Anne kutsaldır deriz. Doğurur, bakar, büyütür, evlendirir, eşi benzeri yoktur deriz. Belki buna benzer pekçok şey de söyleyebiliriz. Ama Habibe Dişçi'ye o kelimeler yetmiyor. Onun hikayesi sözün bittiği yerde başlıyor. Arkasında çuvaldan arabasıyla sokaklardan kağıt topluyor Habibe Anne. Evdeki dokuz nüfusun ihtiyaçlarının karşılanması gerekiyor. 77 yaşındasın hala evlatlarına bakıyorsun dediğimde, “Evlat bu, kaldırıp atamazsın ki” diyor.
“Ben bir diş doktoru kızıyım. Adım Habibe, Soyadım Dişçi.” diye başlıyor hikayesine Habibe Anne. Erzurum'da doğmuş. İki üniversite okumuş olan babası, onu birincilikle bitirdiği ilkokuldan sonra okula göndermemiş. Beş okul müdürünün bir araya gelip babasını ikna etmeye çalışması da fayda etmemiş. Okul birincisi olduğu için Erzurum'a getirtip hediye ettikleri altın uçlu dolmakalemi ve kol saatini anlatırken gözleri doluyor. “Benim bütün isteğim bir operatör doktor olmaktı. Okumuş olsaydım bu halde olur muydum? Hatırım sayılırdı. Param olurdu. Şimdi ikisi de yok.” diyor. 12 yaşında babasıyla İstanbul'a gelmiş. 1943 yılında babası bir tanıdığı ile evlendirmiş onu. Eşinin ailesi rahat vermemiş. 9 ay bir arada kalıp ayrılmışlar. Bu evlilikten bir kızı olmuş.
Babası ölene kadar bakmış hem ona hem kızına. Sonra kızı büyümüş ve çok iyi bir aileye gelin olmuş. Ama damadı, ailesi kadar iyi çıkmamış, içki, kumar ne varsa bulaşmış, dağıtmış. Bu evlilikten 8 çocuğu olmuş kızının. Ancak en sonunda, 22 yıl sonra, hem kızı hem torunları isyan etmiş bu evliliğe ve ayrılmışlar. Şimdiki damadı 8 çocukla almış kızını. Çocukları kendi çocukları gibi görmüş. Gücü yettiğince okutmuş, evlendirmiş. Kendi yağlarında kavrulup gidiyorlarmış. Hem kızı, hem damadı çalışıyormuş. Bu dönemde eve katkısı olsun diye evlerinin hemen karşısındaki kağıt deposunda kartonlarla, diğer kağıtları birbirinden ayırarak başlamış çalışmaya Habibe Anne. Bir gün kızı rahatsızlanmış. Damar tıkanıklığı teşhisi konmuş. Sonra da astım peydah olmuş. İşi bırakmak zorunda kalmış. İki yıl önce de damadı kalp krizi geçirmiş. Anjiyo parasını esnaf temin etmiş. Ameliyat demişler. Para bulunamamış, ameliyat gerçekleştirilememiş. Şimdi ayakkabısını bağlamak için bile eğilse nefes nefese kalıyormuş.
Tüm bunlar üst üste gelince evin tüm yükü Habibe Anne'nin yaşlı omuzlarına kalmış. Kızı, damadı, iki torunu var. Bir torunu da kocası terk edince 3 çocuğu ile onlara sığınmış. Evde dokuz kişiler. Torunları okuyor. En azından onlar çalışıp sana yardım etseler diyecek oluyorum, “Ben akşama kadar çalışırım, eve gider dinlenirim geçer. Ama onlarınki beyin yorgunluğu. Çalışsınlar istemiyorum, okuyacaklar” diyor. Torununun Kadir Has Üniversitesi'ni kazandığını ancak kayıt ücreti olan 8.000 YTL'yi veremedikleri için okuyamadığını anlatırken gözlerinden yaşlar süzülüyor Habibe Anne'nin.
16 senedir sabah 08.30'da, kahvaltı yapmadan Tarlabaşı'ndaki evinden çıkıyor Habibe Anne. Çünkü arabayı tok karnına yokuştan çıkarmak zor oluyor. Arkasında arabasıyla yavaş yavaş dolaşıyor Beyoğlu sokaklarını. Her gün orada. Esnaf onu tanıyor, kağıtlarını atmayıp Habibe Anne için biriktiriyor. Mağazalar, eczaneler, girilebilecek her yere giriyor. “150 kiloya kadar taşıyabiliyorum” diyor. Habibe Anne öğle vaktinde eve gelip yemeğini yiyor, namazını kılıp tekrar çıkıyor sokaklara. Ondan başka kağıt toplayıcısı çıkamıyor İstiklal Caddesi'ne. Bir tek ona ses çıkarılmıyor. “Ben bu işe başladığımda kağıdın kilosu 10 kuruştu. 1 ton toplayınca 100 lira alıyordun. Şimdi kilosu 5 kuruşa düştü. Bir ton topluyorsun 50 lira tutuyor. Sağdan soldan bir şeyler verenler oluyor. El açıp kendim isteyemem ama kendiliğinden verenlerden alıyorum. Kağıt toplamakla geçinemiyoruz tabi.” diyor. 3 ayda bir 220 lira yaşlılık maaşı alıyor ama ev kirasına, faturalara, kalp ilaçlarına yetmiyor. Yeşilkart bir yere kadar işe yarıyor. Suyu ödeyemedikleri için suları kesik. “Belediye falan beni tanıyor. Ramazan'da bir iki koli erzak gönderiyorlar o kadar. Çalışmak mecburiyetindeyim” diyor.
Habibe Anne'nin babası Erzurum'da Dervişoğulları'ndan M. Asaf Dişçi. l884 yılında doğmuş. Diş doktoru. Birinci Dünya Savaşı'na katılmış ve Ruslara esir düşmüş. Bediüzzaman Said Nursî ile birlikte Kosturma'da esaret hayatı yaşamış. Nursi'nin son tanıklarından kabul edilen Asaf Dişçi, vefatından önce sık sık Habibe Anne'ye Said Nursi ile ilgili hatıralarını anlatmış.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.