Birinci Dünya Savaşı sırasında kahramanlık örneği göstererek ordumuza cephane taşıyan 120 çocuğun öyküsünün anlatıldığı 120 filminin İstanbul galası salı akşamı İstinye Park'ta yapılacak. Filmin yapımcısı olan, aynı zamanda senaryosunu yazıp, müziklerini besteleyen ve Murat Saraçoğlu'yla birlikte yönetmenliğini üstlenen, kısacası filmin her karesine emeği geçen Özhan Eren bu hikayeyi okuyunca çok etkilenip utandığını ve utancını azaltabilmek filmi çekmeye karar verdiğini söylüyor. Sette dökülen gözyaşlarıyla çekilen film, bizleri de ağlatacak gibi duruyor.
Özhan Eren bu kahramanlık destanına Beyazıt Devlet Kütüphanesi'nde Sarıkamış'la ilgili araştırma yaparken, bir belgesel romanda rastlamış ve çok etkilenmiş. “Aynı yaşta çocuklarım var. Onlar çok zor şartlara maruz kalmışlar. Büyük fedakarlık göstermişler” diyor. Bu olayı ağır ağır senaryolaştıran Eren, çekimlerin 4 ay sürdüğünü söylüyor. Ekip 120'yi çekerken pek çok zorlukla karşılaşmış. Eren sinema sektörünün İstanbul dışındaki tecrübesinin sıfır olduğunu, neredeyse tüm filmlerin yaz aylarında İstanbul'da çekildiğini söylüyor ve yaşadıkları zorlukları şöyle anlatıyor: “Safranbolu'da at arabasını çekecek at yoktu. Van'da da filmde kullanmak için at bulamadık, Urfa'dan getirttik. Sinema alt yapısı dediğimiz şey çevreyle ilgili, mahalle ilgili. Van'da 1940'lardan önce yapılmış bina yok. ” Filmde rol alan Van'lı çocuklar da kendilerini 120 çocukla özdeşleştirmiş, hissederek oynamışlar. Eren bunu da şöyle dile getiriyor: “İnanın bu devirde de ancak böyle fedakarlık yapılabilirdi. Bizi ağlattıkları günler oldu. Sete bizden erken geldiler. Bir çocuğun ayağı ciddi şekilde donma tehlikesi geçirdi, hastaneye götürüldü, üç gün sonra tekrar geldi. Gönderemedik. Çok üşüdüler, 'hadi gidin artık' dedik. 'Bunun çok daha ağırı yapılmış biz sadece canlandırıyoruz. Tabi ki yorulup, üşüyeceğiz' dediler.”
Eren neden 120'yi çektiğini şöyle özetliyor: “Çok ciddi bir akıl tutulması yaşıyoruz. Gündemdeki tartışmalar 'melekler erkek mi dişi mi?'den daha ciddi değil. Çocuklarımıza üzülüyorum. Okumaya seyretmeye çalıştıkları şeyleri gördükçe utanıyorum. 120'yi de utanma duygumu biraz azaltmak için yaptım. Çocuklar kaliteli şeyler izlesin, dinlesin istiyorum. Yakın tarihimizin cilalı taş devri gibi uzak geldiğini de belirten Eren, 1875- 1915 arasının anlaşılmasının önemli olduğunun altını çiziyor.
1915 yılı Ocak'ında, eli tüfek tutan herkes Ruslarla ölüm kalım harbindeyken sınır birliklerinde cephane tükenir. Süratle yetiştirilmezse Van şehri tehlikeye düşecektir. O günlerde Van civarında karın boyu 2 metreyi bulmakta, hayvanlar karlı dağlarda yürüyememektedir. Yapılacak tek şey cephaneyi 100 kadar yaya ile götürmektir ancak şehirde çok az sayıda eli tüfek tutan erkek kalmıştır. Onlar da şehri çetelere karşı savunmak zorundadır. Başka bir yol bulunamayınca çocuklar gönüllü olur ve yaşları 12 ile 17 arasında değişen 120 çocuk cephaneyi tam bir hafta süren uzun yürüyüş sonunda teslim etmeyi başarır. Ancak dönüşte yakalandıkları tipide 80 tanesi dağda şehit olur. Geri gelen 40'ı ise ağır hastalanır ve sadece 22'si kurtulabilir.
Filmde 1000 figüran ve 120 Van'lı çocuk rol aldı.
Van'da kar yağmayınca kamyonlarla Çaldıran ilçesinden getirildi.
AtlarUrfa'dan istendi.
Film 117 dakika
12 Şubat'ta İstanbul, 14 Şubat'ta Ankara, 20 Şubat'ta Samsun galası yapılacak.
Film 174 salonda gösterime girecek.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.