çünkü devamlı bunu yapmak zorundayız, toplumun çok daha esnek olmasını sağlıyor. Çok daha yenilikçi olabiliyoruz. Bunun için herkesin iyi kötü sanatla ilgileniyor, sanattan anlıyor olmasını tercih ederim.'
Murat Ülker atölyede fırçayı eline almadı ama küçüklüğünde babasının isteği üzerine resim dersleri almış. Zamanında o dersleri pek istememiş ama iş hayatında faydasını görmüş.
Resim derslerini babamın zoruyla aldım. Çünkü her şeyi öğrenmem gerektiğini söylerdi. Her şeyi öğrenemedim ama her şeyden bir şeyler öğrendim.
Bir dönem teknik resim yaptım. Kalafat yaparım. Macun çekerim. Sandal boyarım. (kahkahalar) Bu bir ihtiyaç tabi. Onu yapmazsak sandal yol alamaz. Sonra kıl testereyle desen çıkartırım.
Fotoğraf çekiyorum. Fotoğraf çekmek belki sanat değil ama fotoğrafçılara göre öyle.
Murat Ülker'le bir araya gelmişken sanata olan ilgisinin sormamak olmazdı. Bir iş adamı olarak hem şirket sponsorluklar hem de satın aldığı eserlerle sanata destek veriyor Murat Ülker. Acaba koleksiyonuna kattığı eserleri seçerken herhangi bir eksperden destek alıyor mu? Yoksa kendi zevki ve öngörüleri üzerinden mi yapıyor bu alımları. Murat Ülker muhakkak yaptığı işin doğru mu değil mi diye bir mihengiye vurmaya çalıştığını anlatıyor. 'Muhakkak geçmişi araştırıyorum, geleceğe bakıyorum. Eksperlerden, arkadaşlarımdan istifade ediyorum. Ama ben koleksiyoncu değilim. Onun için ben serbest olarak güzel olanın, anlamlı olanın peşindeyim' diyor. Fakat söz konusu olan sanat eseri olunca, bir de ünlü sanatçıların eserleri söz konusuysa elbette çok yüksek meblağlar konuşuluyor. Ancak Murat Ülker sanat eserlerine ticari bir yatırım olarak bakmadığını söylüyor. Çünkü aldığım eserleri satmayı düşünmüyorum diyor. Ülker bu konudaki düşüncesini şöyle ifade ediyor: 'Yıldız Holding bir aile şirketi şu anda. Ortakları var. Koleksiyon şirketin koleksiyonu. Acaba şimdiki kuşaklar ve sonraki kuşaklar bu yaptıklarımdan dolayı beni nasıl anarlar diye düşünüyorum. Neticede sanata ticari açıdan bakmıyorum ama yanlış bir yatırım yapmadığımı da biliyorum.'
Tüm bunlara rağmen kendisini bir koleksiyoncu olarak tanımlamadığını üstüne basa basa ifade ediyor Murat Ülker. Belli bir dönem, belli bir sanat tarzı hedeflemiyorum diyor. Bu nedenle beklentinin aksine bir müze hedefi olmadığını da söylüyor. Ülker, 'Ben sadece rast geldiğim, o anda tevafuk eden güzelliklerin peşinde koşuyorum. Bunlardan da bir müze yapmam gerektiğini düşünmüyorum. Zaten benim aldıklarımı da burada sergiliyoruz. Şirkette herkes bunları kendi odasında, kendi ofisinde bulundurabiliyor. Böylelikle paylaşıyoruz. Paylaşınca çoğalıyor diye düşünüyorum ben. Aile bireyleri evlerinde kullanabiliyor.' Zaten bunun böyle olduğunu seminer salonunun duvarlarındaki resimlerden de görüyoruz. Yıldız Holding'in bir derece, bir sanat galerisi sayılabilir. Artık bu geceden sonra da şöyle diyebiliriz; 'Burhan Doğançay'ın Mavi Senfoni'sinin altında gözüm kapalı resim yaparım'
Hayatımda ilk defa gözüm kapalı bu kadar büyük bir tuvale resim yaptım. İnsan önce heyecanlanıyor. Fırçayı, boyayı, tuvali tutturabilecek miyim acaba diye düşünüyor... Bir iki fırça darbesinden sonra alışılıyor ama heyecan sürüyor. Gözümü açtığımda yaptığımı hayal ettiğimden çok daha farklı bir tablo ile karşılaştım. Renklerin yan yana gelişi, fırçanın bıraktığı izler, tuvalin üzerindeki konumu tamamen düşündüğümden farklı çıktı. Tabloya bakıp neyi ne zaman yaptığımı hatırlamaya çalıştım, bu şekilde tablo kafamda yerine oturdu. Görmemek, resmetmek fikrine oldukça aykırı olmasına rağmen yaratıcılığın önündeki bütün bariyerleri kaldırıyor.
Gözlerim kapalı resim yapmak gerçekten ilginç bir deneyimdi. Fırçayı, boyayı tuvalin neresine sürdüğünüzü bile tam anlamadığınız ama hayal gücünüzü sınırlamak zorunda olmadığınız, yaratıcılığın limitlerinin olmadığı bir deneyim… Gözlerimi açtığımda, temel fikri yansıtmasına rağmen aklımda olandan çok farklı bir tablo ile karşılaştım. Sonrasında gözlerim açık birkaç ekleme yapıp imzaladım. Daha önce hiç resim yapmamış olduğumdan benim için güzel bir fırsat oldu.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.