Ahmet Hakan'la Ertuğrul Özkök Umre'ye gitti. Hıncal Uluç Sweetheart'ı ile verdiği pozların ardından, elleri kelepçeli olarak Ayşe Arman'a sorgulattı kendini. Ayşe Arman ise önce soyundu, sonra tesettüre bürünüp ortamlara aktı. Ertuğrul Özkök poşu ile görüntülendi. Velhasıl bu tartışma bitmedi. Serdar Turgut, “Haber olmayan gazeteciyi napayım” derken, Cengiz Semercioğlu meslektaşlarını eleştiren gazetecilere köşesinden, “Haber olduğu için eleştirdikleri gazeteciler sayesinde para kazandıklarını” söyledi. Semercioğlu'na göre: “Daha cesur, haber olmaktan korkmayacak köşe yazarlarına ihtiyacımız var." Çünkü, “Kağıdın başka meziyetleri, kendisini konuşturacak, gündemde kalacak meziyetleri olmalı.” Biz de gazetecilerin soyunup giyinen meslektaşları sayesinde para kazandıklarının farkında olup olmadıklarını merak ettik. Gazeteci haber olmalı mı? diye sorduk. Ragıp Duran, “Onlar gidip hatıra defteri tutsunlar” derken, tecrübeli gazeteci Hakkı Devrim, “Okunuyor mu o önemli.” diyor. Mehmet Barlas, “Gazeteci haber olacaksa kendini teşhir ederek değil, haber yaparak olmalı” sözleriyle ifade ederken görüşlerini, Alper Görmüş de “Köşe yazarlarını haber nesnesi yapmak eğlence canavarının midesine gönderilen en son keşiftir.” diye dillendiriyor tepkisini. “Esnaf gazetecilik anlayışının sonucudur bu” diyen Salih Tuna ve gelinen durumu “Kibirde son nokta” diye değerlendiren ve “Milletin de umurundaydı sanki bunların ne yediği ne içtiği, ne pozlar verdiği” diyen Mehmet Kamış'ı da unutmamak lazım.
Mesleğin duayenlerinden sayılan Ragıp Duran, 'gazete eğlence için değildir, kamuoyunun bilgi ve fikir mecmuasıdır' diyor. Duran'ın görüşleri şöyle:“Eskiden bir haberde hatta köşe yazısında gazetecinin/habercinin kendisinden bahsetmesi ayıptı, hoş karşılanmazdı. Şimdilerde, 'Kimse benden bahsetmiyorsa ben kendimi yazarım' modası revaçta. Haberci, kendisine tanınan imtiyazdan yararlanarak (Köşe ya da ekran süresi), haber değeri olan olayları yansıtacağına, kendini ve kendi dar çevresini 'haber' yapar hale geldi ki bu zaten habercilik değil. Haber olan habercilerin işledikleri konulara da bakmak lazım: Bir hafta kapanıp ertesi hafta soyunan kadın, umre izlenimleri, bir takımın formasını giyip haber okumalar, poşu takmalar filan falan… Hepsi de kişiye özel, şahsi öyküler. Kamuoyu, kamu çıkarını ilgilendiren konular değil. Semercioğlu'nun yazısı aslında ilginç, bir o kadar da cahilce bir itiraf. Kendisi 'gazeteyi eğlenceli kılmak'tan, 'okunur yapmak'tan söz ediyor, ayrıca da gazetenin internet ve televizyonla olan rekabeti nedeniyle 'haber olan habercileri' övüyor. Neresinden tutsanız yanlış bilgi ve yaklaşımlar: Gazete eğlence mecrası değil, kendini okutmaya çalışan habercinin ana mecrası da gazete değil. Haber olan haberciler bu bencil dışavurumu sanki sadece gazetelerde yapıyormuş gibi internet ve televizyonla rekabet bahane edilmiş. Oysa ki maalesef haber olan bu haberciler(!) için uygun mecralar da var: Hatıra defteri tutsunlar, öykü, deneme ya da roman yazsınlar. Sonra da aynanın karşısına geçip, 'Söyle ayna söyle/Var mı yazan böyle' desinler.”
Hakkı Devrim gazeteciliğe başladığı dönemde imza bile atılmadığını söylüyor ama şimdi mantalite değişti diyor. Devrim'e göre okuyucuyu ilgilendiren her şey haber sayılmalı. İşte Devrim'in görüşleri: “Benim çalışmaya başladığım gazeteci Son Saat gazetesinde Cihad Baban'dır. Benden istediği bir haberi yaparken bana “Fotoğraflar çekilirken bazen sen de bir gözük” dedi. “Habire kendin görünme” diyor yani. Sanki ben hiç görünmemek için tedbir alırmışım gibi. İmzamızı atmakta ne kadar nekes davranırlardı bilemezsin. Biz çok nekes bir çevrede büyüdük. Biraz tedbirliyizdir. Bence bu tartışmalarda yazılarında kendilerinden bahseden köşe yazarlarına sinirleniyorlar daha çok. Bence gazeteci eğer benim okurumu ilgilendirecek şekilde söz ettiriyorlarsa kendilerinden, fevkalade makbulümdür. Eskiden gazetelerde fotoğrafımız bile olmazdı. Böyleydi gazetecilik ama şimdi televizyon, magazin derken insanlar tanıyor gazetecileri. 365 gün gazetede resmi basılıyor zaten. Mantalite değişiyor. Gazeteci haberin içinde mi konusu değil, haber okunur mu, akis yapacak değerde mi, o önemli. Ben neyin kavgası yaptıklarını gerçekten anlamıyorum. Her ne olursa olsun bizde ölçü okurumuzun sahiden merak edeceği, okumaktan haz duyacağı, bir şeyler bulacağı haber ya da yazıdır.”
Mehmet Barlas 'gazeteci haber olmasın demiyor ama bir şartla; eğer haberi ile haber olacaksa... Kimse kendini teşhir etmesin diyen Barlas'ın görüşleri de şöyle: “Gazeteciler haber olabilir, ama gazetecilik başarıları ile... Bizden örnek verirsek Hasan Cemal'in Karayılan'la yaptığı görüşme hem bir gazetecilik başarısıdır hem de Hasan Cemal'i haber konusu yapmıştır. Durup dururken bir gazeteci Umre'de ihramlı fotoğraf çektirse bu yanlış bir haber olmadır ya da bir gazeteci soyunursa giyinirse haber oluyorsa bu yanlıştır. Geçenlerde vefat eden William Safire Amerikan Dış İşlerinin gizli icraatı konusunda haberler yaptığı için haber olmuştu. Gazeteci mesleki başarıları ile haber olmalıdır yoksa giyimiyle koluyla göğsüyle değil. Yaptığı iş kendini teşhir etmekse tabi ki olmasın!”
Gazetemizin yazarı Salih Tuna, okuru “müşteri” olarak gören zihniyetten şikayet ediyor: “Gazeteci haber olmamalı bence. En azından haber olmamaya dikkat etmeli. Fakat şöyle ya da böyle "haber" oluyorsa, olabiliyorsa veya olmaktan kurtulamıyorsa, yapacak bir şey yok. Nihayetinde… Muşamba dekor marifetiyle de olsa haber, haberdir. Gazeteci dediğinden sanık yahut tanık olabiliyor da niçin haber olmasın? Bütün mesele şudur: Biz, siz, onlar, yani “okur” dediğimiz kesim, nedir, ne değildir? Mesela, müşteri olarak görebilir miyiz “okuru”? Ben görmem, göremem. Lakin bu memleket, “Ne gazeteciliği kardeşim, biz burada dükkan açtık, para kazanıyoruz…” diyebilen genel yayın yönetmenlerini gördü. Dikkat ederseniz, okuru, “müşteri” görmenin gazetecilikle alakasız olduğu mezkur sözde mündemiçtir. Bir gazeteci, orasını burasını açarak yahut ellerine kelepçe vurdurarak veya enva-i çeşit şaklabanlıklar yaparak “haber” oluyorsa, her şeyden evvel okuru, “müşteri” telakki ediyor demektir. Okuru “müşteri” gören “esnaf gazeteciliği” de göreli olarak başarılı olabilir, ama, mesleği çürüteceği, dahası çürüttüğü kesin. Okuru “müşteri” görüyorsak her şey mübah demektir.”
Alper Görmüş ise Cengiz Semercioğlu'nun gazeteciliği tarif etmediğini düşünüyor: “Bu arkadaşımızın tarif ettiği şey ilginç olabilir, kabul de edilebilir ama buna gazetecilik diyemeyiz. Mesela birileri de kalkıp, doktorluk mesleğinin sadece güzel kadınlar ve yakışıklı erkeklerin sağlıklı kalmalarına yönelik olarak yeniden tanımlanmasını isteyebilir. Ahlaki açıdan kabul edilemezliğini bir kenara bırakırsak, şöyle diyebiliriz: Olabilir ama bunu “tıp” çerçevesinde mütalaa edemeyiz. Dediğiniz şeyi birileri yapabilir ama onlara artık doktor diyemeyiz. Gazete, ülkede ve dünyada olan bitenler hakkında insanları bilgilendiren bir şeydir. Magazin tabii ki bu faaliyetin meşru bir parçasıdır. Yani bir gazetenin eğlendirme ve oyalama gibi fonksiyonları da vardır. Fakat son yıllarda basının asıl görevinin oyalama ve eğlendirme olduğuna dair post modern bir şayia dolaşıyor. Artık şiddet ve cinayetler bile bu çerçevede kullanılabilir meşru araçlar haline geliyor. Ne var ki insanın eğlence ihtiyacı sınırsızdır. Bence köşe yazarlarını haber nesnesi yapmak da bu eğlence canavarının midesine gönderilen en son keşiftir. Gazeteci haber olmaz mı? Olur kuşkusuz. Fakat ülkedeki magazin figürlerinin en fazla aranan türü köşe yazarları haline gelmişse, burada bariz bir aşırılık var demektir. ”
Mehmet Kamış, Türkiye'deki gazetecilerin “ene”lerine taptığını söylüyor: “Dünyanın en saygın gazete ve dergilerinde yıldız olan kurumun kendisidir. Mesela The Economist dergisi kişiler egolarını alaşağı ettikleri için dünya çapında bir yıldız olarak parlıyor. Bu yazıları kaleme alanlar yazdıklarıyla, düşünceleriyle gündeme geliyorlar. Türkiye'de bir kısım gazeteciler enelerine tapınıyor. Dünyada siyaseti, yoksulluk, açlık, ülkedeki çeteleşmeler, gelirdeki adaletsizlikler vs. umurlarında değil. Dünyayı kendi 'kafe'slerinden ibaret sanıyorlar. Gazetecilerin de film yıldızları gibi haber olabileceğini savunmak, kibirde ulaşılan son nokta olarak görüyorum. İyi haber yapamayan, günlük olaylara farklı bakış açısı getiremeyen, derinlemesine analiz yapamayanlar kendilerini haber haline getirerek açığı kapatmaya çalışıyorlar. Milletin de umurundaydı sanki bunların ne yediği ne içtiği, ne pozlar verdiği. Sayıları üç yüz beş yüzü geçmeyen bazı gazeteciler arasında konuşulmak, bütün toplumun onları konuştuğu anlamına gelmez. Bunların milletin umurunda mı olduğunuzu zannediyorsunuz. Bunun için bir kısım medyanın toplum nezdinde beş paralık itibarı yok ve her geçen gün değerlerini, itibarlarını kaybediyorlar.”
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.