Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
23

Bildirimler

Kocamandır babanın elleri. Küçük ellerin kaybolup gider sıcaklığında. Sanırsın ki baban yanındayken dünya yansa sana bir şey olmaz. Öyledir de zaten. İzin vermez baban. Kocamandır omuzları, göğsü. Kucağına aldığında huzurlu uykulara dalarsın. Ne zaman ki büyürsün, bir şeyler değişir. Oysa o hep aynıdır. Sen onun küçük bebeğisindir, korumak ister seni hayattan. Ama sen büyümüşsündür. Kendi adımlarını atmak istemektesindir. Anlaşamazsın onunla. Kavgalar da alır başını gider, sen de. Sonra bir gün, geriye baktığında anlarsın babanı. Tekrar dönüp tutmak istersin ellerini, eğer şanslıysan tutabilirsin de. Değilsen, işte o zaman bir sızı oturur içine. İşte bu yüzden “Ölümlerine yakın sevilir babalar” alt başlığını taşıyor “Oğullar ve Babaları ” kitabı. Ahmet Nezihi Turan ile Gökhan Yavuz Demir'in derlediği kitap, İhsan Oktay Anar'dan, Yağmur Atsız'a, Hüsamettin Arslan'dan Ali Nesin'e birçok farklı görüşten ve farklı kuşaktan yazarın, akademisyenin, gazetecinin, siyasetçi ve iş adamının babaları için yazdıklarını bir araya getiriyor. Baba, hakkında ancak kaybedildikten sonra yazılabilecek kadar güçlü bir figür ve bir oğlun hayatındaki en mahrem konu olduğundan, kitap sadece babalarını kaybetmiş yazarların yazılarından oluşuyor.


YAZAMASAYDIM AMA BABAM ÖLMESEYDİ

“Keşke hiçbir kitabım yayımlanmasaydı ve bir kitap yazabilecek azıcık bir yeteneğe bile sahip olmasaydım da babam yaşasaydı, ben onun anlattığı hikayeleri dinleseydim, ve çocukluğumda olduğu gibi ona kendimce kurduğum hikayeleri anlatsaydım!.” diyor değerli kalemlerimizden İhsan Oktay Anar. “Ama babam bunu istemezdi” diyerek de babaların her zaman çocuklarını düşündüğünü aktarıyor. “Ama babam bunu istemezdi. … Keşke onun romanını yazabilseydim! Keşke ciltler dolusu yazabilseydim! Ne yazık ki ağzımdan sadece bir tek sözcük çıkıyor: Babacığım!”


ÖLDÜĞÜN İÇİN KIZIYORUM SANA!

“Babacığım, öldüğüne öylesine inanamıyorum ki, güzel bir müzik dinlediğimde, ilginç bir olayla karşılaştığımda, torunlarının bir başarısında, 'bunu babama anlatayım,' diye içimden geçiriyorum hemen… Sanki ölmemişsin gibi… Öylesine gerçeksin ki babacığım, bende öylesine yer etmişsin ki…Yalnızca ölümüne inanmıyor değilim, öldüğün için sana kızıyorum da! Evet, öldüğün için sana kızıyorum, çok kızıyorum. Sanki isteseydin ölmezdin gibi geliyor bana.” Sözleriyle anlatıyor acısını Ali Nesin, bir de her şeyi paylaştığı babası olmayınca hayatın tatsız olduğunu.


BİZ EL ELEYDİK, İSTANBUL AĞLIYORDU

Babasıyla el ele “İstanbul'a karşı” yürüyüşlerini resmediyor Prof. Hüsamettin Arslan. Sanki bugünden o zamana uzanıp, babasını yüreğiyle sarıp sarmalamak istiyor; “Babam İstanbul'a gelmiş. Kara lastikler, şapka, acı ve ezilmişlik çizgileriyle bezenmiş bir yüz, sürekli giyilmekten yorulmuş bir ceket-pantalon. Mevsim kış. Şişli'ye doğru yürüyoruz. Apartmanlar, arabalar ve mağazalar 'emperyalizm' kadar ezici. Herşey üzerimize üzerimize geliyor. Babamla ben iki böcekten başka bir şey değiliz. Halaskar Gazi Caddesi. Babam yanımızdan geçen herkese 'merhaba gardaş' diye selam veriyor. Uyarıyorum: 'Baba selam vermeyi bırak. Burada selam vermeyi anlamsız hale getirecek kadar çok insan var.' 'Peki oğlum.' Elini elimde hissediyorum. Aklım erdikten sonraki hayatımda ilk kez elimden tutuyor babam. Elele yürüyoruz. Yüzüne bakamıyorum. Yüzüne bakamamıştım. Fakat ağladığından eminim. Terörün beni bir gün alacağını düşünerek ağladığından eminim. O gün bütün İstanbul ağlamıştı.”


BABAMIZ İÇİMİZDEDİR

Gökhan Yavuz Demir babanın bir oğul için neden güçlü bir figür olduğunu anlatıyor; “Baba oğlunu kendi gözünden yargılar, tıpkı oğulun da kendi kendini yargılarken kullandığı gözden. Baba oğlunu kendi gözünden görür; oğlu da dünyayı, babasını ve kendisini aynı baba-gözüyle görür. Babanın durumunda dışarıda bir oğul vardır; ama oğulun durumunda baba hem içeride hem de dışarıdadır. Hamlet boşuna “Kafamın içindesin” diye bağırmaz. Babayı oğul karşısında orantısız güçlü kılan budur: Babamız içimizdedir. Baba yokken de vardır!”


ERKEN BİR ÖLÜM BABAMINKİ

Her ölüm erkendir ama babanın ölümü bir başkadır. Ahmet Turan Alkan için de erkendir babasının ölümü. “Babam genç ölmüş; tam 41 yaşında; ben 41 yaşına girdiğimde bu yaşın ölmek için ne kadar erken bir zaman olduğunu hatırlamıştım…1919 yılında doğmuş; 1335'li. Sivas Kongresinin yapıldığı sene bu. Ölümü 1960. 41 yaşında kalp krizinden. Cumartesi günü öğleden sonra. Tatil günü. Tek başına Kurşunlu hamamına gidiyor. İçerde biraz fenalaşmış olmalı; hamamdan çıktıktan sonra yüz metre kadar gitmeden düşüyor. Teşhis 'kalp'. Evet, kalbi vardı, çünkü öyle söylüyorlar.”


KUMA YATMAYI ONDAN ÖĞRENDİM

Renkli kişiliği ile tanınan Ünsal Oskay'ın oğlu gazeteci Çınar Oskay hayatı, sözgelimi bir yaz tatilinin nasıl geçirilmesi gerektiğini babasından öğrendiğinin altını çiziyor; “Babam beni gülmekten öldürürdü. Ona hiç kızmadım, dargın kalmadım. Yaz tatilinin denizden çıkar çıkmaz duş yapıp terlik giymek olmadığını, manzaranın tadını çıkararak çardaktan bahçeye çiş yapmak olduğunu öğretti. Denize girdikten sonra tuzlu kalmayı, kumun üzerinde yatmayı… Ondan doğanın masalsılığını öğrendim.”


BABA DEĞİLDİM, AFFET BABA

Yeni nesil yazarlarımızdan Hamdi Koç, babasıyla küs kaldığı yıllara yanıyor ve babasının kendisini affetmesini istiyor. “O zaman henüz baba değildim. Evlat için ne hissedilir, bilmiyordum” diyerek anlatıyor acısını: “Hayatının son 10 yılını sen oğlunu görmeden geçirdin, ben de babasının görmediği oğul olarak. O yıllar boyunca sen beni sessizce özlemiş olmalısın ama ben seni özlediğimi ya da senin beni özleyebileceğini düşündüğümü hatırlamıyorum. O zaman henüz baba değildim. Evlat için ne hissedilir, bilmiyordum. İstenmediğini düşünen bir baba kendini nasıl hisseder, düşünmek bile aklıma gelmiyordu. … Evlendim ve seni düğüne çağırmam gerektiğine, beni uyaranlar olduysa da, hiç inanmadım. Düğün resimlerini akrabalarda göreceğin ve onlardan sana bir tane olsun resim vermelerini isteyeceğin hiç aklıma gelmemişti. Sonra da o aldığın tek yasak, resme bakarak düşüncelere dalıp gideceğini, o sırada odaya giren biri olursa gözyaşlarını saklamaya çalışacağını, yıllar sonra akrabalardan duyacağım da hiç aklıma gelmemişti. Senin insan olduğunu, özleyebileceğini, üzülebileceğini hiç düşünmedim. … Daha iyisini hak ediyormuşsun. Senden o kadar uzak kaldığım için beni affet. Bana dargın olmadığını söyle. Beni sev.”


BABA ÖLÜNCE VARLIKLA BAĞI KOPAR ÇOCUĞUN

Ali Bulaç ise baba sevgisini babasını kaybedince anladığını söylüyor: “Babamın vefatında bir şeyin farkına vardım: baba sevgisi gizliymiş, ölünce birden bire, aniden ortaya çıkar, bir volkan gibi içinizde patlar. Babanızdan zengin olsanız dahi, hatta ona bakıyorsanız bile, o sizi sanki varlığın merkezine bağlayan ana irtibat noktasıdır. Babanın vefatında işte o nokta kopuyor, kendinizi uzayın boşluğunda yuvarlanıyor hissediyorsunuz. … Mutlaka herkes babasını çok sever. Ben de çok severdim. Onu çok özlüyorum. Babalar çok tatlıymış meğer!” “artık buruşuk bir çarşaf gibi dağılan / yüzüne bakınca duydum ancak: / anneler erken / ölümlerine yakın sevilir babalar.” dizelerini babası için söylüyor şair Kemal Varol ve belki de en can alıcı noktaya değiniyor.



Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...